Zmiana dopuszczalnej masy całkowitej oraz rodzaju pojazdu bez zgody producenta jest istotnym naruszeniem Prawa o ruchu drogowym, uzasadniającym stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu. NSA potwierdził prawidłowość uchylenia decyzji Starosty z 2017 r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w przypadku złożenia wniosku o orzeczenie o niepełnosprawności przed 31 grudnia 2023 r., powstaje zgodnie z przepisami obowiązującymi do tej daty, nawet jeśli orzeczenie wydano później.

Doręczenie decyzji administracyjnej w trybie doręczenia zastępczego jest skuteczne, nawet bez podpisu doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, jeśli inne dokumenty sądowe formalnie potwierdzają dwukrotne awizowanie i zwrot przesyłki.

W przypadku spraw o przestępstwa niealimentacji istotne jest precyzyjne określenie czasokresu przypisanego czynu, aby uniknąć dwukrotnego skazania za ten sam czyn (ne bis in idem).

Decyzja administracyjna Wojewody w sprawie organizacji transportu do punktów szczepień wydana na podstawie art. 11h ustawy COVID-19 musi respektować konstytucyjne zasady samodzielności samorządu, a brak precyzyjnego określenia obowiązków i ich finansowania stanowi naruszenie tych zasad.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem prawa, polegającym na braku wymaganego oświadczenia homologacyjnego producenta, zostaje stwierdzona jako nieważna przez organ nadzoru.

Spółka P. z o.o. nie musi przedstawiać dokumentów płatności za produkty dostarczone w ramach "Programu dla szkół", jeśli jego zasady rozliczeń ryczałtowych nie wymagają tego warunku.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki M. na rzecz S. G. i B. G. wydana została z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ zmiany konstrukcyjne pojazdu dokonano bez wymaganego oświadczenia producenta i homologacji zgodnej z wnioskowanymi danymi technicznymi, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Decyzja Prezesa UODO o umorzeniu postępowania w zakresie przetwarzania danych osobowych była przedwczesna z powodu braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, co narusza przepisy postępowania administracyjnego i skutkuje uchyleniem jego decyzji przez sąd.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że decyzja odmowna Szefa SKW nie spełniała ustawowych wymogów uzasadnienia, co skutkowało uchyleniem wyroku i skierowaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.

Obowiązek dołączenia wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do zgłoszenia wodnoprawnego wynika z samego jego obowiązywania, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu przez organ administracji w przypadku niewypełnienia tej dyspozycji, niezależnie od wymagalności decyzji lokalizacyjnych.

Jeśli wpłata nie wystarcza na pokrycie całej kwoty zaległości i odsetek, to dokonuje się jej proporcjonalnego zaliczenia na poczet obu zobowiązań, bez potrzeby uznawania dyspozycji beneficjenta wpłaty wskazującej na rozliczenie jej z konkretnymi fakturami rozliczeniowymi.

Przy metodzie rozliczenia ryczałtowego w programach pomocowych, dowód zapłaty za produkty nie jest konieczny, a organy administracyjne nie mogą żądać takich dokumentów, jeśli nie ma podstaw w prawie unijnym lub krajowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i aktu z uwagi na stwierdzenie niekonstytucyjności przepisów, które były podstawą ustalenia wynagrodzenia kuratora, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ w zgodności z obowiązującymi normami.

Organy administracji publicznej nie mogą wymagać od beneficjentów programu dla szkół udokumentowania zapłaty za produkty, gdy prawodawstwo unijne i krajowe nie ustanawiają takiego wymogu. Uzasadniona pomoc finansowa może opierać się na pokwitowaniach dostarczanych produktów bez konieczności przedstawiania dokumentów zapłaty.

Świadczenia pieniężne związane z zapewnieniem wyżywienia i strawnego na statkach ratowniczych, wynikające z obowiązków pracodawcy zgodnych z ustawą o pracy na morzu, nie stanowią przychodu pracownika zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w kontekście wyroku TK K 7/13.

Ograniczenie prawa do zabudowy działek poprzez przeznaczenie ich na tereny zieleni urządzonej zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie narusza władztwa planistycznego gminy ani ustaleń Konstytucji RP, o ile jest zgodne ze Studium i uwzględnia interes publiczny.

Przychody z prowadzenia stołówki szkolnej nie stanowią działalności gastronomicznej, lecz usługę ściśle związaną z działalnością edukacyjną, opodatkowaną jako usługa edukacyjna stawką 8,5% ryczałtu.

Decyzja o warunkach zabudowy nie narusza przepisów prawa przez nieuwzględnienie istniejącej infrastruktury technicznej jako przesłanki wznowienia postępowania. Ewentualne kolizje z taką infrastrukturą są analizowane na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę.

Ograniczenie ustanowione w planie miejscowym dotyczące wysokości infrastruktury telekomunikacyjnej, w istotny sposób uniemożliwiające jej lokalizację, narusza art. 46 ust. 1 specustawy. Plan miejscowy nie może ustanawiać zakazów uniemożliwiających inwestycje celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego na rzecz spółki prawa handlowego z tytułu realizacji zadań z zakresu kultury fizycznej nie może być uznana za wynagrodzenie za świadczenie usług, a tym samym nie stanowi podstawy opodatkowania podatkiem VAT według art. 29a ust. 1 ustawy o VAT.

Nie istnieją przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., jeśli nie udowodniono oczywistości fałszerstwa dowodów ani nie wykazano niezbędności wznowienia dla uniknięcia zagrożeń publicznych.

Doręczenie decyzji administracyjnej uważa się za dokonane po upływie 14 dni od przesłania pierwszego zawiadomienia (art. 46 § 6 k.p.a.), niezależnie od przypadających dni wolnych od pracy, co oznacza, że bieg terminu do wniesienia odwołania nie jest uzależniony od czasu faktycznego odbioru decyzji przez stronę.