Dyrektor Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej, jako organ zobowiązany, dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku o udzielenie informacji publicznej, co uzasadniało nałożenie na niego grzywny i zasądzenie kosztów postępowania.

Brak uprawnień skarżącej spółki do żądania interpretacji indywidualnej na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców uzasadniał umorzenie postępowania przez GIOŚ i wykluczał możliwość wydania zaświadczenia o milczącym załatwieniu sprawy.

W sprawie o zatwierdzenie projektu robót geologicznych derogacja art. 41 ust. 2 p.g.g. uniemożliwia wykluczenie właściciela sąsiedniej nieruchomości jako strony postępowania, a organ administracyjny winien rozpoznać jego interes prawny zgodnie z art. 28 k.p.a.

W przypadku spraw sądowoadministracyjnych, w których przedmiotem zaskarżenia jest odmowa przyznania odsetek, jednak bez skonkretyzowanej należności pieniężnej, zwrot kosztów oblicza się według stawek minimalnych przewidzianych dla spraw niepieniężnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że skarżący nie posiada interesu prawnego do bycia stroną w postępowaniu o przyznanie płatności z wniosku innego rolnika, co wyłącza możliwość wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

W postępowaniu wznowieniowym na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skarżący musi wykazać interes prawny jako strona w decyzji ostatecznej. Brak interesu prawnego uniemożliwia wznowienie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że umorzenie postępowania administracyjnego z mocy prawa na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej K.p.a. jest zasadne, gdy postępowanie wszczęte jest po upływie trzydziestu lat od wydania decyzji. Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, jeśli doręczenie decyzji było zgodne z obowiązującymi zasadami.

Nieuprawnione jest różnicowanie sytuacji prawnej kontrolowanych podatników pod względem stosowania art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej do kontroli celno-skarbowych. Przepis ten powinien obejmować sytuacje przewlekłości również w tej formie kontroli, co wyklucza naliczanie odsetek w omawianym okresie.

Organ administracyjny prawidłowo ustalił warunki środowiskowe dla budowy drogi S-19, w zgodzie z ustawą o ocenach oddziaływania na środowisko; nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności było uzasadnione interesem publicznym.

W postępowaniu dotyczącym odszkodowania za szkodę wynikłą z ograniczeń korzystania z nieruchomości w decyzji zRID, odszkodowanie przysługuje dopiero po wykonaniu inwestycji, a postępowanie umorzone jest słusznie jako bezprzedmiotowe, gdy inwestycja nie została zrealizowana.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną P. S.A., podtrzymując stanowisko, że nieruchomości bez udokumentowanego zarządu PKP należały do gmin z mocy prawa od 27 maja 1990 r., zgodnie z ustawą o samorządzie terytorialnym.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzję SKO, krytykując niewystarczającą kontrolę administracyjną oraz wadliwą ocenę dowodów, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy z pełną analizą dowodową.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zezwalającej na działania wpływające na chronioną populację brzegówki, nie jest dotknięta rażącymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jej unieważnienie (art. 156 § 1 k.p.a.). Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA uznał, że skarga kasacyjna była zasadna. Nakazał WSA ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wykładni prawa dotyczącej uchwał lekarskich jako aktów administracyjnych. Uchwały mogą być decyzjami administracyjnymi, a nie aktami administracyjnymi w węższym sensie.

Spółka, będąca jednostką komunalną, której jedynym akcjonariuszem jest Gmina, jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność spółki w tym zakresie była nieuzasadniona.

Skarżący nie posiada interesu prawnego niezbędnego do uznania go za stronę w postępowaniu o przyznanie płatności ONW, w którym wnioskodawcą był inny rolnik, zgodnie z art. 28 kpa, co wyklucza możliwość skutecznego wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Dla zastosowania art. 116 § 1 O.p. oraz rozważania przesłanek egzoneracyjnych obojętne jest, czy spółka miała jednego wierzyciela - jak Skarb Państwa - czy też więcej. Jedynym istotnym kryterium jest stan niewypłacalności spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zasadnie odmówił wydania interpretacji indywidualnej na podstawie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, w sytuacji uzasadnionych podejrzeń czynności unikania opodatkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że Opłaty za Zarządzanie wypłacane na rzecz podmiotów pełniących rolę pośredników finansowych nie podlegają zwolnieniu od podatku dochodowego od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 52 u.p.d.o.p., przy czym zwolnienie to dotyczy jedynie ostatecznych beneficjentów środków unijnych.

Nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, o które ubiega się spółka PKP, mogą stać się przedmiotem nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego, jedynie jeżeli udokumentowane jest ich posiadanie przez PKP według kryteriów określonych w art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, z uwzględnieniem wymogów dokumentacyjnych rozporządzenia z 2001 r.

Członek zarządu niezwolniony jest z obowiązku zgłoszenia wniosku o upadłość nawet przy istnieniu jednego wierzyciela, a brak zgłoszenia wniosku skutkuje odpowiedzialnością za zobowiązania spółki na podstawie art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, niezależnie od ilości wierzycieli.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zakres opieki nad osobą niepełnosprawną musi wyraźnie uniemożliwiać podjęcie pracy zarobkowej, co jest przesłanką do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Organ powinien ponownie ocenić związek przyczynowy, uwzględniając rzeczywisty wpływ opieki na możliwość zatrudnienia.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej rejestracyjnej z racji rażącego naruszenia prawa wymaga oczywistej sprzeczności decyzji z normą prawną. W przypadku zmian konstrukcyjnych pojazdu rażące naruszenie prawa występuje przy braku oświadczenia producenta o homologacji zgodnej z wymogami technicznymi.

Wyrok WSA w Lublinie nie spełnia wymogów uzasadnienia, ponieważ nie odnosi się do konkretnego materiału dowodowego. NSA zobowiązuje WSA do ponownego rozpoznania sprawy i przeprowadzenia pełnej analizy zgodności materiału dowodowego, odwracając wyrok pierwszej instancji.