Skarga kasacyjna A.B. została oddalona przez NSA, który orzekł brak naruszenia prawa w decyzji RDN, utrzymującej w mocy odmowę przyjęcia pracy doktorskiej A.B. Ocena uwzględniała szczegółową analizę formalną postępowania administracyjnego bez merytorycznej ingerencji w ocenę naukową.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych ma właściwość w zakresie oceny legalności przetwarzania danych osobowych w sytuacji, gdy władze publiczne uzyskują dostęp do danych przy użyciu danych logowania pozostawionych na komputerze służbowym, co narusza przepisy RODO.

NSA stwierdził, że słusznie odmówiono przyznania stypendium doktoranckiego z powodu niespełnienia wymogów formalnych niezbędnych do jego uzyskania oraz niewystarczającej liczby punktów, a skarga kasacyjna nie spełniała formalnych wymogów.

Organy administracji publicznej nie są zobowiązane do udzielania odpowiedzi wykraczających poza zakres informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., ani do prowadzenia oceny prawidłowości przepisów prawnych. Odpowiedzi udzielone w terminie 14 dni na wniosek o dostęp do informacji uznaje się za wystarczające, jeśli organ wyraża stanowisko w dostępnych granicach swoich kompetencji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w sposób właściwy odpowiadał na wniosek o dostęp do informacji publicznej, wykluczając bezczynność oraz uznając, że organ działał zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej.

Organ administracji nie pozostaje w bezczynności, gdy poinformuje o przedłużeniu terminu udzielania informacji publicznej z uzasadnionych przyczyn, a żądanej informacji nie posiada.

Wnioskowano, że Inspektor Sanitarny nie pozostaje w bezczynności w rozumieniu przepisów o dostępie do informacji publicznej, gdy odpowiedział zgodnie z przypisami u.d.i.p., a zarzuty dotyczące niepełności odpowiedzi nie zostały przez skarżących skutecznie wykazane.

NSA oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, że przy umorzeniu należności publicznoprawnych należy dokładnie rozważyć zarówno ważny interes zobowiązanego, jak i interes publiczny, z uwzględnieniem indywidualnych okoliczności faktycznych, takich jak stan psychiczny zobowiązanego.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez WIOŚ na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska jest aktem sygnalizacyjnym, wystarczająco uzasadnionym ustaleniami kontroli, które nie wymaga pełnej sądowniczej weryfikacji zgodności faktycznej.

Skreślenie doktoranta z listy doktorantów z powodu nieuzyskania stopnia doktora w przedłużonym okresie studiów doktoranckich jest zgodne z prawem i nie narusza reguł postępowania administracyjnego oraz sądowoadministracyjnego.

Bezczynność administracji w zakresie udostępniania informacji publicznej nie zachodzi, gdy organ udzielił odpowiedzi zgodnych z zakresem wniosku. Wadliwe konstrukcje skargi kasacyjnej nie mogą wpływać na uznanie zarzutów braku pełności informacji za skuteczne.

Uchwała sejmiku województwa o ustanowieniu obszaru chronionego krajobrazu została przyjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, a jej skutki nie naruszają zasad proporcjonalności ani ochrony praw właściciela nieruchomości; skarga kasacyjna nie wykazała błędu prawnego, co uzasadnia oddalenie jej jako oczywiście bezzasadnej.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na niedostateczną ocenę stanu faktycznego i dowodowego w związku z odmową przyznania pomocy mieszkaniowej.

Nieosiągnięcie zakładanego efektu ekologicznego oraz niedotrzymanie terminów realizacji działań w programach ochrony powietrza uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość winna uwzględniać stopień realizacji celu oraz okoliczności niedotrzymania terminów.

Zwolnienie funkcjonariusza i jego przeniesienie do innej jednostki Policji wymaga dostatecznie uzasadnionego rozstrzygnięcia, które uwzględnia zarówno interes służby, jak i interes indywidualny, unikając cech dowolności w uznaniu administracyjnym.

Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego znajdującego się w dyspozycji Policji, zajmowanego bez tytułu prawnego, jest decyzją związaną, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, i nie podlega ocenie cywilnoprawnych potrzeb mieszkaniowych skarżącego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Biłgoraju nie dopuścił się bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej, spełniając wymogi ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na wniosek zgodnie z posiadanymi danymi.

"Wyłącznym obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie informacji publicznej, którą faktycznie posiada. Brak informacji nie stanowi podstawy do uznania organu za bezczynnego, jeżeli uzasadni on swoją niemożność udostępnienia zgodnie z u.d.i.p.".

NSA oddala skargę kasacyjną J.S., uznając, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 14 listopada 2002 r., bowiem decyzjom tym nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.

Zatarcie skazania karnego nie wyklucza odpowiedzialności dyscyplinarnej; funkcjonariusz Straży Granicznej podlega dyscyplinarnej odpowiedzialności za czyny objęte normami etycznymi swojej służby, niezależnie od skutków procesowych postępowań karnych.

Skarga kasacyjna jest bezzasadna, gdyż oczywista omyłka w decyzji administracyjnej Rektora skorygowana na żądanie strony jest zgodna z art. 113 § 1 k.p.a., a formalny czas trwania studiów doktoranckich ogranicza się do czterech lat.

Postępowanie administracyjne w sprawie przyznania odprawy wojskowej należy uznawać za rozpoczęte z chwilą wypowiedzenia stosunku służbowego, co skutkuje stosowaniem przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nawet po jej uchyleniu przez ustawę o obronie Ojczyzny.

W postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji liniowej, przedstawienie różnych lokalizacji części przebiegu spełnia wymóg przedstawienia alternatywnych wariantów, jeżeli każde z nich zdobywa racjonalne uzasadnienie środowiskowe. Naruszenia prawa własności rozstrzyga się w odrębnym postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z powodu naruszenia przepisów postępowania i braku właściwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie tytułu prawnego do nieruchomości.