Decyzja o czasowym odebraniu zwierząt i ptaków była zgodna z prawem, jako że zagrożenie ich życiu i zdrowiu wynikało z warunków bytowych, co uzasadniało interwencję organu administracji zgodnie z ustawą o ochronie zwierząt.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził zasadność uchylenia decyzji podwyższających opłaty za pobór wód, wskutek naruszenia zasady zaufania do organów władzy publicznej i nieprzewidywalności prawa, wynikającej ze zmienności interpretacji przepisów prawa wodnego.

Przepis § 13 ust. 2 pkt 1 uchwały Rady Gminy Wieliszew narusza zasady legislacji poprzez powtórzenie norm ustawowych, czyniąc go nieważnym. Inne przepisy uchwały nie przekraczają ustawowej delegacji i pozostają w mocy. Skarga kasacyjna Wojewody została częściowo uwzględniona.

Sąd Rejonowy, wymierzając karę łączną grzywny, musi przestrzegać zasad łączenia kar zgodnie z art. 86 § 1 k.k. oraz wysokości stawki dziennej, zgodnej z oceną sytuacji majątkowej skazanego według art. 33 § 3 k.k.

Rozpoczęcie realizacji przewidzianego planem przewozu w ramach umowy, nawet jednorazowe, wystarcza do uznania przewozu za regularny specjalny, co uzasadnia sankcję za jego wykonanie bez stosownego zezwolenia.

Odpowiedzialność administracyjną przedsiębiorcy za naruszenia przepisów o transporcie drogowym należy uznawać za odpowiedzialność obiektywną, niezależną od oceny winy, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Uchwała Rady Gminy, która nie spełnia wymogów szczegółowego określenia wysokości i sposobu wydatkowania środków finansowych na cele programu opieki nad zwierzętami, narusza prawo i podlega stwierdzeniu nieważności ze względu na istotne naruszenie przepisów ustawy o ochronie zwierząt.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie opłat zmiennych za pobór wód wskazuje na ochronę zaufania przedsiębiorcy do organów administracyjnych. Organy nie mogły retroaktywnie podwyższać opłat na podstawie późniejszych kontroli, ignorując wcześniejsze, zaakceptowane oświadczenia.

Członek zarządu spółki ponosi solidarną odpowiedzialność za jej zaległości podatkowe, gdy spełnione są przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej; skarga kasacyjna oddalona, uznanie bezpodstawności zarzutów proceduralnych i merytorycznych.

Zgodnie z art. 96 ust. 2 pkt 6 ustawy o Służbie Więziennej, zwolnienie funkcjonariusza z tytułu nieprzerwanej 12-miesięcznej choroby jest uznaniowe i wymaga wyważenia interesu społecznego oraz słusznego interesu funkcjonariusza, aby uniknąć decyzji arbitralnych.

Upływ okresu ważności orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego skutkuje jego wygaśnięciem z obrotu prawnego, uniemożliwiając wszczęcie postępowania o stwierdzenie jego nieważności z uwagi na brak przedmiotu postępowania.

Dłużnikiem zajętej wierzytelności w kontekście egzekucji administracyjnej prawidłowo oznaczonym w zawiadomieniu jest Urząd Skarbowy, a nie jego Naczelnik. Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja administracyjna przyznająca świadczenie pielęgnacyjne nie może być ograniczona czasowo w przypadku orzeczenia o stałej niepełnosprawności, uznając takowe ograniczenie za bezpodstawne wobec braku zaskarżenia całego wzorca prawnego oceny decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż skarga kasacyjna w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenia przepisów o transporcie drogowym nie spełniała wymogów formalnych, co skutkowało jej oddaleniem, uznając za bezzasadne odwołanie zarządzającego. Wadliwość konstrukcji skargi uniemożliwiła podważenie wyroku sądu pierwszej instancji.

Ustanowienie użytku ekologicznego jest zgodne z celem ochrony przyrody oraz pozostaje w zgodności z zasadami zrównoważonego rozwoju. Decyzja ta nie stanowi nadmiernej ingerencji w prawa własności właścicieli działek, biorąc pod uwagę ich wartość przyrodniczą i cel ochrony środowiska.

Ustanowienie użytku ekologicznego na działkach stanowi uzasadnione ograniczenie prawa własności w ramach władztwa planistycznego, jeśli jest poparte rzetelną analizą ekologiczną i spełnia przesłanki art. 42 u.o.p. ochrona środowiska uzasadnia ograniczenie konstytucyjnych wolności.

Nieruchomość będąca częścią drogi publicznej nie może zostać objęta uwłaszczeniem na podstawie art. 200 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Organy administracyjne słusznie odmówiły stwierdzenia nabycia użytkowania wieczystego przez PKP.

NSA potwierdził możliwość zastosowania art. 15zzzzzn² ustawy covidowej do terminów zawitych w postępowaniu administracyjnym w celu przywrócenia ich podczas trwania epidemii COVID-19, zabezpieczając tym samym interesy stron w postępowaniach administracyjnych.

Poprzez prawidłowe oznaczenie osoby uprawnionej jako rzeczywistej strony w postępowaniu, a wskazanie jej przedstawiciela jako ustawowego reprezentanta, jedynie techniczne pomyłki w decyzji nie uzasadniają stwierdzenia jej nieważności.

Decyzja o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości w celu przebudowy linii energetycznej jest zgodna z prawem, spełnia wymogi celu publicznego i interesu społecznego zgodnie z art. 124 ust. 1a u.g.n. oraz art. 108 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje stosowanie art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami do przebudowy inwestycji publicznych, a nie tylko do nowych inwestycji. Skarga kasacyjna, zarzucająca błędną wykładnię prawa, zostaje oddalona z braku usprawiedliwionych podstaw.

NSA oddala skargę kasacyjną Ministra, potwierdzając, że decyzja Wojewody o komunalizacji nieruchomości była niezgodna z prawem, gdyż nie spełniała przesłanek własności państwowej w dacie komunalizacji. Potwierdza również, że decyzje specyfikujące niepodpadanie działek pod dekret reformy rolnej obalają domniemania prawne ksiąg wieczystych.

Skarga kasacyjna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie została oddalona, bowiem decyzja odmowna w przedmiocie zatwierdzenia podziału nieruchomości była obarczona błędem prawnym dotyczącym wymogu dokumentacji roszczenia w trybie art. 95 pkt 4 u.g.n.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że decyzja komunalizacyjna przekazująca nieruchomość gminie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, albowiem nieruchomość ta nie stanowiła własności Skarbu Państwa w dacie relewantnej do jej komunalizacji.