"Wyłącznym obowiązkiem organu administracji publicznej jest przekazanie informacji publicznej, którą faktycznie posiada. Brak informacji nie stanowi podstawy do uznania organu za bezczynnego, jeżeli uzasadni on swoją niemożność udostępnienia zgodnie z u.d.i.p.".
NSA oddala skargę kasacyjną J.S., uznając, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności decyzji SKO z dnia 14 listopada 2002 r., bowiem decyzjom tym nie można zarzucić rażącego naruszenia prawa zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a.
Nieosiągnięcie zakładanego efektu ekologicznego oraz niedotrzymanie terminów realizacji działań w programach ochrony powietrza uzasadnia nałożenie administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość winna uwzględniać stopień realizacji celu oraz okoliczności niedotrzymania terminów.
Naczelny Sąd Administracyjny uchyla wyrok WSA i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, z uwagi na niedostateczną ocenę stanu faktycznego i dowodowego w związku z odmową przyznania pomocy mieszkaniowej.
Nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego osób bez odpowiednich uprawnień oraz pojazdem niezgodnym z wymogami ustawy o transporcie drogowym jest prawnie uzasadnione. Skarga kasacyjna oddalona jako bezzasadna.
NSA orzekł, że brak rozstrzygnięcia o kosztach w orzeczeniu kolegium uniemożliwia wniesienie sprzeciwu do sądu powszechnego. Koszty postępowania muszą być rozstrzygnięte na podstawie art. 79 ust. 6 u.g.n., co stanowi integralną część orzeczenia aktualizacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzut kasacyjny dotyczący braku zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. za bezpodstawny. Ustalono, że naruszenie polegające na umieszczeniu reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia nie było znikome i wymagało nałożenia kary pieniężnej.
Dla stwierdzenia choroby zawodowej wystarczające jest udowodnienie wysokiego prawdopodobieństwa jej związku z warunkami pracy, a nie wykazanie wyłączności przyczyn zawodowych, co uzasadnia decyzje organów sanitarno-orzeczniczych. Skarga kasacyjna nieskuteczna.
Sąd kasacyjny prawidłowo oddalił skargę kasacyjną spółki, potwierdzając zasadność kary administracyjnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, przy czym postępowanie zakończono skutecznie przed upływem terminu przedawnienia.
Brak pieczęci imiennej na świadectwie autentyczności tytoniu nie uzasadnia odmowy jego uprzywilejowanego traktowania taryfowego, jeśli świadectwo spełnia inne wymogi wskazane w przepisach unijnych dotyczących poświadczania autentyczności produktu.
Postępowanie o umorzenie zaległości podatkowej wszczęte przed jej przymusowym wyegzekwowaniem nie staje się bezprzedmiotowe wskutek dokonania egzekucji w toku postępowania, co wymaga merytorycznego rozpoznania żądań podatnika.
Zapłata zaległości podatkowych w trakcie postępowania o udzielenie ulgi nie skutkuje automatycznym umorzeniem postępowania jako bezprzedmiotowego; konieczna jest pełna ocena merytoryczna wniosku o ulgę według stanu faktycznego na moment jego wniesienia.
Członek zarządu spółki z o.o. odpowiada solidarnie za jej zaległości podatkowe, jeżeli nie zgłosi wniosku o ogłoszenie upadłości w odpowiednim terminie, nawet jeśli powstały one w granicach bliskiego zaprzestania pełnienia funkcji (§ 116 ust. 1 o.p.). Okoliczności niewypłacalności nie wymagają opinii biegłego, jeśli dane bilansowe są wystarczające.
Podatnik zobowiązany jest prowadzić ewidencję umożliwiającą ustalenie przychodów z kwalifikowanych praw własności intelektualnej, dla skorzystania z ulgi IP BOX. Brak spełnienia tego obowiązku uniemożliwia zastosowanie preferencyjnej stawki opodatkowania.
Bezczynność Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w rozpoznaniu zażalenia, trwająca prawie rok, stanowiła rażące naruszenie prawa, pomimo zwiększonego obciążenia organu administracyjnego, co prowadzi do utrzymania w mocy wyroku o jej uznaniu.
Rozbudowa istniejącego budynku o lokal gastronomiczny wymagała pozwolenia na budowę, a jej brak uzasadniał wstrzymanie robót budowlanych na mocy art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że Wojewódzki Inspektor budowlany dokonał należytej oceny w sprawie wyłączenia pracowników, a uchybienia proceduralne nie mają decydującego wpływu na wynik sprawy, co uzasadnia ponowne rozpoznanie przez sąd pierwszej instancji.
Przedłużenie terminu zwrotu podatku VAT wymaga wykazania istnienia określonych wątpliwości oraz podjęcia konkretnych i uzasadnionych działań weryfikacyjnych przez organ podatkowy.
1. Faktury VAT, które nie dokumentują rzeczywistych transakcji, nie dają prawa do odliczenia podatku naliczonego. 2. Postępowanie karne skarbowe wszczęte przed upływem okresu przedawnienia może skutecznie zawiesić jego bieg.
Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki VAT wymaga wykazania konkretnych przesłanek i czynności weryfikacyjnych przez organ, przy poszanowaniu zasady proporcjonalności i dokonania częściowego zwrotu przy niekwestionowanej części nadwyżki.
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przedłużenie terminu zwrotu VAT wymaga dokładnego wskazania przez organy podatkowe okoliczności uzasadniających przedłużenie oraz szczegółowego przedstawienia czynności weryfikacyjnych. Uchybienie tym wymogom stanowi podstawę do uchylenia decyzji organu odwoławczego.
Art. 8c ust. 2 i 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2022 r. poz. 931 ze zm.) należy wykładać z uwzględnieniem konstrukcji grupy VAT określonej w art. 15a ww. ustawy. Grupa VAT jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Skoro więc centrala jest członkiem grupy VAT, to czynności wykonywane przez nią albo na jej rzecz należy dla celów VAT przypisać grupie VAT. Oddział
Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, z uwagi na brak wiarygodnych dowodów wykonania zafakturowanych usług niematerialnych przez kontrahenta.
Skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, co skutkowało jej oddaleniem przez Naczelny Sąd Administracyjny.