Do przeniesienia obowiązku uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji dochodzi przy zbyciu nieruchomości rozumianym szeroko, obejmując zmianę posiadacza samoistnego, zarządcy czy użytkownika wieczystego.

W sytuacji, gdy skarżący wykazuje jedynie okazjonalny, rekreacyjny charakter zamieszkiwania pod adresem zgłoszonym do otrzymania dodatku węglowego, brak jest podstaw do uznania prawa do dodatku, co potwierdza prawidłowość decyzji organów niższej instancji oraz oddalenie skargi kasacyjnej.

Zwolnienie z podatku od czynności cywilnoprawnych może być zastosowane w ramach niewykorzystanej kwoty limitu pomocy de minimis, a nadwyżka ponad ten limit podlega opodatkowaniu, zgodnie z art. 9 pkt 2 u.p.c.c. i rozporządzeniem UE nr 1408/2013.

Oddalenie skargi kasacyjnej w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy jako niewykazującej rażącego naruszenia prawa.

Strona umowy developerskiej zawartej z inwestorem, której przedmiotem jest wybudowanie domu mieszkalnego, nie jest stroną postępowania administracyjnego prowadzonego na podstawie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 418).

Decyzja administracyjna o uwzględnieniu zarzutów dotyczących modernizacji ewidencji gruntów musi być zgodna z art. 24a ust. 10 p.g.k. i musi rzeczywiście uwzględniać zarzuty skarżących, co nie zostało spełnione w analizowanym przypadku.

Zasady z art. 17 ustawy z 1958 r. znajdują zastosowanie, gdy nieruchomość została przejęta przez państwowe jednostki organizacyjne przed 31 grudnia 1954 r., bez tytułu prawnego, co uprawnia odmowę stwierdzenia nieważności decyzji przejściowej.

Zbycie gruntów wyłączonych z produkcji oraz przeniesienie obowiązku uiszczania opłat rocznych w rozumieniu art. 12 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych obejmuje także zmiany posiadacza samoistnego, użytkownika oraz dzierżawcy. Brak samoistnego posiadania wyklucza przeniesienie obowiązku opłat, mimo zmiany podmiotu korzystającego z działki.

W przypadku pozwolenia na budowę, termin 65 dni do wydania decyzji jest liczony od daty złożenia wniosku, bez względu na jego braki formalne. Trudności organizacyjne organu nie stanowią "przyczyn niezależnych" wyłączających wymierzenie kary za zwłokę.

W skardze kasacyjnej wnosi się, że wobec usunięcia stanu niezgodności z prawem, odstąpienie od nałożenia obowiązku wykonania robót budowlanych jest prawidłowe, a ewentualne formalne uchybienia proceduralne nie mają znaczenia dla wyniku sprawy.

Decyzje o przywróceniu zabytku do stanu pierwotnego, wydane na podstawie art. 45 ustawy o ochronie zabytków, mają charakter uznaniowy, o ile oparte są na prawidłowej ocenie materialnoprawnej i ustaleniach faktycznych uzasadniających brak potrzeby legalizacji nieautoryzowanych działań na zabytkach.

Wystąpienie rażących naruszeń przez Sąd Rejonowy przy wydawaniu wyroku łącznego skutkuje uchyleniem orzeczenia i koniecznością ponownego rozpoznania w celu prawidłowego zastosowania przepisów prawa.

Obiekt budowlany, który spełnia kryteria budynku określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od stanu technicznego i faktu posiadania instalacji, jeżeli spełnia wymogi trwałego związania z gruntem, posiadania przegród budowlanych, fundamentów i dachu.

Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z art. 240 § 1 o.p. musi być złożony terminowo i oparty na przesłankach tam określonych. Wnioski spóźnione lub oparte na niezgodnych przesłankach podlegają oddaleniu.

Oddalenie skargi kasacyjnej na decyzję stwierdzającą nieważność rejestracji pojazdu z powodu braku homologacyjnego oświadczenia producenta. WSA prawidłowo ocenił, że rejestracja dokonana była z rażącym naruszeniem prawa, co usprawiedliwiało nieważność decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, stwierdzając prawidłowość orzeczeń lekarskich i administracyjnych uznających zespół cieśni nadgarstka za chorobę zawodową. Właściwe organy prawidłowo przyjęły wysokie prawdopodobieństwo związku schorzenia z warunkami pracy, spełniając wymogi art. 2351 k.p.

Rejestracja pojazdu bez uzyskania oświadczenia producenta o homologacji po zmianach konstrukcyjnych, zgodnie z § 18 ust. 6 pkt 2 r.r.p., stanowi rażące naruszenie prawa, skutkujące stwierdzeniem nieważności decyzji o rejestracji.

Określenie terminów składania wniosków o dofinansowanie należy do rady gminy i nie może być delegowane na organ wykonawczy. Wprowadzenie zbędnych formalności i kontrola przed zakończeniem inwestycji nie są zgodne z prawem. Modyfikacja beneficjentów jest dozwolona.

Data popełnienia naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez beneficjenta dofinansowania, określona jest na dzień po upływie terminu zwrotu środków, a postępowanie wszczęte przed upływem 3-letniego okresu przedawnia karalności nie prowadzi do jej ustania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa wydania zaświadczenia przez Rektora UJ była wadliwa procesowo. Uczelnia powinna zweryfikować dostępne dokumenty i świadectwa w celu potwierdzenia żądanych faktów. Indeks studencki, jako dokument urzędowy, mógł stanowić wystarczającą podstawę do wydania żądanego zaświadczenia.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, że operat szacunkowy był właściwie oceniony, a ustalenie opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości prawidłowe, w granicach interpretacji przepisu art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ egzekucyjny jest uprawniony do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 2 u.p.e.a., gdy dalsza egzekucja będzie bezskuteczna, a brak jest perspektyw na wyegzekwowanie środków przewyższających koszty egzekucyjne. Skarga kasacyjna C. sp. z o.o. oddalona.

Sąd odmówił uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego, potwierdzając zasadność nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na wyczerpanie przez skarżącego znamion przewozu okazjonalnego bez wymaganych licencji.

NSA uchylając wyrok WSA stwierdził, że decyzje organów administracji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie zostały wystarczająco uzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając potrzebę pełnej analizy zgodności z prawem użytych przyrządów metrologicznych.