Za zaległości podatkowe spółki z o.o. członkowie zarządu odpowiadają z mocy art. 116 o.p., gdy egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, a przesłanki egzoneracyjne, takie jak zgłoszenie wniosku o upadłość we właściwym czasie, nie zostały wykazane. Ciężar dowodu w zakresie przesłanek wyłączających odpowiedzialność spoczywa na członku zarządu.

Odpowiedzialność podatkową członka zarządu za zobowiązania spółki wyklucza jedynie obiektywny brak możliwości działania, wynikający z przyczyn niezależnych, nie zaś subiektywne okoliczności zawodowe.

Organ podatkowy nie może odmówić wydania zaświadczenia o żądanej treści, jeśli posiada informacje potwierdzające określony stan faktyczny. Wątpliwości co do spełnienia przesłanek ulgi podatkowej mogą wymagać odrębnego postępowania, ale nie mają wpływu na procedurę wydawania zaświadczeń.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi wynikać z istniejącego już prawa, a nie jedynie roszczenia do jego ustanowienia, co skutkuje uznaniem decyzji o umorzeniu postępowania za prawidłową.

Decyzja o rozłożeniu opłaty adiacenckiej na raty może być zmieniona w trybie art. 155 k.p.a., jeśli uwzględnia interes społeczny, który nie koncentruje się jedynie na jak najszybszej egzekucji należności.

Informacje dotyczące realizacji umowy publicznej stanowią informację publiczną. Organ administracyjny zobowiązany jest do ich udostępnienia na podstawie u.d.i.p. Skarga kasacyjna przeciwko ocenianiu informacji jako publicznej została oddalona jako niezasadna.

Ocena oddziaływania na środowisko dla zrealizowanej inwestycji jest możliwa i konieczna dla ustalenia środowiskowych uwarunkowań; organy muszą uzyskać obligatoryjne opinie ekspertów oraz rozważyć minimalne odległości zgodnie z ustawą, nawet post factum.

Skarga kasacyjna od wyroku WSA oddalającego skargę na decyzję ustalającą opłatę planistyczną z tytułu wzrostu wartości nieruchomości została oddalona. Operat szacunkowy sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego został uznany za prawidłowy i nie wykazano jego wadliwości, co uzasadnia obciążenie jednorazową opłatą planistyczną.

Dla zastosowania art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne konieczne jest wykazanie istnienia związku przyczynowego między zmianą stanu wody na gruncie a szkodliwym oddziaływaniem na grunty sąsiednie; brak dowodów na wystąpienie szkody uzasadnia oddalenie żądania.

Lokalizacja inwestycji na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią, bez wyjątkowych okoliczności uzasadniających odstępstwo, skutkuje odmową uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego oraz zgodność z planami zarządzania ryzykiem powodziowym.

Urządzanie gier na automatach bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych, a gry zawierające element losowy uznaje się za gry hazardowe podlegające sankcjom prawnym.

Automaty oferujące gry z elementami losowości, niezależnie od dostępności dodatkowych funkcji, podlegają reżimowi koncesyjnemu ustawy o grach hazardowych. Ich użycie bez koncesji stanowi podstawę do nałożenia kar pieniężnych.

Cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej jest uzasadnione w sytuacji, gdy podmiot dopuścił się naruszeń przepisów Prawa farmaceutycznego, skutkujących utratą rękojmi należytego prowadzenia apteki, co potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Starosty Powiatu Ciechanowskiego, potwierdzając, iż dokumentacja dotycząca budowy centrum administracyjnego, będąca przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd utrzymał w mocy decyzję o wymierzeniu kary pieniężnej za nielegalne przetwarzanie odpadów, uznając odpowiedzialność skarżącego za odpady na jego nieruchomości oraz stwierdzając, że błędy proceduralne nie wpływały na tok postępowania.

NSA orzekł, że zaświadczenie Prezydium Rady Narodowej z 1957 r. nie jest wystarczającym dowodem własności do uzyskania rekompensaty za mienie zabużańskie. Zingiennia dokumentacji zgodnej z ustawą zabużańską uzasadnia odmowę potwierdzenia prawa do rekompensaty.