Wykładnia art. 1 ust. 4 oraz art. 1 ust. 1a pkt 2 w związku z art. 1 ust. 1-3 ustawy przekształceniowej, która wyklucza realizację uprawnień ustawowych przez następców prawnych dawnych właścicieli dekretowych z tej tylko przyczyny, że Skarb Państwa posiada minimalny udział we współużytkowaniu wieczystym nieruchomości nabyty w drodze dziedzieczenia ustawowego, narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności
Wykładnia art. 1 ust. 1a pkt 2 i art. 1 ust. 4 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego nie może prowadzić do odmowy przekształcenia wyłącznie z powodu minimalnego udziału Skarbu Państwa, nabytego przez niego w drodze dziedziczenia ustawowego po dawnym właścicielu dekretowym. Taki udział ma znaczenie proceduralne, lecz w szczególnych okolicznościach sprawy nie stanowi negatywnej przesłanki
Podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych w ramach oszustwa karuzelowego, jeżeli obiektywne okoliczności obrotu pozwalają przyjąć, że wiedział lub powinien był wiedzieć o przestępczym charakterze transakcji. Pełnomocnictwo szczególne, choć obejmuje przyszłe postępowanie materialnie, wywołuje skutki procesowe dopiero po złożeniu go do akt tego konkretnego
Naczelny Sąd Administracyjny uznaje nałożenie ostatecznego cła antydumpingowego oraz wyliczenie dodatkowego podatku od towarów i usług jako zgodne z przepisami prawa unijnego oraz krajowego, potwierdzając prawidłowość decyzji administracyjnej i oddalając skargę kasacyjną.
Kluczowe znaczenie ma miejsce wysyłki, a nie pochodzenia towaru, dla nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, zgodnie z unijnym rozporządzeniem rozszerzającym cła na produkty wysyłane z Kazachstanu. Potwierdzenie prawidłowości decyzji organu nakładającego cło i podatek wskutek niewykazania pochodzenia towaru.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że prawne rozciągnięcie ostatecznego cła antydumpingowego na przywóz towarów z Kazachstanu miało podstawę w unijnych regulacjach, skutecznie komunikowanych i obowiązujących przed zakończeniem importu.
Skarga kasacyjna dotycząca nałożenia rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego została oddalona z uwagi na zgodność zastosowania regulacji unijnych celnych oraz brak dowodów świadczących o niezasadności naliczenia cła.
Nałożenie cła antydumpingowego na towary importowane z Kazachstanu jest zgodne z prawem unijnym, niezależnie od ich rzeczywistego pochodzenia. Rozporządzenie unijne dotyczące ceł obowiązywało retrospektywnie i nie wymagało dowodzenia pochodzenia towarów z tego regionu.
NSA uznał, że rozporządzenie wykonawcze nr 2024/1287, rozszerzające cło antydumpingowe na sklejki wysłane z Kazachstanu, można stosować wstecznie, uznając import w chwili jego realizacji za prawidłowo objęty tym cłem.
Cło antydumpingowe na przywóz sklejki brzozowej wysyłanej z krajów trzecich (Kazachstanu), nie wymaga dowodzenia pochodzenia towaru z Rosji, jeśli obchodzi środki nałożone na towary rosyjskie.
Odmowa zwrotu wywłaszczonej nieruchomości związana z budową centrali telefonicznej została uznana za zgodną z prawem jako realizująca cel publiczny i infrastrukturalny, co wykluczało zasadność skargi kasacyjnej.
Sąd administracyjny nie może dokonywać ustaleń faktycznych na podstawie materiału dowodowego pochodzącego z akt innej sprawy, który nie został formalnie wprowadzony do postępowania. Tego rodzaju praktyka narusza zasady rzetelnego procesu i może prowadzić do wadliwości rozstrzygnięcia.
Nieuregulowanie kwestii legalizacji samowolnie wybudowanego obiektu w przewidzianym terminie skutkuje związanym nakazem jego rozbiórki na podstawie art. 49e ustawy Prawo budowlane.
Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zgodnie z art. 36 ust. 1 u.p.i.s., organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej mogą naliczać opłaty za czynności związane z nadzorem sanitarnym bez konieczności wykazywania ich ponadstandardowego charakteru.
W postępowaniu dotyczącym opłat za czynności zapobiegawczego nadzoru sanitarnego wymagane jest jedynie wykazanie ich związku z realizacją ustawowych zadań, bez potrzeby różnicowania ich na standardowe i ponadstandardowe.
Umowa zawarta między Spółką a Uczestniczką była umową o świadczenie usług, a nie umową o dzieło, dlatego Uczestniczka podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba wykonująca pracę na podstawie umowy do zlecenia, zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy o świadczeniach.
Umowa, choć nazwana umową o dzieło, ze względu na swój rzeczywisty przedmiot i charakter, spełnia kryteria umowy o świadczenie usług, do której stosuje się przepisy o zleceniu. Podlega więc reżimowi obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego. Rozstrzygniecie NSA uchyla wyrok WSA i oddala skargę Spółki, wskazując na prawidłową kwalifikację stosunku prawnego przez NFZ jako umowy usługowej.
Członkowie zarządu spółki z o.o., powołani na podstawie każdego aktu powołania i otrzymujący wynagrodzenie, spełniają przesłanki do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach.
Obowiązek uiszczenia opłaty za pobyt w DPS przez zstępnych, niewyrażających zgody na wywiad środowiskowy, ustala się zgodnie z długością faktycznego pobytu zmarłej osoby w DPS, a pełna miesięczna opłata nie powinna być podstawą do rozliczeń.
Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, uznając zasadność umorzenia postępowania administracyjnego D.W. z uwagi na powagę rzeczy osądzonej oraz uchybienie terminu do złożenia wniosku o zwrot nieruchomości zgodnie z art. 136 ust. 7 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku usprawiedliwionych podstaw prawnych; prawidłowość decyzji odmownej umorzenia składek bazująca na braku przesłanek do zastosowania uznania administracyjnego po stronie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Umowy zawarte z uczestnikiem postępowania przez "S." Sp. z o.o., mają charakter umów o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie ich przepisami o zleceniu, wyłączając ich uznanie za umowy o dzieło, i tym samym, zobowiązuje do podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu.