Organ administracji architektoniczno-budowlanej jest zobowiązany do wydania decyzji w terminie określonym w art. 35 ust. 6 Prawa budowlanego, a przekroczenie tego terminu uzasadnia wymierzenie kary pieniężnej, niezależnie od trudności organizacyjnych urzędu ani epidemii COVID-19.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że świadczenia pieniężne z tytułu wyżywienia na statku ratowniczym stanowią działania w interesie pracodawcy i nie są przychodem pracownika w rozumieniu art. 12 ust. 1 u.p.d.o.f., a zatem nie podlegają opodatkowaniu.

W sprawie o ustalenie nienależnie pobranych płatności, sąd potwierdza zasadność decyzji odmownej ARiMR, stwierdzając brak podstaw do przyznania zaliczek, tym samym uznając pobrane środki za nienależne i podlegające zwrotowi.

W sprawie podatkowej T. M., Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że ocena eksploatacji statku przez przedsiębiorstwo z Norwegii oraz zastosowanie ulgi abolicyjnej wymaga ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem rzeczywistego zarządu statkiem w transporcie morskim.

Świadczenia pieniężne za wyżywienie marynarzy na statkach ratowniczych, traktowane jako warunek niezbędny pracy, nie stanowią opodatkowanego przychodu, gdyż leżą w interesie pracodawcy.

Uchwała Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest zgodna z przepisami prawa i treścią Studium uwarunkowań, a ingerencję w prawo własności uznano za zgodną z konstytucyjną zasadą proporcjonalności oraz władztwem planistycznym gminy.

Decyzja administracyjna o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydana na podstawie wniosku bez podpisu elektronicznego jest dotknięta nieważnością. Organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa przyznania dotacji oświatowej dla domów wczasów dziecięcych w okresach wakacji i ferii, z przyczyn ograniczonej wykładni przepisów o finansowaniu zadań oświatowych, jest bezzasadna. Domy wczasów dziecięcych są uprawnione do dotacji, jeśli prowadzą zajęcia wspierające kształcenie również poza regularnym rokiem szkolnym.

Akt planistyczny, który w sposób nadmierny i nieuzasadniony ogranicza prawa własności poprzez wykluczenie zabudowy, może naruszać zasadę proporcjonalności i przekraczać granice władztwa planistycznego gminy.

Bezczynność organu administracji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostaje uchylona poprzez niewłaściwe zastosowanie przedłużenia terminu z art. 13 ust. 2 uzip bez wskazania uzasadnionych powodów bezpośrednio związanych z udostępnieniem konkretnej informacji publicznej.

Skarga kasacyjna Polskich Kolei Państwowych S.A. dotycząca odmowy nabycia prawa użytkowania wieczystego gruntu została oddalona, ponieważ nieruchomość w dniu 5 grudnia 1990 r. i 27 października 2000 r. była własnością Gminy, co wykluczało zastosowanie art. 34 ustawy o komercjalizacji PKP.

Brak faktycznego posiadania i użytkowania rolniczego gruntów przez wnioskodawcę w dniu 31 maja danego roku uniemożliwia przyznanie płatności w ramach systemu wsparcia zgodnie z ustawą o płatnościach.

NSA stwierdził, że przepisy krajowe oraz unijne nie nakładają obowiązku dokumentowania płatności za produkty dostarczane w ramach programu unijnego, gdy wykorzystywany jest system ryczałtowy. Organy administracyjne dopuściły się błędu, domagając się dowodów zapłaty, co naruszało cel uproszczenia procedur unijnych.

W ramach programu unijnego dopuszczalne jest korzystanie z uproszczonej metody rozliczania kosztów, co wyklucza konieczność dokumentacji kosztów nabycia produktów. Sformułowanie wymogu zapłaty za produkty w ramach rozliczeń ryczałtowych jest zbędne i nieproporcjonalne wobec celów programu.

Skarga kasacyjna niezasadna; decyzja o usunięciu nieprawidłowości higienicznych nie jest bezprzedmiotowa; nakaz usunięcia pozostaje aktualny, niezależnie od upływu terminu jego realizacji.

Decyzja rejestracyjna pojazdu marki Mercedes-Benz, po dokonanych zmianach konstrukcyjnych, została unieważniona z powodu rażącego naruszenia przepisów. Brak oświadczenia producenta dyskwalifikował rejestrację jako dokonaną zgodnie z literą prawa. Wyrok sądu pierwszej instancji, potwierdzony przez Naczelny Sąd Administracyjny, był zgodny z prawem.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz została prawidłowo uznana za nieważną z powodu rażącego naruszenia, gdyż brakowało oświadczenia producenta, co skutkowało naruszeniem przepisów dotyczących wymogów homologacyjnych pojazdów.

Decyzja o rejestracji pojazdu marki Mercedes-Benz Sprinter została wydana z rażącym naruszeniem § 14 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, z powodu braku wymaganego oświadczenia o homologacji od producenta, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję o stwierdzeniu nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia proceduralnego poprzez brak wymaganej homologacji.

Decyzja o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem prawa, poprzez brak wymaganego oświadczenia producenta potwierdzającego homologację pojazdu z modyfikacjami, skutkuje jej nieważnością zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Podstawowym obowiązkiem organu administracji publicznej jest prawidłowe ustalenie adresata decyzji o nałożeniu kary administracyjnej, co w kontekście współwłasności związanej ze spółkami cywilnymi wymaga szczególnej staranności. Naruszenie tej zasady może skutkować uchyleniem decyzji celem ponownego postępowania.

Wysokie prawdopodobieństwo powstania choroby zawodowej w postaci zespołu cieśni nadgarstka, uzasadnione zgodnie z orzeczeniami jednostek medycyny pracy, nie wymaga dalszego postępowania dowodowego dotyczącego innych przyczyn schorzenia.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając za zgodne z prawem stanowisko organów o zaistnieniu sztucznych warunków celem pozyskania płatności rolnych. Działania skarżącego zostały uznane za sprzeczne z celami wsparcia rolniczego na podstawie art. 60 rozporządzenia 1306/2013.

Odmowa udostępnienia informacji publicznej dotyczącej umowy objętej tajemnicą bankową jest zgodna z prawem, jeśli umowa dotyczy czynności bankowych, które prawo zapewnia ochroną tajemnicą bankową, jak określono w art. 104 ust. 1 Prawa bankowego.