Brak uzasadnienia wyroku naruszającego art. 141 § 4 p.p.s.a., przy braku wytycznych co do dalszego postępowania, uniemożliwia kontrolę instancyjną, co skutkowało uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych jest zgodne z art. 113 § 1 k.p.a., a skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji oddalono jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że uchwała odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej przez Zarząd Dzielnicy była wydana niezgodnie z prawem, wskazując na konieczność uwzględnienia braku osobistego tytułu prawnego do lokalu przez wnioskodawcę.

Informacja publiczna o charakterze przetworzonym wymaga wykazania szczególnego interesu publicznego. Brak wykazania tej przesłanki uzasadnia odmowę jej udostępnienia.

Podmiot przed podpisaniem protokołu kontroli nie jest ostatecznym i publicznie dostępnym dokumentem, a organ rozpoznając wniosek o jego udostępnienie, nie pozostaje w bezczynności, gdy w ciągu ustawowego terminu informuje o przewidywanym harmonogramie uzyskania pełnej dokumentacji.

Koszty uzyskania przychodu z tytułu zbycia udziałów w spółce przekształconej należy ustalać na podstawie wartości bilansowej spółki z dnia ustania jej bytu prawnego, a nie stosować metodę historyczną wywodzącą się z początkowych nakładów w spółce cywilnej.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od wypłacanych komplementariuszom zaliczek na poczet zysku, zanim nie zostanie ustalona ostateczna kwota zysku rocznego oraz należnego podatku od tego zysku.

W sprawach dotyczących zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje stanowisko, że prawidłowość ustaleń faktycznych i formalność postępowania dowodowego w organach I i II instancji są kluczowe, a ich zgodność z prawem uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że rozbiórka samowolnie wybudowanej kanalizacji była zgodna z prawem, gdyż inwestor nie spełnił wymogów poprawnie sformułowanej legalizacji budowy.

Decyzja o odmowie zmiany zakresu odtworzenia nawierzchni drogi, wydana na podstawie art. 155 k.p.a., jest zgodna z interesem społecznym związanym z bezpieczeństwem publicznym, co uzasadnia odmowę uwzględnienia słusznego interesu ekonomicznego strony skarżącej.

W sytuacji naruszenia terminu wydania decyzji odwoławczej, organ ma obowiązek wykazać, że opóźnienie nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych, by naliczyć odsetki za zwłokę. Brak szczegółowej analizy procesowej przez organ uzasadnia uchylenie decyzji administracyjnych.

W postępowaniu prowadzonym w przedmiocie naliczania odsetek za zwłokę w wyniku przedłużenia wydania decyzji organu odwoławczego, zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 3 o.p. jest zasadny, jeśli organy nie wykażą, że opóźnienie wynikało z przyczyn niezależnych od nich.

NSA stwierdził, że skarga kasacyjna była niezasadna, potwierdzając legalność doszacowania dochodów skarżącej spółki oraz zastosowanie metody zysku transakcyjnego zgodnej z art. 11 u.p.d.o.p., wobec zobowiązania podatkowego za 2016 rok.

Decyzja administracyjna jest obarczona istotnymi wadami proceduralnymi i merytorycznymi, wpływającymi na jej skuteczność prawną. Bez dostatecznej indywiduacji przedmiotu prawa w załącznikach do decyzji, uwłaszczenie na podstawie art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP nie może zostać uznane za prawomocne.

Stwierdzenie nadmiernego formalizmu przez NSA prowadzi do uchylenia decyzji WSA o odrzuceniu skargi z powodu niewłaściwego uwierzytelnienia pełnomocnictwa. NSA uznał, że kserokopia cyfrowo podpisana spełnia wymogi techniczne pełnomocnictwa.

Nieprawidłowe doręczenie decyzji administracyjnej oraz wadliwe sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego naruszają przepisy proceduralne, co skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd pierwszej instancji ma obowiązek dokładnego ustalenia stanu faktycznego związanych z doręczeniami.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak wykazania związku przyczynowego między rezygnacją z zatrudnienia a koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną uniemożliwia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Wydanie zasiłku okresowego następuje zgodnie z ustawą o pomocy społecznej w ramach uznania administracyjnego, uwzględniając sytuację życiową wnioskodawcy i możliwości finansowe organu, co wyklucza możliwość jego podważenia poza wykazaniem przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez wymaganej zgody zarządcy, uznając zastosowanie prawa materialnego i dowody za zgodne z prawem.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego może powstać w oparciu o przepisy przed zmianą, gdy wniosek o orzeczenie niepełnosprawności złożono przed 31 grudnia 2023 r., a wniosek o świadczenie złożono w terminie trzymiesięcznym po orzeczeniu. Organy administracyjne muszą uwzględnić tę wykładnię przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Kwota wypłacona tytułem ugody sądowej, zakwalifikowana jako przychód ze stosunku pracy, nie podlega zwolnieniu podatkowemu; stanowi dochód podatkowy i powinna zostać opodatkowana podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Usługi nauki gry na gitarze nie spełniają przesłanek zwolnienia z podatku VAT, jako że nie mieszczą się w definicji "kształcenia powszechnego lub wyższego" zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT oraz art. 132 Dyrektywy 112, będąc usługami nauczania specjalistycznego.

Członek zarządu, podpisując raporty spółki, odpowiada za ich prawdziwość, nawet gdy nie były przez niego osobiście tworzone; nie dochowanie należytej staranności pociąga za sobą odpowiedzialność prawną.

Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność decyzji nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, gdy stanowisko organu nadzorczego jest poparte odpowiednimi dowodami i wykładnia prawa nie budzi wątpliwości. Zgodność z prawem lokalizowania obiektów w pasie drogowym wymaga szczególnego uzasadnienia.