Skarga kasacyjna wniesiona przez S. P. S.A. została oddalona. Utrzymano w mocy wcześniejsze decyzje organów celnych, stwierdzając, że importowane towary miały chińskie pochodzenie i podlegały cłu antydumpingowemu nałożonemu przez UE.

NSA stwierdził nieważność postanowień uchwały rady miejskiej, które uzależniają wypłatę dotacji od zawarcia umowy i przewidują dodatkowe wymogi dokumentacyjne, uznając je za naruszające ustawę o finansowaniu zadań oświatowych przez przekroczenie uprawnień organu stanowiącego w zakresie określonym ustawowo.

Decyzja administracyjna wydana przez członka zarządu związku międzygminnego z upoważnienia organu kolegialnego bez odpowiedniego umocowania narusza prawo, skutkując nieważnością decyzji z uwagi na rażące naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym modernizacji ewidencji gruntów, ograniczone zarzuty można uwzględnić wyłącznie w zakresie, w jakim wynikają z modernizacji, zgodnie z art. 24a ust. 10 p.g.k.; nie można wdrażać innych zmian bez powiązania z zaakceptowanymi zarzutami.

Sprzedaż niezabudowanej nieruchomości gruntowej, objętej decyzją o warunkach zabudowy, uznaje się za odpłatną dostawę towarów, podlegającą opodatkowaniu VAT. Obowiązuje zasada, że decyzja o warunkach zabudowy przesądza o budowlanym charakterze gruntu, niezależnie od braku formalnej rejestracji decyzji u kolejnego właściciela.

Górna granica kary łącznej nie może przekraczać sumy kar jednostkowych. Orzeczenie kary łącznej wyższej od sumy stanowi rażące naruszenie art. 86 § 1 k.k. i uzasadnia uchylenie wyroku w zaskarżonej części.

W przypadku umieszczenia cudzoziemca w wykazie osób niepożądanych, organ administracyjny obowiązany jest do wydania decyzji o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy, niezależnie od innych okoliczności. Decyzja jest zatem związana, a odmowa obligatoryjna.

Umorzenie postępowania administracyjnego z mocy art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 11 sierpnia 2021 r. pozostaje w zgodzie z porządkiem prawnym, zważywszy na konieczność stabilizacji decyzji wydanych znacznie wcześniej, w tym przez wzgląd na wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 46/13.

Skazanie za zabójstwo w typie podstawowym z art. 148 § 1 k.k. wyklucza orzeczenie środka karnego w postaci pozbawienia praw publicznych na podstawie art. 40 § 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2022 roku, jeśli brak motywacji szczególnie potępianej.

Podwyższenie terenu na działkach sąsiednich nie stanowiło zmiany stanu wody na gruncie skarżącego w rozumieniu art. 234 ust. 3 u.p.w., wobec braku dowodów na jego szkodliwy wpływ na grunty skarżącego.

Skarga kasacyjna B. Sp. z o.o. została oddalona, a klasyfikacja taryfowa towaru jako artykuły z drewna (kod 4421 99 99) uznana za prawidłową, co skutkowało zasadnością zastosowania zakazu importu z Białorusi na podstawie rozporządzenia 765/2006.

Podanie nieprawdziwych informacji w zgłoszeniach celnych dotyczących pochodzenia towarów skutkuje uznaniem ich za pochodzące z pierwotnego kraju, z którego faktycznie pochodzą, co uzasadnia nałożenie cła antydumpingowego. Organ celny ma prawo przedłużyć termin przedawnienia długu celnego na podstawie art. 103 ust. 2 UKC, gdy podjęto działania wprowadzające organy w błąd.

Znak "eINFO: monitoring", jako oznaczenie słowno-graficzne, posiada zdolność odróżniającą mimo powszechnie informacyjnego charakteru części słownej, gdyż jego grafika nie jest banalna. NSA uznał zatem znak za zdolny do indywidualizowania towarów/usług.

Znak towarowy "elNFO: doręczenie" posiada wystarczającą zdolność odróżniającą dzięki swojej kompozycji słowno-graficznej, umożliwiającej funkcję rozpoznawczą znaku. Elementy graficzne przyczyniają się do uznania znaku za dystynktywny.

Brak dokumentów sprzed kilkudziesięciu lat nie stanowi wystarczającej podstawy do roszczeń odszkodowawczych wobec Skarbu Państwa; organy administracyjne właściwie oceniły materiał dowodowy, zakładając wypłatę odszkodowania.

Osoba uprawniona do jednego ze świadczeń wymienionych w art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a ustawy o świadczeniach rodzinnych, w tym renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy, nie może uzyskać równolegle prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Wyrok TK z dnia 26 czerwca 2019 r. nie zmienia tej sytuacji, wymaga działań ustawodawczych.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego oraz zaskarżoną decyzję organów, uznając prawo zarządu PKP do nieruchomości na podstawie historycznego aktu notarialnego, co umożliwia potencjalne uwłaszczenie zgodnie z art. 200 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Decyzja Wojewody Wielkopolskiego stwierdzająca nieważność pozwolenia na budowę w strefie kontrolowanej gazociągu nie narusza przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż obejmuje oczywiste naruszenie bezpieczeństwa zgodnie z prawem budowlanym.

Decyzja Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdza brak interesu prawnego skarżącej, co uzasadnia umorzenie postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę, z uwagi na nieotwieranie obszaru oddziaływania na działkę skarżącej.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganej zgody producenta na zmiany konstrukcyjne, skutkuje jej unieważnieniem na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym.

Skarżącej nie przysługuje status strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności pozwolenia na budowę, gdy projektowaną inwestycję realizuje się zgodnie z planem, bez zmiany stosunków wodnych, co oznacza brak zainteresowania prawnego danej nieruchomości przez tę inwestycję.

Podpisanie decyzji administracyjnej przez Przewodniczącego Zarządu Związku KZGRL bez odpowiedniego umocowania całego organu kolegialnego czyni decyzję nieważną z mocy prawa, z uwagi na rażące naruszenie prawa strukturalnego organu administracyjnego.

Nakaz przywrócenia stanu poprzedniego bądź wykonania urządzeń zapobiegających szkodom wodnym nie może być wydany, jeśli brak jest bezpośrednich dowodów na szkodliwą zmianę stosunków wodnych między działkami, co oznacza, że w takich okolicznościach nie zachodzą przesłanki z art. 234 ustawy Prawo wodne.

Sąd administracyjny II instancji narusza art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a., przyjmując jako miarodajną datę nadania przesyłki datę wydruku etykiety przez kuriera, nie uwzględniając regulaminu operatora pocztowego oraz nie umożliwiając weryfikacji rzeczywistego momentu nadania przez stronę.