Rejestracja pojazdu z rażącym naruszeniem przepisów, tj. bez wymaganej homologacji producenta, jest nieważna, co uzasadnia eliminację takiej decyzji z obrotu prawnego.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu po zmianach konstrukcyjnych, bez odpowiednich dokumentów homologacyjnych, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadnia jej unieważnienie. Osoba dokonująca zmian nie może być uznana za producenta pojazdu w świetle obowiązującego prawa.

Decyzja ostateczna nie może być przedmiotem odwołania na podstawie k.p.a., nawet jeśli uczestnik postępowania uzyskał status strony postępowania po jej wydaniu. Organizacja społeczna powinna wnioskować o wznowienie postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Interes prawny w postępowaniu administracyjnym musi być wywiedziony z normy prawnej, co wyklucza przyznanie statusu strony osobie bazującej jedynie na interesie faktycznym. Konflikt krzyżowy między posiadaczami nie uzasadnia wznowienia postępowania o przyznanie płatności.

NSA wskazuje, że zasadę należytej staranności w relacjach z kontrahentem należy ocenić na tle konkretnych dowodów w sprawie, a ogólnikowe uzasadnienia sądu niższej instancji nie mogą stanowić podstawy do oddalenia skargi kasacyjnej. Wyrok WSA wymaga wyczerpującej analizy dowodowej i szczegółowego uzasadnienia.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak wykazania interesu prawnego przez skarżącego wyklucza możliwość jego udziału jako strony w postępowaniu administracyjnym o wznowienie zakończonego postępowania, prowadząc do oddalenia skargi kasacyjnej.

Brak podstaw prawnych dla wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jeżeli przepisy prawa wymagają jedynie dostarczenia wypisu i wyrysu, a nie zaświadczenia, co wyklucza zakres czynności w postępowaniu zaświadczeniowym.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieważne postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej oraz uchylił wyrok WSA w Gdańsku, ze względu na naruszenie procedur doręczenia, co skutkowało brakiem możliwości udziału Skarżącego w czynnościach egzekucyjnych.

Odmowa uzgodnienia projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przez Ministra Obrony Narodowej jest zgodna z prawem, gdy opiera się na potrzebach obronności państwa i spełnia warunki określone w decyzjach lokalizacyjnych dotyczących stref ochronnych.

Sąd, rozpoznając skargę kasacyjną, stwierdził, że uzasadnienie wyroku sądu pierwszej instancji nie wyjaśniało dostatecznie podstaw prawnych związanych z nadpłatą i jej oprocentowaniem, wymagając ponownej analizy w oparciu o kompatybilność z prawem unijnym i krajowym.

Administracyjna kara pieniężna nałożona na osobę zmarłą nie stanowi zobowiązania przechodzącego na spadkobierców, gdyż ma charakter osobisty. Odpowiedzialność za takie zobowiązanie nie wiąże spadkobierców, nawet przy przyjęciu spadku z dobrodziejstwem inwentarza, co wyklucza stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej.

W sprawach dotyczących ustalenia warunków zabudowy wszczętych przed wejściem w życie ustawy z 2023 r., stosuje się przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w nowym brzmieniu, z wyłączeniem przepisu art. 7 ust. 3 u.g.r.l., co znajduje oparcie w zasadzie retrospektywności prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 25 listopada 2025 r., oddala skargę kasacyjną przeciwko decyzji o nakazie rozbiórki budynku letniskowego, uznając go za samowolę budowlaną wybudowaną bez wymaganego pozwolenia, której legalizacja jest niemożliwa z uwagi na przepisy ochrony przyrody.

Stacja bazowa telefonii komórkowej, jako inwestycja celu publicznego z zakresu łączności publicznej, nie może być lokalizowana na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, jeżeli nie spełnia kryteriów inwestycji o nieznacznym oddziaływaniu.

Organ nadzoru budowlanego ma prawo nakazać rozbiórkę obiektu wybudowanego bez pozwolenia, jeśli inwestor nie wykona nałożonych obowiązków legalizacyjnych, a projekt jest niezgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Dla zastosowania art. 116 § 1 O.p. oraz rozważania przesłanek egzoneracyjnych obojętne jest, czy spółka miała jednego wierzyciela - jak Skarb Państwa - czy też więcej. Jedynym istotnym kryterium jest stan niewypłacalności spółki.

Nieruchomości będące własnością Skarbu Państwa, o które ubiega się spółka PKP, mogą stać się przedmiotem nabycia z mocy prawa użytkowania wieczystego, jedynie jeżeli udokumentowane jest ich posiadanie przez PKP według kryteriów określonych w art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP, z uwzględnieniem wymogów dokumentacyjnych rozporządzenia z 2001 r.

Przyjęcie korzyści majątkowej w związku z przeprowadzeniem egzaminu na prawo jazdy stanowi o jego przeprowadzeniu w sposób niezgodny z przepisami prawa, dając podstawę do jego unieważnienia na podstawie art. 72 ust. 1 pkt 2 u.k.p. oraz art. 112 ust. 2 pkt 2 p.r.d.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzję SKO, krytykując niewystarczającą kontrolę administracyjną oraz wadliwą ocenę dowodów, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy z pełną analizą dowodową.

Decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zezwalającej na działania wpływające na chronioną populację brzegówki, nie jest dotknięta rażącymi naruszeniami prawa uzasadniającymi jej unieważnienie (art. 156 § 1 k.p.a.). Skarga kasacyjna zostaje oddalona.

NSA uznał, że skarga kasacyjna była zasadna. Nakazał WSA ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem wykładni prawa dotyczącej uchwał lekarskich jako aktów administracyjnych. Uchwały mogą być decyzjami administracyjnymi, a nie aktami administracyjnymi w węższym sensie.

Spółka, będąca jednostką komunalną, której jedynym akcjonariuszem jest Gmina, jest zobowiązana do udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Bezczynność spółki w tym zakresie była nieuzasadniona.

Pozbawienie strony możliwości działania nie może być przypisane sądowi, jeżeli jest następstwem działań lub zaniechań strony. Brak prawidłowego umocowania pełnomocnika nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania, jeżeli zostało on wywołany przez stronę postępowania.

Zgodnie z przepisami k.p.a. wznowienie postępowania nie jest możliwe, gdy wnioskodawca nie posiada statusu strony postępowania z decyzji ostatecznej. Skarżący nie wykazał interesu prawnego, co uzasadnia odmowę wznowienia przez organy administracji publicznej.