Bezczynność organu administracyjnego nie zachodzi, gdy organ dopełnił aktów staranności przewidzianych w art. 36 k.p.a., przedłużając przewidywany termin postępowania, a finalnie wydał decyzję przed upływem wydłużonego terminu."

Uchwała rady gminy w przedmiocie ustalania wysokości diet dla radnych stanowi akt prawa miejscowego, wymagający ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym; brak takiego ogłoszenia skutkuje nieważnością uchwały.

Pismo informacyjne organu geodezyjnego, które nie wszczyna ani nie rozstrzyga postępowania administracyjnego, nie stanowi postanowienia w rozumieniu k.p.a., zatem zażalenie na takie pismo jest prawnie niedopuszczalne.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok WSA oddalający skargę na decyzję ZUS, wskazując, że brak wykazania przesłanek całkowitej nieściągalności i trudnej sytuacji materialnej wyklucza umorzenie składek. NSA stwierdził prawidłową ocenę dowodową i stosowanie prawa przez ZUS.

Licencja na przewóz osobowy taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozu okazjonalnego bez wymaganej licencji, zaś nieodpowiednie oznaczenie i wyposażenie pojazdu wyłącza go spod ochrony przepisów ustawy o transporcie drogowym. Oddalono skargę kasacyjną T.B.

Przewóz okazjonalny samochodem osobowym, niespełniającym wymagań konstrukcyjnych przewidzianych dla tego rodzaju przewozu, wymaga osobnej licencji niż przewóz taksówką. Posiadanie licencji na przewóz taksówką nie uprawnia do wykonywania przewozów okazjonalnych.

Wobec braku dowodów na faktyczne prowadzenie działalności gospodarczej naruszającej zakaz z art. 24f ust. 1 u.s.g., stwierdzenie wygaśnięcia mandatu radnego jest przedwczesne i nieuzasadnione. Odwołanie się jedynie do potencjalnej możliwości takiej działalności jest niewystarczające.

Zarząd dróg publicznych, ustanowiony przez organ administracyjny, nie może wykonywać zadań dotyczących zarządzania drogami wewnętrznymi, które nie należą do dróg publicznych, nawet jeśli są własnością gminy. Kompetencje zarządcy drogi ograniczają się do dróg publicznych.

Decyzja Wojewody odmawiająca ustalenia i przekazania dotacji, jako arbitralna i pozbawiona podstaw prawnych, została prawidłowo unieważniona przez WSA, a skarga kasacyjna Wojewody oddalona z powodu braku uzasadnionych zarzutów.

Organ stanowiący nie może powierzać zarządowi drogi zadań nienależących do zarządcy dróg, co jest sprzeczne z przepisami art. 21 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, stanowiąc naruszenie zasady legalności.

Rozpoznanie skargi kasacyjnej T. B. przez NSA wskazuje na prawidłowość decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego nakładającej kary pieniężne, gdyż brak jest podstaw do przyjęcia, iż naruszenia objęte są zakresem regulacji art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym.

Wniosek o dofinansowanie projektu, który nie spełnia jednoznacznych kryteriów oceny, określonych w dokumentacji konkursowej, podlega negatywnej ocenie. Sąd podkreśla, że dokumentacja nie musi szczegółowo wyznaczać wszystkich parametrów wniosku, co wymaga od wnioskodawcy staranności w przygotowaniu dokumentów.

NSA oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując uchylenie decyzji zwrotowej, opierając się na naruszeniu przepisów unijnych dotyczących przedawnienia roszczeń, które wykluczają stosowanie nieprawidłowo interpretowanych przepisów krajowych.

Wydanie decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia informacji publicznej bez uprzedniego wezwania wnioskodawcy do podpisania wniosku stanowi rażące naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie art. 156 §1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA, uznając właściwość postępowania organu w doręczeniu wezwań. Wyrok WSA wykazał braki uzasadnienia prawnego, które uniemożliwiły kontrolę instancyjną.

Udział radnego w głosowaniu nad uchwałą dotycząca jego interesu prawnego, stanowi istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością uchwały, niezależnie od wpływu tego radnego na jej wynik (art. 25a u.s.g.).

Student może być skreślony z listy studentów za brak postępów w nauce, szczególnie gdy nie zalicza powtarzanego przedmiotu i nie usprawiedliwia nieobecności na egzaminach, a decyzja o skreśleniu nie przekracza uznania administracyjnego.

Student traci prawo do stypendium socjalnego z chwilą formalnego wykreślenia go z listy studentów, nawet jeśli późniejsze orzeczenie sądu uchyla decyzję o skreśleniu. Posiadanie statusu studenta w momencie przyznania pomocy jest przesłanką niezbędną dla jej otrzymania.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 maja 2026 r. oddalił skargę kasacyjną dotyczącą przyjęcia publicznej obrony rozprawy doktorskiej, stwierdzając brak uchybień w postępowaniach Rady Doskonałości Naukowej i Rady Naukowej Instytutu Pedagogiki, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy.

NSA uchylił wyrok WSA, przesądzając o konieczności ponownego rozważenia kwestii wpływu pandemii COVID-19 na realizację projektu oraz poprawności uzasadnienia decyzji administracyjnej w obszarze wykładni przepisów proceduralnych i zasad rozliczania dofinansowania.

Protokół z posiedzenia Komisji kontrolnej dotyczącej mienia publicznego stanowi informację publiczną, a nie dokument wewnętrzny. Bezczynność organu w tej sprawie stanowi naruszenie prawa dostępu do informacji publicznej.

Skarga kasacyjna I.N. odrzuca się; działanie Prezesa UODO stanowiło bezczynność z rażącym naruszeniem prawa, lecz sąd I instancji słusznie zdecydował o niewymierzaniu organowi grzywny ani sumy pieniężnej, ze względu na brak podstaw do zastosowania tych środków.

Decyzje o skreśleniu z listy doktorantów na podstawie art. 203 ust. 2 P.s.w.n. mają charakter uznaniowy, lecz nie mogą być dowolne; muszą wynikać z dogłębnej oceny faktycznych i prawnych okoliczności sprawy oraz wyważać interes społeczny i indywidualny.

Skarga kasacyjna na decyzję organu była nieuzasadniona. Zarażone naruszenia proceduralne nie miały istotnego wpływu na wynik, a prawidłowość decyzji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego potwierdzono formalnie i materialnie.