Zarządca sukcesyjny nie może być traktowany jako podatnik lokalny podatku od środków transportowych. Wpłaty takie powinny być dokonywane przez spadkobierców, a organ podatkowy nie jest zobowiązany do uznania ich za prawidłowo dokonane, jeśli brak dowodów na związek z odpowiednimi podmiotami.

Działka nie jest ujęta w system kanalizacji otwartej lub zamkniętej, a opłata za zmniejszenie retencji wodnej została zasadnie nałożona. Rowy melioracyjne nie stanowią części systemów kanalizacyjnych w rozumieniu przepisów Prawa wodnego.

Odprowadzanie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie zwalnia nieruchomości z obowiązku opłaty za zmniejszenie retencji, jeśli obszar nie jest ujęty w systemie zarządzanej kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że administracyjne i zorganizowane zarządzanie retencją jest obowiązkowe.

Rów melioracyjny nie stanowi elementu systemu kanalizacji otwartej lub zamkniętej przewidzianego w prawie wodnym, wobec czego nieruchomość podlega opłacie za zmniejszenie naturalnej retencji terenowej.

Sąd uchyla zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając, że organy I instancji prawidłowo stwierdziły legalność budowy budynku w ramach zgłoszonego uzupełnienia zabudowy zagrodowej.

Formalne zakończenie budowy jednorodzinnego budynku mieszkalnego nie stanowi przesłanki zastosowania ulgi termomodernizaacyjnej, o której stanowi art. 26h ust. 1 u.p.d.o.f.

Bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostaje skutecznie zawieszony w przypadku wszczęcia postępowania karnoskarbowego, a zawiadomienie doręczone zgodnie z art. 150 Ordynacji podatkowej spełnia swoją funkcję, mimo zastrzeżeń o proceduralne uchybienia nieudokumentowane przez adresata zawiadomienia.

Decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o odmowie stwierdzenia nieważności nakazu rozbiórki rozbudowanej części budynku jest prawidłowa. Brak precyzyjnego określenia sposobu rozbiórki nie oznacza niewykonalności decyzji, a żadne kwalifikowane wady prawne nie wystąpiły.

Przy likwidacji spółki komandytowej powstałej z przekształcenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, kosztem uzyskania przychodów jest wyłącznie wartość bilansowa udziałów w momencie przekształcenia. Wydatki historyczne nie mają znaczenia.

Posłużenie się przez pełnomocnika cudzoziemca nieautentycznym dokumentem w postępowaniu o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy, skutkuje odmową jego udzielenia, a odpowiedzialność procesowa obejmuje skutki bezpośrednie dla mocodawcy (art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b u.o.c.).

Fakt umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób, których pobyt na terytorium RP jest niepożądany, uzasadnia obligatoryjne cofnięcie zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od sytuacji osobistej cudzoziemca.

Rada gminy może rozpatrzyć uwagi do projektu planu zagospodarowania przestrzennego poprzez jedno głosowanie nad całością uchwały, co nie stanowi istotnego naruszenia procedury planistycznej. Procedura nie wymaga indywidualnego głosowania nad każdą uwagą.

Ustalanie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej jest dopuszczalne, jeśli teren inwestycji można wyodrębnić, a naruszenia proceduralne, które nie wpływają na możliwość zaskarżenia decyzji, nie uzasadniają uchylenia wyroku.

NSA: Przewlekłość Wojewody w udzieleniu zezwolenia na pobyt czasowy narusza dyrektywę 2011/98/UE. Skarga kasacyjna nieusprawiedliwiona: organy muszą stosować unijne terminy mimo krajowych przepisów zawieszających.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: Skarga kasacyjna dotycząca odpowiedzialności podatkowej G.G. jako osoby trzeciej oddalona. Potwierdzenie zgodności z prawem proceduralnym doręczenia i ustaleń podatkowych organy I i II instancji.

Osoba trzecia odpowiada za zaległości podatkowe spółki cywilnej, gdy zachodzą przesłanki z art. 115 § 1 o.p., nawet jeśli pełnomocnik nie był wspólnikiem. Skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej warunkuje wszczęcie postępowania egzekucyjnego.

O ile beneficjent angażuje pracownika w wymiarze przekraczającym 1 etat, narusza umowę o dofinansowanie, co uprawnia organ administracyjny do żądania zwrotu środków unijnych z powodu zaistnienia "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia UE nr 1303/2013.

Decyzje związane podlegają uchyleniu lub zmianie na podstawie art. 154 k.p.a., jeśli za takim działaniem przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, w kontekście zmieniającej się wykładni przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wywłaszczona nieruchomość nie jest zbędna na cel wywłaszczenia, gdyż cel ten został zrealizowany. Budowa Zakładów C. i towarzyszącej infrastruktury, w tym stref ochronnych, uzasadnia zatem odmowę zwrotu nieruchomości byłym właścicielom.

Art. 154 k.p.a. może być stosowany do decyzji związanych, jeśli zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznej leży w zgodzie z interesem społecznym i słusznym interesem strony. Wyłączenie możliwości weryfikacji takich decyzji narusza zasadę praworządności.

Gdy wniosek o informację dotyczy dokumentu prywatnego, a nie publicznego, brak jest podstaw prawnych dla wydania decyzji odmownej na podstawie tajemnicy przedsiębiorstwa; uzasadnienie takiej decyzji musi jednak spełniać wymogi uzasadniające pełne zrozumienie stanu prawnego i faktycznego sprawy.

NSA, oddalając skargę kasacyjną, stwierdził poprawność decyzji o zwrocie dofinansowania, wskazując na brak istotnych błędów w postępowaniu pierwszoinstancyjnym i jego zgodność z normami prawnymi.

Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem zrealizowanie celu wywłaszczenia wyklucza możliwość zwrotu nieruchomości, niezależnie od późniejszych zmian zagospodarowania terenu. Elementy zieleni uważa się za uzupełniające realizacji celu wywłaszczenia na potrzeby służb mundurowych.

Posiadanie co najmniej jednego dodatkowego miejsca zamieszkania na byłym terytorium RP, zgodne z przedwojennymi regulacjami, spełnia przesłankę domicylu z art. 2 pkt 1 ustawy z 2005 r., uzasadniając prawo do rekompensaty za mienie pozostawione poza granicami.