Umowa zawarta na przygotowanie i wygłoszenie wykładu dla radców prawnych stanowi umowę o świadczenie usług, a nie o dzieło, co pociąga za sobą obowiązek składkowy na ubezpieczenie zdrowotne.

Sąd pierwszej instancji nie naruszył prawa, gdy uznał, że umowy na przygotowanie i wygłoszenie wykładów nie stanowiły umów o dzieło, lecz umowy o świadczenie usług, co uzasadniało obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego. Odmienna ocena skarżącej nie podważyła oceny prawnej zawartej w kontroli Sądu.

Organ NFZ, ustalając podleganie ubezpieczeniu zdrowotnemu, nie jest zobowiązany badać przedawnienia składek zdrowotnych; kompetencja do rozstrzygania kwestii przedawnienia i pobierania składek należy do organów ubezpieczeń społecznych.

Osoba sprawująca faktyczną opiekę nad dzieckiem na mocy orzeczenia sądowego, bez zamiaru jego przysposobienia, ma prawo do świadczenia "Dobry start". Przy wykładni przepisów należy uwzględniać cel wspierania edukacji dzieci oraz konstytucyjne i konwencyjne standardy ochrony dziecka.

Z uwagi na zmianę stanu prawnego, wznowienie postępowania jest zbędne, gdyż brak interesu prawnego uczestnika jest oczywisty; sądy nie są związane nieprawomocnymi orzeczeniami, nawet jeśli zawierają wcześniejsze oceny prawne.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu wznowieniowym, następca prawny strony pierwotnej, nawet jeśli postępowanie zakończyło się decyzją prawomocną, może skutecznie wnioskować o wznowienie z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., zgodnie z art. 30 § 4 k.p.a.

W przypadku wykonywania robót budowlanych polegających na znacznej zmianie obiektu, takich jak zwiększenie jego powierzchni, niezależnie od zachowania części elementów wcześniej istniejących, mamy do czynienia z jego rozbudową wymagającą pozwolenia na budowę (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego).

Przepis art. 2 ust. 2 ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego, wprowadzający ograniczenia czasowe w dochodzeniu nieważności decyzji administracyjnych, jest zgodny z Konstytucją RP w zakresie ochrony stabilności prawnej i pewności obrotu prawnego.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje osobie pobierającej emeryturę, która do 31 grudnia 2023 r. nie zawiesiła prawa do tego świadczenia, co skutkuje brakiem nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego.

Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące obsługi komunikacyjnej przez teren oznaczony symbolem D22US/ZP nie przekraczają granic władztwa planistycznego gminy, o ile są zgodne z obowiązującym prawem i zapewniają wymaganą obsługę komunikacyjną zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p.

Prezes zarządu fundacji nie może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości, wskazując na brak winy w niezłożeniu wniosku o upadłość, gdyż fundacja nie prowadzi działalności gospodarczej i nie posiada zdolności upadłościowej; zaszło orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności.

Działalność oświatowa, w tym prowadzenie przedszkola, nie wyklucza możliwości uzyskania wsparcia ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, pomimo wyłączenia z definicji działalności gospodarczej w Prawie przedsiębiorców.

PKP S.A. nie nabyły prawa użytkowania wieczystego nieruchomości z mocy prawa, ponieważ nie wykazano posiadania prawa zarządu na dzień 5 grudnia 1990 r.; postanowienie utrzymujące decyzję odmawiającą uwłaszczenia jest zgodne z prawem.

Przeznaczenie działki pod poszerzenie dróg zgodne z ustawą o planowaniu przestrzennym nie narusza prawa własności skarżących. Rada Miejska działała w granicach władztwa planistycznego, a ograniczenia są zgodne z interesem publicznym i zasadą proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną dyrektora ARiMR, wskazując na konieczność respektowania oceny prawnej z wyroku WSA z 2021 r., co wiązało organy w późniejszych decyzjach dotyczących pomocy finansowej dla producenta rolnego.

Skarga kasacyjna na negatywną ocenę projektu przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa została oddalona. Ocena projektu przez organ została uznana za prawidłową, opartą na regulaminowych wymogach i bez wykazania naruszeń w procesie wyboru.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące zwrotu dotacji są zgodne z prawem i spełniają wymogi proceduralne. Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach proceduralnych i materialnoprawnych, nie została uwzględniona przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Umowy o świadczenie usług, takie jak wykłady nieodznaczające się twórczym i indywidualnym charakterem, kwalifikują się jako umowy starannego działania podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu; nie spełniają kryteriów umowy o dzieło.

W postępowaniu ze sprzeciwu wobec rejestracji znaku towarowego dowód przysługujących praw osobistych i majątkowych do znaków obciążają wnoszącego sprzeciw; brak jednoznacznych dowodów na wyłączność takich praw prowadzi do jego oddalenia.

Ustalenia organów administracyjnych dokonane w oparciu o rzetelnie zebraną dokumentację kontroli metodą teledetekcji są wystarczające do modyfikacji płatności bezpośrednich i nie wymagają dodatkowych inspekcji terenowych w przypadku kwestionowania przez beneficjenta. Skargę kasacyjną oddalono.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej, uznając, że kontrola wykazała naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym poprzez wykonywanie przewozów bez zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary. Świadectwa skarżącej o braku winy zostały uznane za nieudowodnione, a wnioskowane dowody jako nieuzasadnione.

Dla uznania miejsca postojowego za obowiązujące do pobierania opłat wystarczy jego oznakowanie znakami pionowymi, jeśli miejsce jest wyznaczone konstrukcyjnie. Niedopuszczalne jest skuteczne kwestionowanie pobrania opłat na podstawie braku pełnego oznakowania poziomego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zwrot środków z pomocy publicznej uprzednio otrzymanej przez spółkę na ochronę miejsc pracy, wyklucza jej skuteczne uznanie za otrzymaną pomoc, umożliwiając tym samym ponowne ubieganie się o dofinansowanie na ten sam cel w oparciu o ustawę COVID-19.

Skarga kasacyjna wniesiona przez K. C.-J. w przedmiocie zwrotu środków unijnych została oddalona jako niezasadna. Istotą rozstrzygnięcia było potwierdzenie naruszenia procedur unijnych przez beneficjenta, co skutkowało obowiązkiem zwrotu dofinansowania.