Art. 37at ust. 8 ustawy – Prawo farmaceutyczne nie znajduje zastosowania poza ramami inspekcji i kontroli. Ujęcie przepisu poza tym kontekstem narusza zasady swobody działalności gospodarczej. Postanowienia dotyczące kar za brak dokumentacji są bezpodstawne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nałożenie kary pieniężnej na M. sp. z o.o. w K. było niezasadne z uwagi na brak podstaw prawnych do stosowania art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego poza postępowaniem kontrolnym, co skutkowało umorzeniem postępowania administracyjnego.

Odmowa wszczęcia postępowania nieważnościowego wobec decyzji, której prawomocne oddalenie zawarto najwcześniej w wyroku sądu administracyjnego, jest zasadna, jeśli nie ujawniono nowych okoliczności istotnych dla pierwotnej oceny sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony przez Radę Miasta Opola nie narusza interesu prawnego skarżącego, gdyż nie stwierdzono przekroczenia uprawnień planistycznych gminy. Uzasadniono zgodność planu z przepisami przyjętymi w postępowaniu planistycznym.

Skarga kasacyjna M. P. została oddalona z uwagi na brak interesu prawnego, podczas gdy skarga D. była bezzasadna z powodu złożenia zażalenia po terminie, zatem obie skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Wykładnia art. 5 ust. 2a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dokonywana przez pryzmat celu świadczenia oraz dobra dziecka, wyklucza automatyzm w dzieleniu kwoty wsparcia na połowę w przypadku opieki naprzemiennej, jeżeli tylko jeden z małżonków złożył wniosek, a wypłata pełnej kwoty świadczenia jednemu z rodziców nastąpiła za ich zgodnym porozumieniem i służyła niezakłóconemu zaspokajaniu

W sprawie dotyczącej odmowy wypłaty drugiej raty pomocy finansowej, Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną wobec braku usprawiedliwionych podstaw, podtrzymuje wyrok sądu I instancji, wskazując na niestaranność w formułowaniu zarzutów skargi przez stronę skarżącą.

Nieuzyskanie odpowiedniej licencji na prowadzenie działalności przewozu osób w ramach krajowego transportu drogowego uzasadnia nałożenie kary administracyjnej, nawet jeśli przewóz wydaje się mieć charakter okazjonalny.

W sprawie o nr sygn. akt I FSK 1445/17, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zgodne z prawem orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, podtrzymując decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, stwierdzając, że strony skarżącej nie wpłynęły istotne naruszenia proceduralne na wynik sprawy.

Solidarna odpowiedzialność członka zarządu za finansowe zaległości spółki, z tytułu nienależytego wykorzystania środków unijnych, istnieje jeśli nie wykazano właściwego zgłoszenia wniosku o upadłość w wymaganym czasie (art. 116 o.p.). NSA utrzymuje odpowiedzialność wobec niespełnienia przesłanek egzoneracyjnych.

Skarga kasacyjna dotycząca określenia kwoty zwrotu dofinansowania z unijnych środków została oddalona z uwagi na niespełnienie wymogów formalnych i brak wykazania istotnego naruszenia przepisów prawa przez sąd pierwszej instancji.

Decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz wyrok WSA były zgodne z prawem. Przewóz realizowany przez aplikację Uber nie spełniał wymogów przewozu okazjonalnego, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej, a argumenty skargi kasacyjnej nie przemawiały za zmianą tego rozstrzygnięcia.

Art. 127b ust. 1a w zw. z art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego nie uprawnia organów farmaceutycznych do nakładania kar pieniężnych za nieprzekazanie dokumentów w postępowaniu niekontrolnym, co skutkuje uchyleniem nałożonej kary.

Faktury VAT, które nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji gospodarczych, nie dają podstaw do obniżenia należnego podatku VAT; instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego, które kończy się jego umorzeniem, nie skutkuje zawieszeniem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niekompletny materiał dowodowy dotyczący funkcji zabudowy wykluczał możliwość uznania warsztatu samochodowego za zgodny z zasadą dobrego sąsiedztwa, co skutkowało uchyleniem orzeczeń organów II instancji i WSA oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych, a Komisja słusznie uchyliła decyzję odszkodowawczą z uwagi na istotne braki w ustaleniach faktycznych dotyczące możliwości władania nieruchomością.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wyłącza możliwości ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni fotowoltaicznej. Zostało to potwierdzone wykładnią przepisów u.p.z.p. jako pozwalających na takie rozstrzygnięcie.

Ograniczenia w planie zagospodarowania przestrzennego mające na celu cele publiczne w zakresie oświaty mogą być uznane za uzasadnione, jeśli nie przekraczają dopuszczalnych granic władztwa planistycznego gminy.

W przypadku braku inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej niedopuszczalne jest stosowanie art. 37at ust. 8 Prawa farmaceutycznego jako podstawy do wezwania przedsiębiorcy o przekazanie dokumentów i nałożenia kary pieniężnej za jego niewykonanie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że termin uważa się za zachowany w przypadku nadania wniosku w polskiej placówce pocztowej, na podstawie art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., co oznacza, że regulacja rozporządzenia ARiMR w zakresie daty wpływu do biura nie spełnia wymogów konstytucyjnej delegacji ustawowej.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do weryfikacji medycznych ustaleń komisji lekarskiej o kategorii zdolności do służby wojskowej; kontrola sądu koncentruje się na prawidłowości zastosowania przepisów procesowych i materialnych.

Art. 55 ust. 9 Prawa lotniczego, w zakresie naruszającym zasady ogłaszania aktów normatywnych i proporcjonalności, nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania ws. ustalenia warunków zabudowy na terenie objętym planem generalnym jako sprzeczny z Konstytucją RP.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną ZUS, oddalił ją z uwagi na brak przesłanek do jej uwzględnienia, uznając poprawność wyroku WSA w Krakowie co do uwzględnienia wiążących wytycznych prawnych oraz konieczności zastosowania definicji małego przedsiębiorstwa zgodnie z prawem unijnym.

Art. 37at ust. 8 ustawy Prawo farmaceutyczne nie stanowi podstawy do zobowiązania przedsiębiorcy do przekazania dokumentów poza kontekstem inspekcji lub kontroli, a sankcje na tej podstawie są bezzasadne.