Osłonki do kiełbas, których głównym składnikiem jest regenerowana celuloza, powinny być zaklasyfikowane do kodu CN 3917 10 90, obejmującego sztuczne jelita z materiałów celulozowych, a nie do kodu papierowego 4823 90 85.

Skarga na czynność egzekucyjną może dotyczyć jedynie wad tej czynności, a nie całego postępowania egzekucyjnego. Zgodność z prawem czynności egzekucyjnych wyklucza uznanie ich za niezgodne z przepisami ustawy.

Decyzja o unieważnieniu rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia z 2017 roku, jest prawidłowa. Brak homologacji zmian konstrukcyjnych potwierdza naruszenie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, uwzględniając przetworzenie towarów na terenie Tajlandii, potwierdził brak istotnej zmiany kodu taryfowego CN oraz uznał prawidłowość nałożonego cła antydumpingowego w oparciu o chińskie pochodzenie produktu, przy jednoczesnym braku zasadności zarzutów kasacyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną spółki S. S.A., uznając brak istotnego przetworzenia towaru, co uniemożliwiałoby przypisanie mu tajlandzkiego pochodzenia i wykluczenie cła antydumpingowego. Stan faktyczny oparty na ustaleniach organów celnych zaakceptowano jako wystarczający.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że zobowiązanie podatkowe Q. sp. z o.o. z tytułu podatku od towarów i usług za maj 2014 r. uległo przedawnieniu, uchylając dotychczasowe rozstrzygnięcia podatkowe, ze względu na nieskuteczne zawieszenie biegu terminu przedawnienia.

W przypadku realizacji obiektu budowlanego zgodnie z ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę, późniejsza zmiana granic działki nie uzasadnia nałożenia obowiązków dostosowawczych w kontekście wymogów technicznych oraz bezpieczeństwa pożarowego.

Warunki zabudowy na terenach rolnych klasy I-III można wydać tylko pod warunkiem ścisłego spełnienia przesłanek ustawowych dotyczących lokalizacji i powierzchni. Niespełnienie któregoś z wymogów wyklucza możliwość przeznaczenia działki na cele nierolnicze bez zgody ministra.

Sąd Najwyższy uznał, że niedopuszczalne jest łączenie kar za przestępstwo i wykroczenie przy orzekaniu kary łącznej, co stanowiło rażące naruszenie art. 85 § 1 k.k. i uzasadniało uchylenie wyroku w tej części.

Uznaje się, że nadanie przesyłki w paczkomacie operatora pocztowego innego niż operator wyznaczony, uwzględniając datę rzeczywistego umieszczenia, może stanowić dokonanie czynności w terminie, o ile szczegółowe regulacje danego operatora spełniają odpowiednie wymogi prawne.

W przypadku sporu co do daty nadania przesyłki w paczkomacie operatora pocztowego, organ administracyjny winien ustalić ją na podstawie rzeczywistego umieszczenia przesyłki, a nie daty etykiety, zgodnie z regulaminem operatora. Postępowanie dowodowe musi dostatecznie wyjaśnić wszelkie okoliczności związane z nadaniem.

Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wprowadzający całkowity zakaz zabudowy na obszarze chronionym, położonym w formach ochrony przyrody, nie narusza prawa własności ani zasad władztwa planistycznego, gdy przemawia za tym ochrona środowiska i zgodność ze Studium.

Dopuszczone zmiany konstrukcyjne pojazdu, bez wymaganej zgody producenta, skutkują stwierdzeniem nieważności decyzji rejestracyjnej jako sprzecznej z przepisami prawa o ruchu drogowym ujawniającej rażące naruszenie prawa.

Decyzja o nałożeniu cła antydumpingowego na folię aluminiową importowaną z Tajlandii, mimo deklaracji jej innego pochodzenia, jest zgodna z prawem, gdyż dowody potwierdzają jej chińskie pochodzenie. Skarga kasacyjna została oddalona.

Czynności przepakowania towarów w Indiach nie zmieniają ich chińskiego pochodzenia, uzasadniając zastosowanie wyższej stawki cła antydumpingowego na przywóz z Chin. Organy celno-skarbowe mogą przedłużyć termin przedawnienia długu celnego w przypadku podejrzenia przestępstwa.

Przedłużenie terminu zwrotu nadwyżki podatku VAT wymaga wyraźnego wykazania zasadności i określenia przewidywanego terminu zakończenia czynności. W przypadku braku ciągłości przedłużeń, wszelkie dalsze działania uznane są za bezskuteczne.

Zachowanie zasady związania oceną prawną wyrażoną w poprzednich orzeczeniach sądów w podobnych sprawach wymaga, aby decyzje administracyjne uwzględniały dokonane w nich interpretacje przepisów. Naruszenie tej zasady prowadzi do uchylenia decyzji oraz rozstrzygnięć wydanych wadliwie.

Odszkodowanie za wywłaszczenie działek przeznaczonych pod drogi publiczne winno być wyliczane na podstawie transakcji nieruchomościami o przeznaczeniu drogowym z rynku lokalnego. Brak transakcji podobnych umożliwia inne podejścia. Skarga kasacyjna oddalona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.

Podmiotem zobowiązanym do zwrotu wywłaszczonej nieruchomości może być zarówno Skarb Państwa, jak i jednostka samorządu terytorialnego, jeżeli nabyła ją w drodze komunalizacji i wszystkie prawa oraz obowiązki wywłaszczyciela przeszły na nią z mocy prawa.

Podniesienie terenu działki sąsiedniej nie stanowi automatycznej podstawy do wydania nakazu przewidzianego w art. 234 ust. 3 Prawo wodne, jeśli nie wykazano szkodliwego wpływu na grunty sąsiednie. Właściciel działki musi udowodnić niekorzystną zmianę stosunków wodnych, aby uzyskać takie rozstrzygnięcie.

Zmiany stanu wody na gruncie, które nie prowadzą do niekorzystnych zmian dla gruntów sąsiednich, nie powodują powstania zobowiązania do przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom na podstawie art. 234 ust. 3 ustawy Prawo wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne uchylenie przez organ odwoławczy decyzji o pozwoleniu na budowę, w związku z uchwaleniem nowego planu miejscowego oraz przesłankami z art. 138 § 2 k.p.a., potwierdzając konieczność ponownego rozpatrzenia sprawy w celach uwzględnienia zmiany prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, że decyzja organu administracyjnego legalizująca obiekt budowlany w trybie uproszczonym jest prawidłowa, gdy opiera się na należycie zebranym materiale dowodowym wskazującym na datę budowy obiektu przed 25 laty, co pozwala na zastosowanie uproszczonych procedur. Skarga kasacyjna w tym zakresie jest bezzasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 100d ustawy o pomocy dotyczy wszystkich cudzoziemców, nie tylko obywateli Ukrainy, i nie można stwierdzić rażącego naruszenia prawa przez organ, w obliczu wcześniejszych wątpliwości interpretacyjnych.