Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że interpretacja indywidualna organu podatkowego była prawidłowa i zgodna z prawem. Nowe zarzuty procesowe, niepodniesione przed sądem pierwszej instancji, nie mogą być uwzględnione na etapie postępowania kasacyjnego.
Skarżąca K.P. nie uiściwszy wymaganego wpisu sądowego, pomimo prawidłowego wezwania, musi liczyć się z prawnymi konsekwencjami proceduralnymi, w tym z odrzuceniem skargi przez sąd administracyjny, co zostało podtrzymane przez NSA.
Protokoły przesłuchań świadków z akt postępowania dyscyplinarnego nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., a ich udostępnienie nie jest obowiązkiem, nawet wobec wniosku o dostęp do informacji publicznej.
NSA potwierdził, że ciężar dowodu prawidłowego wykorzystania dotacji oświatowej spoczywa wyłącznie na beneficjencie dotacji. Zajęcia dodatkowe finansowane z czesnego nie mogą być opłacane z dotacji, chyba że dotyczą dzieci z orzeczeniami o specjalnych potrzebach edukacyjnych.
Członek zarządu spółki kapitałowej ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeżeli w dniu powstania zaległości pełnił funkcję zarządczą, a wszystkie działania związane z egzekucją z majątku spółki okazały się bezskuteczne; brak wykazania braku winy uniemożliwia wyłączenie tej odpowiedzialności.
Maksymalna stawka opłaty targowej, określona w art. 19 pkt 1 lit. a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, odnosi się do każdego targowiska z osobna, zgodnie z prawem do różnicowania opłat przez radę gminy.
Dyrektor KIS może wygasić interpretację indywidualną w części, jeśli niezgodna z interpretacją ogólną, opierając się na zasadach wykładni systemowej i funkcjonalnej, bez wygaszenia całości.
Decyzja Ministra Finansów, nakazująca Powiatowi Oświęcimskiemu zwrot nienależnie uzyskanej kwoty subwencji oświatowej za 2017 r., była prawidłowa, ponieważ organ nie naruszył procedur doręczeń, a ustalenia dotyczące zawyżenia liczby słuchaczy w systemie informacji oświatowej oparto na poprawnych danych.
Uchwała miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest nieważna w zakresie dopuszczenia lokalizacji elektrowni wiatrowych na terenach oznaczonych jako P.2 i część R, z uwagi na istotne naruszenie zasad jego uchwalenia i ochrony interesu prawnego właścicieli nieruchomości graniczących z tymi terenami.
Na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej nie stosuje się do instalacji odnawialnych źródeł energii. Zaskarżona decyzja była prawidłowa i zgodna z prawem.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną Zarządu Dzielnicy m.st. Warszawy, uznając błędną wykładnię prawa materialnego oraz nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego przez organ, co skutkuje stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały przez sąd pierwszej instancji.
W braku definicji legalnej pojęcia "działania bojowe" należy stosować jego interpretację potoczną. Odmowa wydania zaświadczenia na podstawie mylnej interpretacji kwalifikacji bojowych jest bezzasadna.
W ciężarze beneficjenta dotacji leży wykazanie prawidłowego wydatkowania jej środków, nawet jeśli istnieją zarzuty jej niezgodnego wykorzystania; forma umów z rodzicami oraz inne dowody mogą wskazywać na alternatywne źródła finansowania działalności, wpływając na konieczność zwrotu dotacji.
Interpretacja indywidualna może dotyczyć wyłącznie materii prawa podatkowego; ustalenie wynagrodzenia za usługi reklamy, oparte na ustaleniach cywilnoprawnych, nie jest objęte zakresem podatkowym.
Szkoły niepubliczne prowadzące kwalifikacyjne kursy zawodowe muszą faktycznie prowadzić kształcenie zawodowe w odpowiednich zawodach, aby uzyskać dotację, zgodnie z art. 117 ust. 2 ustawy Prawo oświatowe oraz art. 31a ust. 1 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych.
Nie zachodzi rażące naruszenie prawa, gdy decyzja o warunkach zabudowy jest w zgodzie z wymogami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nawet przy istnieniu przestrzeni dla interpretacji przepisów. Skarga kasacyjna nie wykazała podstaw do uchylenia decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną P.D., potwierdzając prawidłowość decyzji administracyjnych oraz brak przesłanek zawieszenia postępowania. Sąd uznał za prawidłowe wcześniejsze rozstrzygnięcia WSA i SKO w Suwałkach w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy.
Działka spełnia wymóg dostępu do drogi publicznej określony w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.; szczegółowa weryfikacja techniczna dostępu nastąpi na etapie postępowania dot. pozwolenia na budowę.
Odmowa wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego jest uzasadniona, gdy istnieje obiektywne i racjonalne przypuszczenie, że opisane czynności mogą stanowić unikanie opodatkowania zgodnie z art. 119a Ordynacji podatkowej.
Nie można uwzględnić wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydanej na podstawie specustawy o terminalu regazyfikacyjnym, z racji wyłączenia stosowania art. 61 § 3 p.p.s.a., chyba że skarga dotyczy decyzji o pozwoleniu na budowę z wyjątkami środowiskowymi. W obecnym stanie prawnym nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.
Zmiana ostatecznej decyzji administracyjnej, stwierdzającej nabycie praw przez podmioty, na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy decyzja ta potwierdza istniejące stany prawne i nie narusza zasadności powziętych praw.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak wykazania przez stronę T. Z. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub nieodwracalnych skutków uzasadnia oddalenie jej zażalenia w sprawie wstrzymania decyzji administracyjnej – art. 61 § 3 p.p.s.a.
Zezwolenie na pobyt czasowy wydane w celu prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie art. 142 ust. 3 u.o.c. nie podlega zmianie na zasadach art. 120 u.o.c. oraz art. 155 k.p.a., jeżeli zmiana dotyczy nowego stanu faktycznego.
Dopuszczenie zajęcia pasa drogowego pod reklamę wymaga zgody zarządcy drogi, a brak takowej stanowi niewystarczalny element uzasadniający nałożenie kary. Niezasadność kasacji wskazuje na prawidłowe zastosowanie ustawy o drogach publicznych. Zarzuty proceduralne i argumenty o znikomości naruszenia nie wpływają na legalność wymierzonej kary, decyzja SKO pozostaje w mocy.