Przewodniczący KRRiT pozostawał w bezczynności, nie zapewniając wymaganej formy rozstrzygnięcia administracyjnego, co uniemożliwiło skuteczność kontroli sądowej i skorzystanie ze środków odwoławczych.

Zaniechanie uznania wniosku organizacji społecznej za skuteczne żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w trybie art. 53 ustawy o radiofonii i telewizji stanowi bezczynność Przewodniczącego KRRiT, uzasadniając przyznanie grzywny i sumy pieniężnej sądowej.

Termin złożenia wniosku o pomoc, wynoszący do 15 lipca 2022 r., jest terminem prawa materialnego, który po upływie staje się nieodwracalny, a jego niedochowanie prowadzi do wygaśnięcia praw do uzyskania pomocy finansowej.

Dla uzasadnienia unieważnienia zgłoszenia celnego kluczowe jest rzeczywiste wyprowadzenie towaru poza obszar celny UE, a samo formalne potwierdzenie wywozu w systemie AES nie jest decydujące, szczególnie w kontekście dowodów braku fizycznego opuszczenia Unii.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że brak datacji oświadczenia skarżącego nie wpływa na decyzję organu o zwrocie nienależnie pobranych płatności rolno-środowiskowo-klimatycznych, a w decyzjach sądu I instancji nie popełniono naruszeń wpływających na wynik rozstrzygnięcia.

Zbycie udziału we wspólnocie gruntowej dopuszczalne jest na rzecz osoby posiadającej gospodarstwo rolne w tej samej wsi lub przylegających wsiach, niezależnie od wcześniejszego posiadania udziału, pod warunkiem zgodności z przepisami prawa materialnego.

Decyzja o opróżnieniu lokalu mieszkalnego pomimo wieloletniego zamieszkiwania może być utrzymana w mocy, jeśli osobie zajmującej lokal brakuje tytułu prawnego, zgodnie z art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji.

W przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych, za nierzetelne księgi rachunkowe, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, nie mogą być uznane za dowód księgowego w postępowaniu podatkowym, niezależnie od ich formalnego charakteru.

O braku przesłanek rażącego naruszenia obowiązków rodzinnych przez lokatora Domu Pomocy Społecznej nie spełnia przesłanek z art. 64 pkt 7 u.p.s., a decyzja o zwolnieniu z opłat ma charakter uznaniowy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Przewodniczącego KRRiT, podtrzymując decyzję WSA o stwierdzeniu rażącej bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku Fundacji B., a także utrzymując nałożone sankcje finansowe.

Postępowanie administracyjne powinno być formalnie zamknięte decyzją administracyjną potwierdzającą umorzenie z mocy prawa, zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, celem ochrony pewności i bezpieczeństwa prawnego stron postępowania.

W postępowaniach dotyczących nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego po nowelizacji Prawa budowlanego z 2020 r., zastosowania nie ma art. 27 ust. 1 pkt 2 tejże ustawy, a przepisy dotyczące kary muszą odwoływać się do art. 59i Prawa budowlanego, zwłaszcza gdy wszczęcie postępowania miało miejsce po 19 września 2020 r.

W przypadku przekazywania poprawionych wyników prac geodezyjnych, organ administracji publicznej ma prawo dokonywać wielokrotnej weryfikacji tych wyników, co nie stanowi bezczynności ani przewlekłego prowadzenia postępowania, jeśli organ działa w ramach wyznaczonych terminów prawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nierozeznanie żądania organizacji społecznej o wszczęcie postępowania administracyjnego z urzędu przez organ administracji publicznej stanowi bezczynność z rażącym naruszeniem prawa wymagającym formalnego rozstrzygnięcia.

Kompetencja do zastosowania stawki VAT 0% w przypadku transakcji WDT oraz eksportowych wymaga dochowania należytej staranności przy realizacji i dokumentacji dostaw; jej brak uniemożliwia skorzystanie z preferencyjnej stawki, niezależnie od wewnętrznych ustaleń umownych.

Zaskarżony wyrok i decyzja zostały uchylone z uwagi na niewłaściwą interpretację i zastosowanie przepisów dotyczących uznania służby za pełnioną na rzecz państwa totalitarnego, co świadczyło o naruszeniu art. 153 P.p.s.a. Konieczne jest przeprowadzenie ponownej, indywidualnej oceny posiłując się zakresem praw wynikających z art. 8a ust. 1 u.z.e.f.

Stwierdzenie naruszenia prawa w decyzji organu I instancji jest zasadne, gdy upływ terminu 5 lat od doręczenia decyzji pociąga za sobą materialnoprawne konsekwencje, co obliguje organ odwoławczy do uwzględnienia tego terminu przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny nakazał ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wskazując na konieczność szczegółowego odniesienia się do zarzutów dotyczących legalności decyzji wywłaszczeniowej i jej rażącego naruszenia przepisów prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż w sytuacji, gdy mimo formalnego potwierdzenia wywozu towar faktycznie nie opuścił terytorium Unii Europejskiej, organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie celne po uprzednim zwolnieniu towarów.

Zabezpieczenie środków na rachunku depozytowym, pozostające poza aktem zapłaty podatku, nie stanowi nadpłaty ani nie podlega oprocentowaniu jako nadpłata; doręczenie zarządzenia zabezpieczenia bezpośrednio podatnikowi nie wpływa na istotę tej czynności.

Zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, gdy wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego, a także utrata prawa do odliczenia VAT w przypadku braku zachowania należytej staranności przez podatnika.

Skarga kasacyjna V. S.A. oddalona z powodu braku wystarczających przesłanek do podważenia ustaleń faktycznych organu podatkowego, uznającego faktury za nierzetelne oraz prawidłowo ustalającego przedawnienie zobowiązania podatkowego, bez instrumentalnego zawieszenia biegu terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zarzuty skarżących dotyczące naruszeń proceduralnych nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy, a postępowanie Prezesa NFZ w zakresie konkursu ofert było zgodne z przepisami prawa.

Organ administracyjny zobowiązany jest wydać formalne rozstrzygnięcie w odniesieniu do wniosku organizacji społecznej, nawet w przypadku postępowań wszczynanych z urzędu, a jego zaniechanie stanowi rażącą bezczynność, naruszającą prawo strony do sądu i procedury odwoławczej.