Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 107 ust. 1 u.p.a. wymaga wykładni funkcjonalnej, uwzględniającej zasadę proporcjonalności, co umożliwia złożenie wniosku o zwrot akcyzy po terminie, jeśli uzasadniają to szczególne okoliczności sprawy.

Decyzja organu podatkowego oddalająca wniosek o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych jest prawidłowa, gdy brak podstawowego zarzutu naruszenia art. 22 § 2a o.p. w skardze kasacyjnej czyni ją bezzasadną.

W przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej samochodu osobowego, z której wynika prawo do zwrotu akcyzy, art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym należy interpretować z zgodą z zasadami proporcjonalności, dopuszczając zwrot akcyzy mimo upływu rocznego terminu, gdy szczególne okoliczności na to wskazują.

W okolicznościach szczególnych, termin na złożenie wniosku o zwrot podatku akcyzowego musi być interpretowany zgodnie z wykładnią funkcjonalną art. 107 ust. 1 u.p.a., aby zapewnić proporcjonalność prawa, zezwalając na zwrot akcyzy po upływie jednorocznego terminu.

W wykładni przepisów podatkowych należy uwzględniać zasady proporcjonalności i neutralności VAT, co oznacza, że odpowiedzialność solidarna przedstawiciela pośredniego za niedotrzymanie terminów informacji celnych musi być oceniana w świetle rzeczywistego rozliczenia podatku przez podatnika.

W razie nieosiągnięcia celu wywłaszczenia, prawo zwrotu wywłaszczonej części nieruchomości nie powoduje automatycznego zwrotu dowłaszczonego obszaru, chyba że spełnione zostaną przesłanki zbędności całej nieruchomości do realizacji celu publicznego.

NSA uznaje skargę kasacyjną za nieuzasadnioną, podtrzymując wyrok WSA, stwierdzając brak formalnego uzasadnienia zarzutów naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, co uniemożliwia kasacyjną kontrolę rozstrzygnięcia w przedmiocie umorzenia składek.

Przy rozstrzyganiu o nałożeniu kary za przewóz pojazdem nienormatywnym należy uwzględniać dopuszczalne odchylenia wyników pomiaru nacisku osi, rozstrzygając wątpliwości na korzyść przewoźnika (art. 7, 8 §1, 77 §1 k.p.a.). Ukazanie przekraczania norm bez wyraźnego wykazania rzeczywistego stanu wymaga ponownego badania.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną ZUS, podtrzymując wyrok WSA, który uchylił decyzję odmowy zwolnienia ze składek. ZUS nie wykonał wiążących wskazań sądu I instancji dotyczących prawidłowego ustalenia przeważającej działalności skarżącego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania przesłanek niewspółmierności zaliczek wobec podatku należnego. Postępowanie w trybie art. 22 § 2a o.p. nie wymaga pełnego postępowania dowodowego.

Odmowa przywrócenia terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy wnioskodawczyni nie wykazała, że uchybienie nastąpiło bez jej winy, jest zgodna z prawem, w szczególności jeżeli skarżąca dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Naruszenie prawa materialnego polegające na błędnej wykładni art. 17 u.ś.r. uzasadnia uchylenie decyzji odmownej. Organy administracyjne są zobligowane do skrupulatnego zbadania stanu faktycznego w postępowaniu dotyczącym przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Otrzymanie ekwiwalentu pieniężnego za rezygnację z kwatery przez małżonka żołnierza zawodowego, nawet przed zawarciem związku małżeńskiego, stanowi przesłankę wyłączającą prawo do świadczenia mieszkaniowego, zgodnie z art. 21 ust. 6 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP.

ZUS prawidłowo odmówił umorzenia zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z uwagi na niewykazanie przesłanek natychmiastowej potrzeby ich umorzenia, a także braki dowodowe. Skarga kasacyjna nie znalazła uzasadnienia, umorzenie składek następuje wyłącznie w okolicznościach nadzwyczajnych, których tu nie stwierdzono.

Oddalono skargę kasacyjną złożoną przez M. S., z powodu nieprzekonująco wyeksponowanych podstaw naruszenia prawa materialnego w odniesieniu do umorzenia składek ZUS, co czyni skargę niezasadną według art. 184 p.p.s.a.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji, uznając iż Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo stwierdził brak należycie ocenionego i kompletnego materiału dowodowego oraz niepełne uzasadnienie orzeczenia dyscyplinarnego, co uzasadniało uchylenie decyzji organów niższej instancji.

Manipulacja tachografu, polegająca na wprowadzeniu go w tryb fałszujący zapis faktycznej aktywności kierowcy, uzasadniała nałożenie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Skarga kasacyjna, kwestionująca prawidłowość postępowania dowodowego, została oddalona.

Skarga kasacyjna I. A. została oddalona jako bezzasadna. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo oddalił skargę, działając zgodnie z przepisami p.p.s.a., a na użycie art. 155 k.p.a. nie pozwalała istota sprawy.

Uchylenie wyroku WSA z uwagi na niepełne uzasadnienie zgodności postępowania organu z prawem; NSA podkreśla konieczność szczegółowego odniesienia się do argumentów skarżącego w uzasadnieniu, które ma kluczowe znaczenie dla prawidłowej kontroli instancyjnej.

Organ podatkowy jest uprawniony do wydania decyzji o zabezpieczeniu, jeżeli ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie normy z art. 33 § 1 O.p., przy czym dla zastosowania tej instytucji wystarczające jest uprawdopodobnienie obawy niewykonania zobowiązania, a nie jej pewność.

Nieruchomości pozostające we władaniu PKP, niebędące przed dniem 27 maja 1990 r. w zarządzie lub użytkowaniu na podstawie formalnych decyzji administracyjnych, należą do mienia gminnego z mocy prawa, podlegając komunalizacji zgodnie z ustawą z dnia 10 maja 1990 r.

W przypadku braku zarzutów proceduralnych w skardze kasacyjnej, sąd ogranicza się do rozpoznania zarzutów materialnoprawnych w granicach zaskarżenia. Spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej jest kluczowe dla rozpatrzenia przez sąd zarzucanego naruszenia prawa materialnego.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.