Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając, iż niedochowanie 6-miesięcznego terminu zgłoszenia nabycia praw majątkowych skutkuje utratą prawa do zwolnienia podatkowego, co jest zgodne z przepisami ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Nieuprawnione jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 k.p.a., gdy u.p.e.a. zawiera samodzielne przesłanki zawieszenia. Przesłanki zawieszenia wynikające z k.p.a. stosuje się jedynie uzupełniająco, przy niekompletnej regulacji u.p.e.a.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że w sytuacji braku wyraźnej regulacji ustawowej, dyrektor IAS może stosować zasadę chronologii zabezpieczeń do ustalania kolejności zaspokojenia wierzytelności, pod warunkiem jej logicznego uzasadnienia.

Umowy cywilnoprawne mogą zostać zaklasyfikowane jako umowy o dzieło, jeżeli przeważa w nich element indywidualnego i twórczego rezultatu pracy, co wyklucza ich uznanie za usługi podlegające ubezpieczeniu zdrowotnemu. Niespełnienie obowiązku wszechstronnej analizy dowodowej przez organ skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacyjnych stanowiła oczywiste naruszenie prawa, a obowiązek tej dokumentacji przy rejestracji pojazdów sprowadzanych do UE wynika z rozporządzenia nr 167/2013, co przesądziło o konieczności uchylenia zaawansowanego zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Świadczenia wspólnika spółki o ciągłym charakterze, odpowiadające czynnościom zarządu, nie mieszczą się w zakresie art. 176 KSH i podlegają regulacjom o zleceniu, skutkując obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego (art. 66 ust. 1 ustawy o świadczeniach zdrowotnych).

Do przeniesienia obowiązku uiszczania opłat rocznych za wyłączenie gruntów leśnych z produkcji dochodzi przy zbyciu nieruchomości rozumianym szeroko, obejmując zmianę posiadacza samoistnego, zarządcy czy użytkownika wieczystego.

W sytuacji, gdy skarżący wykazuje jedynie okazjonalny, rekreacyjny charakter zamieszkiwania pod adresem zgłoszonym do otrzymania dodatku węglowego, brak jest podstaw do uznania prawa do dodatku, co potwierdza prawidłowość decyzji organów niższej instancji oraz oddalenie skargi kasacyjnej.

W przypadku posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę, który deklaruje ją jako środek trwały w działalności gospodarczej, podwyższone stawki opodatkowania mogą znaleźć zastosowanie, mając na uwadze związek z działalnością gospodarczą. Zarzuty kasacyjne muszą spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie nie podlegają skutecznej kontroli sądowej.

Zryczałtowana rekompensata wypłacana przez jednostkę samorządu terytorialnego przedsiębiorstwu świadczącemu usługi publicznego transportu zbiorowego i mająca na celu pokrycie strat poniesionych w ramach świadczenia tych usług, nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania normowanej przez art. 29a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.).

Odpowiedzialność członka zarządu za zobowiązania spółki ma charakter obiektywny i nie może być wyłączona poprzez powoływanie się na brak wiedzy o stanie finansów spółki, gdyż obowiązkiem zarządu jest stałe monitorowanie jej kondycji i terminowe podjęcie działań upadłościowych.

Obiekt budowlany, który spełnia kryteria budynku określone w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości niezależnie od stanu technicznego i faktu posiadania instalacji, jeżeli spełnia wymogi trwałego związania z gruntem, posiadania przegród budowlanych, fundamentów i dachu.

Wniosek o wznowienie postępowania podatkowego z art. 240 § 1 o.p. musi być złożony terminowo i oparty na przesłankach tam określonych. Wnioski spóźnione lub oparte na niezgodnych przesłankach podlegają oddaleniu.

Nabycie nieruchomości przez Bank w ramach odzyskiwania wierzytelności pozostaje w związku z działalnością gospodarczą zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., co uzasadnia zastosowanie stawek podatkowych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że legalność pobytu cudzoziemca jest warunkiem wszczęcia postępowania o pobyt czasowy, a jego obowiązek opuszczenia Polski uzasadnia jego odmowę. Decyzja odmowy jest zgodna z obowiązującymi przepisami ustawy o cudzoziemcach.

Sąd uznał, że zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b., budowa reklam wolnostojących bez pozwolenia stanowiła samowolę budowlaną, co uzasadniało wstrzymanie robót. Skarga kasacyjna była niezasadna.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż do kwalifikacji obiektu jako budynku niezbędne jest jego trwałe związanie z gruntem. W przypadku braku takich cech, zarządzenia wstrzymania budowy są bezzasadne, a skarga kasacyjna w tym zakresie podlega oddaleniu.

Działka drogowa może być uznana za stronę postępowania, o ile istnieją przesłanki pozwalające uznać, że planowana budowa wywołałaby wpływ ograniczający jej potencjalne zagospodarowanie. W takim przypadku organ administracyjny zobowiązany jest do dokonania szczegółowej analizy techniczno-prawnej projektu inwestycji. Skarga kasacyjna oddalona.

Odmawiając uwzględnienia skargi kasacyjnej, NSA orzekł, że zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego czyni skarżącą uprawnioną do świadczenia pielęgnacyjnego, pomimo wcześniejszych dopłat rolnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując stanowisko, że operat szacunkowy był właściwie oceniony, a ustalenie opłaty jednorazowej z tytułu wzrostu wartości nieruchomości prawidłowe, w granicach interpretacji przepisu art. 36 ust. 4 i art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wystąpienie rażących naruszeń przez Sąd Rejonowy przy wydawaniu wyroku łącznego skutkuje uchyleniem orzeczenia i koniecznością ponownego rozpoznania w celu prawidłowego zastosowania przepisów prawa.

Cofnięcie skargi kasacyjnej przez stronę jest skuteczne i dopuszczalne na mocy art. 60 w zw. z art. 193 p.p.s.a., co uzasadnia umorzenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym oraz zwrot wpisu sądowego.

Sąd odmówił uwzględnienia skargi kasacyjnej skarżącego, potwierdzając zasadność nałożonej kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, z uwagi na wyczerpanie przez skarżącego znamion przewozu okazjonalnego bez wymaganych licencji.

NSA uchylając wyrok WSA stwierdził, że decyzje organów administracji w zakresie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym nie zostały wystarczająco uzasadnione i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uwzględniając potrzebę pełnej analizy zgodności z prawem użytych przyrządów metrologicznych.