Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w przypadku istnienia zaległości podatkowych zasady zaliczania wpłat przewidziane w art. 62 § 1 Ordynacji podatkowej są wiążące dla organu podatkowego, a skarga kasacyjna R. S.A. na decyzję organu rachunkowego została oddalona.

NSA uchylając wyrok WSA oraz decyzje organów nadzoru budowlanego podkreślił niewykonanie obowiązku wykazania istotnego naruszenia przepisów przez skarżącego oraz niezgodność działań z zasadą proporcjonalności, wymagającą uwzględnienia konstytucyjnych wymogów ochrony prawa własności.

Decyzja o warunkach zabudowy inwestycji w kwartale zabudowy pierzejowej, która nie koliduje z urbanistycznym porządkiem, jest prawidłowa, nawet jeśli część parametrów jest pominięta z uwagi na specyfikę inwestycji. Możliwe jest ustalenie warunków dla części działki, co nie narusza zasad wolności zagospodarowania terenu.

Art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy znajduje zastosowanie wobec wszystkich cudzoziemców. Przekroczenie terminów postępowania na tej podstawie nie stanowi rażącego naruszenia prawa, a skarga na bezczynność organu nie może być uwzględniona w tym zakresie.

Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpoznawania wniosku o przywrócenie terminu, który winien być złożony do organu administracyjnego. Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną, powodującą bezskuteczność środka zaskarżenia.

Roboty budowlane prowadzące do utraty funkcji antresoli jako przestrzeni niezamkniętej wymagają dokładnej analizy zasady proporcjonalności i ochrony prawa własności w kontekście stosowania art. 50 i 51 Pb, przy uwzględnieniu konstytucyjnie chronionych wartości.

Podatnikiem podatku akcyzowego, w okolicznościach braku jednoznacznie zindywidualizowanego stanu faktycznego, może być zarówno jednostka samorządu terytorialnego, jak i jej jednostki organizacyjne, wskazując na niewystarczające uzasadnienie interpretacji w świetle art. 13 ustawy o podatku akcyzowym.

NSA orzekł, że decyzje z 1988 i 1989 r. wydane przez Ministra Finansów nie naruszyły rażąco przepisów prawa, a ich obowiązywanie jest zgodne z wcześniejszym prawomocnym porządkiem prawnym. Skargi kasacyjne oddalono przez brak podstaw do ich uwzględnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że brak jest podstawy prawnej uprawniającej Głównego Inspektora Farmaceutycznego do wydania decyzji administracyjnej nakładającej na podmiot odpowiedzialny obowiązek pokrycia kosztów badań jakościowych produktów leczniczych, co skutkuje uchyleniem wyroku WSA i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że działania Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie prowadzonych postępowań naprawczych były przewlekłe. Skarga kasacyjna zostaje oddalona, albowiem WSA zasadnie stwierdził przewlekłość postępowania oraz brak rażącego naruszenia prawa przez organ.

Odmowa udzielenia ochrony międzynarodowej wobec wnioskodawców jest prawidłowa, gdyż organy administracyjne prawidłowo oceniły materiał dowodowy i stwierdziły brak uzasadnionej obawy przed prześladowaniem lub poważną krzywdą w kraju pochodzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, iż odmowa umorzenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego jest zgodna z prawem, gdy nie zachodzą szczególne okoliczności uprawniające do umorzenia. Ciężka sytuacja materialna, bez wyjątkowych przesłanek, nie uzasadnia umorzenia, co utrwala zasadę subsydiarności w prawie socjalnym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Gminnej Spółdzielni S. w R., uznając za niezasadne zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego w decyzjach dotyczących ustalenia warunków zabudowy. Rozstrzygnięcie potwierdza zgodność z prawem wydanych decyzji. (Art. 184 p.p.s.a.)

Brak wykonania nasadzeń zastępczych w terminie określonym w decyzji administracyjnej skutkuje stwierdzeniem wymagalności opłaty, bez względu na wystąpienie zewnętrznych przeszkód w realizacji tego obowiązku.

W przypadku wniesienia środka odwoławczego wyłącznie na korzyść oskarżonego, orzeczenie sądu odwoławczego nie może pogarszać sytuacji prawnej oskarżonego poprzez wymierzenie kary surowszej, co jest zabronione przez pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.).

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że przesłanki uzasadniające umorzenie zobowiązań z funduszu alimentacyjnego muszą być szczególne i wyjątkowe, a skarżący musi wykazać obiektywne przeszkody w ich spłacie, czego w niniejszej sprawie nie wykazano; skarga kasacyjna zostaje oddalona.

Małżonek zobowiązanego nie posiada legitymacji do złożenia zażalenia na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że ustawa wyraźnie przewiduje takie uprawnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając że sąd I instancji nie naruszył prawa odmawiając badania formalnych warunków sprzeciwu, o ile nie była potrzeba ich weryfikacji wobec art. 138 § 2 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną N. I., uznając, że działalność przewozowa wykonywana była niezgodnie z ustawą o transporcie drogowym, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej i utrzymanie w mocy decyzji organów niższej instancji.

System wewnętrznej kanalizacji odprowadzający wody deszczowe do rowu melioracyjnego nie jest równoważny włączeniu działki w zorganizowany gminny system kanalizacyjny, co wyłącza uprawnienie do zwolnienia z opłat retencyjnych.

Przewóz drogowy odpadów bez prawidłowego zewnętrznego oznakowania tablicą informacyjną "ODPADY" narusza przepisy, uzasadniając nałożenie kary pieniężnej. Odpowiedzialność przedsiębiorcy nie podlega wyłączeniu z uwagi na brak winy, gdy niedochowano wymaganej staranności w zakresie spełnienia obowiązujących wymogów prawnych.

Kara pieniężna za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia nie podlega umorzeniu, jeśli przewoźnik nie spełnił należnej staranności w zabezpieczeniu ładunku. Gwałtowne hamowanie nie stanowi okoliczności egzoneracyjnej wyłączającej odpowiedzialność przewoźnika za ruch pojazdu nienormatywnego.

Skarga kasacyjna oddalona; zarządzenie pokontrolne WWIOŚ, choć niewiążące administracyjnie, prawidłowo wskazało na konieczność dostosowania działań ZGK do norm prawnych dotyczących gospodarki odpadami, co potwierdza utrzymanie w mocy wyroku WSA.

Odprowadzenie wód opadowych do rowu melioracyjnego nie stanowi o objęciu nieruchomości systemem kanalizacji otwartej lub zamkniętej. Opłata za zmniejszenie retencji nie jest uchylona przez istnienie wewnętrznych urządzeń odprowadzających wodę.