Brak możliwości odnalezienia dokumentacji budowlanej z przeszłości nie uprawnia do uznania wykonanych robót za samowolę budowlaną, a legalność robót należy oceniać na podstawie dostępnych materiałów dowodowych i historycznych uwarunkowań.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny uznającej prawidłowość decyzji o zwrocie dotacji celowej przez Gminę P. za jej wykorzystanie niezgodne z przeznaczeniem, bez przedawnienia zobowiązania, potwierdzającą poprawność ustaleń sądów niższej instancji.

Cel wywłaszczenia nieruchomości na rzecz budowy Parku Kultury i Wypoczynku został zrealizowany, co wyklucza jej zwrot; realizacja celu nie zawsze wymaga działań budowlanych, gdyż obejmuje również adaptację terenu jako zieleń miejską.

Brak realnej możliwości efektywnego zarządzania operacjami transportowymi przez jedną osobę w nadmiernie rozproszonych przedsiębiorstwach, skutkuje uzasadnioną utratą dobrej reputacji, w przypadku najbardziej poważnego naruszenia przepisów transportu drogowego.

Odmowa stwierdzenia nabycia własności drogi przez Gminę z mocy prawa ze względu na brak formalnego uznania jej publicznego statusu była przedwczesna. Wymaga to dogłębnego zbadania historycznych podstaw prawnych zaliczenia drogi do kategorii dróg publicznych.

Wydanie decyzji administracyjnej przed prawomocnym rozstrzygnięciem zażalenia na postanowienie konserwatora zabytków narusza art. 106 § 1 k.p.a., co czyni taką decyzję nieważną. Organ I instancji powinien zawiesić postępowanie do uzyskania ostatecznego stanowiska organu współdziałającego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, przyjmując prawidłowość rozstrzygnięcia organów niższej instancji w zakresie odmowy przyznania pomocy finansowej z uwagi na brak wykazania naruszenia prawa materialnego i procesowego mogącego wpływać na wynik sprawy.

Uchwała rady gminy uchylająca uchwałę o utworzeniu parku kulturowego wymaga zachowania analogicznej procedury jak przy jego tworzeniu, w tym zasięgnięcia opinii wojewódzkiego konserwatora zabytków i informowania lokalnej społeczności, a jej brak uzasadnia stwierdzenie nieważności uchwały z powodu istotnego naruszenia prawa.

Zaniechanie zapewnienia przez Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej odpowiedniej jakości wody użytkowej w budynku stanowi naruszenie zbiorowych praw pacjentów do świadczeń zdrowotnych w warunkach odpowiadających wymaganiom sanitarnym (art. 59 u.p.p.). Skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw.

Naruszający prawo poprzez zaniedbanie jednorazowego obowiązku zgłoszenia beneficjentów do CRBR nie może liczyć na zastosowanie art. 189f k.p.a. Z uwagi na istotne znaczenie regulacji dla przeciwdziałania praniu pieniędzy oraz długotrwałość naruszenia, skarżąca została słusznie obciążona administracyjną karą pieniężną bez możliwości jej uznania za znikomą.

Orzekanie w sprawach umorzenia składek ZUS wymaga pełnych akt administracyjnych, przy założeniu, że umorzenie możliwe jest tylko po jednoznacznym wykazaniu trwałej trudności materialnej i stosownego uszczegółowienia w aktach sprawy.

NSA uznał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może uniemożliwiać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej poprzez wyznaczenie maksymalnych wysokości zabudowy, co uznawane jest za naruszenie przepisów prawnych, szczególnie art. 46 ust. 1 Uwrust.

Stacja bazowa telefonii komórkowej posiada status inwestycji celu publicznego, co umożliwia jej lokalizację zgodnie z obowiązującymi zasadami zagospodarowania i bez potrzeby decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile nie wpływa nadmiernie na chronione interesy sąsiadów.

Roboty budowlane polegające na instalacji dodatkowych anten na istniejącej stacji bazowej telefonii komórkowej wymagają pozwolenia na budowę, gdyż stanowią jej rozbudowę, co wynika z art. 29 ustawy Prawo budowlane, a zmiana parametrów obiektu wyklucza wyłącznie zgłoszenie.

Związek nieruchomości z działalnością gospodarczą, bez faktycznego zajęcia gruntu na tę działalność, nie stanowi przesłanki do objęcia go podatkiem od nieruchomości, lecz winien być traktowany jako podległy podatkowi rolnemu.

Organ celny ma prawo unieważnić zgłoszenie wywozowe w przypadku braku wiarygodnych dowodów potwierdzających wywóz towaru poza UE, co spoczywa na eksporterze. Dokumenty muszą być w oryginale lub odpowiednio poświadczone.

E.G. nie wykazała, że naruszenie praw pacjentów miało charakter systemowy i trwały, co było warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o naruszenie zbiorowych praw pacjentów. Skarga kasacyjna oddalona.

Dla wszczęcia postępowania dotyczącego zbiorowych praw pacjenta zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.p. nie wystarcza wykazanie jednostkowego naruszenia. Uprawdopodobnienie musi dowodzić zorganizowanego i systemowego naruszenia praw pacjentów przez podmiot.

Sąd Naczelny uznaje, że podejmowanie i wykonywanie działalności przewoźnika drogowego bez wymaganego zezwolenia stanowić może podstawę do nałożenia kary pieniężnej, nawet jeśli przewóz odbywa się pojazdem niespełniającym kryteriów konstrukcyjnych oraz z wykorzystaniem aplikacji mobilnej do zlecenia usługi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym nie wyklucza kumulacji kar za różne i nietożsame naruszenia prawne, jeśli zachowania odpowiadają osobnych czynów zawartych w zał. nr 3 i 4 do tejże ustawy.

Decyzja administracyjna dotycząca ustalenia warunków zabudowy zagrodowej nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, o ile zabudowa ta pozostaje funkcjonalnie związana z prowadzonym gospodarstwem rolnym, nawet przy braku jej pełnej własności przez inwestora.

NSA uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując na błędne zastosowanie przepisów k.p.a. zamiast ustawy PROW, oraz przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania, uznając zasadność skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.

Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej dotyczy wyłącznie jej osnowy, a uzasadnienie nie stanowi jego część samoistnej. W sprawie zmiany świadczenia organ może wskazać element informacyjny, ale nie może samodzielnie decydować o zwrocie świadczenia jako nienależnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując wcześniejsze ustalenia, że budynek objęty postępowaniem powstał w ramach samowoli budowlanej oraz podkreślając nieskuteczność podnoszonych zarzutów wobec prawomocnych wcześniejszych orzeczeń.