Skarga kasacyjna oddalona; postępowanie wykonawcze przeprowadzone zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego było prawidłowe, a zarzuty proceduralne nie uzasadniały uchylenia decyzji organów nadzoru budowlanego.

Złożenie wniosku o pomoc finansową uznaje się za dokonane w terminie, jeżeli został on nadany w placówce pocztowej przed upływem terminu, zgodnie z art. 57 § 5 K.p.a., mimo regulacji rozporządzenia Rady Ministrów dotyczącej daty wpływu jako ostatecznej.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego nadany przez ARiMR jest przypisany wyłącznie do danego podmiotu prawnego i nie może być przedmiotem sukcesji prawnej. Odrzucenie przez organ wniosku o pomoc finansową wobec braku własnego numeru jest zgodne z prawem.

Numer identyfikacyjny producenta rolnego, przyznawany w ramach krajowego systemu ewidencji producentów, nie przechodzi na następcę prawnego w wyniku sukcesji uniwersalnej. Ewentualny brak nowego numeru identyfikacyjnego wyklucza możliwość przyznania płatności ekologicznych.

Skarga kasacyjna Fundacji na orzeczenie w zakresie negatywnej oceny projektu została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził prawidłowość oceny merytorycznej i proceduralnej dokonanej przez Zarząd i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Obiekty kontenerowe, które mogą być przeniesione w inne miejsce bez naruszenia ich struktury, nie są trwale związane z gruntem i nie spełniają definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co wyklucza ich kwalifikację podatkową jako budynków.

Kontenery telekomunikacyjne, które nie są trwale związane z gruntem oraz pozbawione fundamentów, nie stanowią budynków w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., lecz kwalifikują się jako budowle zgodnie z ustawą o podatkach i opłatach lokalnych, a także Prawem budowlanym.

Kontenery telekomunikacyjne bez trwałego związania z gruntem należy klasyfikować jako budowle, nie budynki, w świetle art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., co uzasadnia ich opodatkowanie jako budowli. NSA oddala zarzuty kasacji, podtrzymując decyzję uznającą ich charakter jako budowli.

Kontenery telekomunikacyjne, z uwagi na brak trwałego związania z gruntem, nie mogą być klasyfikowane jako budynki, lecz stanowią budowle w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Skarga na przewlekłość postępowania dyscyplinarnego funkcjonariusza Straży Granicznej jest dopuszczalna w sytuacjach określonych prawem, a sądy administracyjne mogą sprawować kontrolę nad przebiegiem takich postępowań w zakresie zarzutów przewlekłości.

Modernizacja ewidencji gruntów i budynków nie stanowi zmiany stanu faktycznego uzasadniającej ponowne wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego, gdy rozstrzygała już o tym ostateczna decyzja administracyjna. Skargę kasacyjną oddalono, uznając brak zasadności ponownego rozgraniczenia.

Przyznawanie stypendiów przez jednostki samorządu terytorialnego nie wymaga wydania decyzji administracyjnej zgodnie z art. 86 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce; procedura ich przyznawania może być uregulowana autonomicznie przez właściwy organ stanowiący.

Za "jedną inwestycję mieszkaniową" uznaje się jedno przedsięwzięcie związane z nabyciem lub budową konkretnego obiektu mieszkaniowego, stanowiącego jednorodną, niepodzielną całość, a nie zespół różnych działań, nawet jeśli mają wspólny cel mieszkaniowy dla tego samego gospodarstwa domowego.

Samo przeznaczenie nieruchomości w planie miejscowym pod drogę oraz ulokowanie w pasie drogowym uniemożliwia jej zwrot wywłaszczonemu, o ile nieruchomość służy realizacji celu publicznego - budowy drogi (art. 137 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. wymaga bezpośredniego związku między rezygnacją z pracy a koniecznością stałej opieki nad osobą niepełnosprawną. Okoliczności, w których opieka sprowadza się do czynności dnia codziennego, nie uzasadniają przyznania tego świadczenia.

Gmina, realizując zadania własne w zakresie budowy dróg publicznych, w tym rowerowych, działa jako organ władzy publicznej, co uniemożliwia odliczenie podatku VAT od wydatków inwestycyjnych w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że stan res iudicata uniemożliwia legalizację budynku gospodarczego, dla którego wydano ostateczną decyzję o rozbiórce; zmiana planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływa na tę ostateczność.

Stowarzyszenie jako organ prowadzący ponosi odpowiedzialność za zwrot dotacji oświatowych pobranych w nadmiernej wysokości, gdyż dotacje te muszą być rozliczone zgodnie z określonymi ustawowo celami. Dotacje nie mogą być wykorzystane podwójnie na ten sam wydatek ani na nieprzewidziane cele, jak ubezpieczenie własnościowe.

W postępowaniu kasacyjnym sąd ocenia prawidłowość zastosowania przepisów prawa procesowego przez sąd pierwszej instancji, uwzględniając wytyczne wcześniejszych wyroków, i może oddalić skargę kasacyjną, jeżeli zarzucane naruszenia nie miały wpływu na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając zakres skargi kasacyjnej, oddalił skargę, uznając brak błędów w wykładni norm materialnych przez WSA oraz stwierdzając niedopuszczalność dalszej rewizji kwestii faktycznych w związku z ich niekwestionowaniem w postępowaniu kasacyjnym.

Zgłoszenie przez P. L. wniosku o ogłoszenie upadłości nie uwolniło go skutecznie od solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Pożyczki wspólników traktowane są jako zobowiązania pieniężne wpływające na ocenę niewypłacalności przed datą ogłoszenia upadłości.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zwrot dofinansowania, jeżeli decyzja organu została wydana bez naruszenia przepisów proceduralnych oraz przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłata dodatkowa może być pobierana tylko za faktyczne nieuiszczenie opłaty parkingowej. Wszelkie rozszerzenia tej zasady, polegające na sankcjonowaniu błędów formalnych w dokumentacji, są niezgodne z prawem. Organom lokalnym nie przysługuje prawo do kreowania dodatkowych przesłanek odpowiedzialności. Skutkiem tego, NSA uchyla wyrok WSA.

Powierzenie obowiązków służbowych na innym stanowisku funkcjonariusza Straży Granicznej na czas określony w ramach uznania administracyjnego podlega ograniczonej kontroli sądowej, obejmującej badanie zgodności z prawem i zasadność podstaw decyzyjnych, lecz nie ingeruje w ocenę polityki kadrowej organu.