Nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. zachodzi, gdy w składzie sądu uczestniczy sędzia powołany w oparciu o przepisy ustawowe z 2017 r., co skutkuje koniecznością uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy celem zapewnienia niekwestionowanej niezawisłości sądu.

Wpis do CEIDG stanowi domniemanie prawne prowadzenia działalności gospodarczej, co obliguje do ubezpieczenia zdrowotnego, chyba że zostanie obalone dowodami potwierdzającymi faktyczne zaprzestanie działalności.

Prokurenci nie podlegali obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 35a ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przed nowelizacją ustawy w 2022 r., która odrębnie wskazała ich w katalogu podmiotów objętych tym obowiązkiem.

Umowy zawarte między płatnikiem a wykonawcą, choć nazwane umowami o dzieło, nie mogą być tak kwalifikowane, jeśli ich przedmiotem są standardowe czynności usługowe bez indywidualnego rezultatu. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy dotyczące umowy o świadczenie usług, co uzasadnia objęcie ubezpieczeniem zdrowotnym.

Zalecenia pokontrolne dotyczące oznakowania mięsa wieprzowego, wskazujące na nieprawidłowości w deklarowanej masie netto, są prawidłowe. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszenia przepisów prawa materialnego ani proceduralnego, co skutkowało oddaleniem skargi przez NSA.

Nieprawidłowość stosowanych procedur pomiarowych i ewentualnych błędów nie może obciążać przewoźnika, a w przypadku ich wystąpienia wyniki pomiarów powinny być adekwatnie korygowane. Zatwierdzone klasy dokładności wag muszą być respektowane w postępowaniach administracyjnych nakładających kary, aby uniknąć naruszenia zasady pewności prawa.

Zmiana faktycznego miejsca pełnienia służby przez funkcjonariusza Straży Granicznej, bez wydania formalnego rozkazu personalnego, skutkuje powstaniem uprawnień do świadczeń z tytułu delegowania, jeżeli nastąpiła nie z jego inicjatywy.

Decyzja o odmowie uwzględnienia skargi kasacyjnej jest zgodna z prawem, ponieważ zastosowano prawidłowe procedury administracyjne, a planowana zabudowa odpowiada przepisom prawa oraz istniejącym warunkom przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że samowolna nadbudowa budynku mieszkalnego dokonana bez zgody na budowę nie jest możliwa do zalegalizowania, jeśli narusza obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, zasadzający się na ograniczeniu wysokości zabudowy.

Przepisy art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, mające charakter epizodyczny, nie mogą być stosowane do oceny bezczynności lub przewlekłości postępowań administracyjnych po 30 czerwca 2024 r. ze względu na naruszenie konstytucyjnego prawa do sądu.

Oddalając skargę kasacyjną, NSA podkreślił, że klauzula "tajne" nadana aktom administracyjnym dotyczącym bezpieczeństwa państwa jest prawnie uzasadniona i zgodna z wymogami ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz Kodeksu postępowania administracyjnego.

Obowiązek uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji przechodzi na nabywcę nieruchomości w trybie licytacji komorniczej, niezależnie od poinformowania nabywcy przez zbywcę. Uregulowanie zawarte w art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga wcześniejszego powiadomienia, aby obowiązki przeszły na nabywcę.

Plan miejscowy uchybiający ustaleniom studium w zakresie zgodności użytkowania nieruchomości z funkcjami usługowymi stanowi naruszenie zasad sporządzania planu, skutkujące uchyleniem uchwały w zakresie przeznaczenia działki pod zabudowę jednorodzinną, zgodnie z art. 9 ust. 4 oraz art. 20 ust. 1 u.p.z.p.

Obiekt znajdujący się w gminnej ewidencji zabytków, lecz niewpisany do rejestru, nie podlega nadzorowi konserwatorskiemu z art. 40 ust. 1 ustawy o ochronie zabytków, a zalecenia pokontrolne względem takiego obiektu są nielegalne.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA została oddalona, gdyż nie wykazano, by decyzja Prezydium z 1973 r. w przedmiocie wywłaszczenia została wydana z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowałoby koniecznością stwierdzenia jej nieważności. Decyzja była zgodna z prawem obowiązującym w tamtym czasie oraz zasadą trwałości decyzji administracyjnych.

Naruszenie przez Urząd Patentowy RP zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji, stanowi podstawę do uchylenia zarówno decyzji organu, jak i wyroku sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za autentyczność dokumentów składanych wniosków o świadectwa kierowcy, a ich brak weryfikacji uprawnia organ do cofnięcia świadectwa i zawieszenia wydawania nowych.

Przepisy art. 158 § 3 K.p.a. skutecznie wyłączają możliwość wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnych po 50 latach od ich doręczenia, zaś sądy administracyjne są związane obowiązującym prawem, bez możliwości jego oceny pod kątem zgodności z Konstytucją poza kompetencjami Trybunału Konstytucyjnego.

Decyzja o warunkach zabudowy dla inwestycji liniowej nie narusza praw osób trzecich i nie wymaga określania warunków kontynuacji funkcji i parametrów zabudowy, zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. Nieprzeprowadzenie dowodu z odkopu było prawidłowe.

Dane dotyczące zatrudnienia i badań lekarskich pracowników publicznego szpitala stanowią informację publiczną ze względu na ich związek z realizacją zadań publicznych w zakresie ochrony zdrowia.

Zezwolenie na założenie przedszkola publicznego nie może być udzielone, jeśli utworzenie placówki jest nieuzasadnione w kontekście istniejącej sieci przedszkolnej mogącej zaspokoić potrzeby edukacyjne gminy, nie sprzyjając poprawie warunków kształcenia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy samorządu mogą określać zasady wynagradzania za pracę w komisjach wyborczych jednostek pomocniczych; ingerencja nadzorcza bez wyraźnej podstawy prawnej narusza zasadę samodzielności samorządu.

Dopuszczalność ustalania przez radę gminy zasad przyznawania diet członkom komisji wyborczych w statutach dzielnic leży w granicach realizacji zasady samodzielności samorządu terytorialnego, o ile nie istnieje wyraźny zakaz prawny takich regulacji.

Uchwała w sprawie zmiany statutu jednostki pomocniczej Miasta Katowice nie naruszała obowiązujących przepisów prawa, gdyż brak było przeciwwskazań do przyznania diet członkom komisji w sposób autonomiczny przez Radę Miasta.