Kompetencja gminy do nieprzeznaczania nieruchomości na cele mieszkaniowe uzasadniona jest przewagą istniejących terenów budowlanych, co wymaga jednak dokładnej i prawidłowej oceny zapotrzebowania oraz wykonania bilansu terenów pod zabudowę.

NSA stwierdził, że wierzyciel podmiotu objętego sankcjami, na mocy unijnego rozporządzenia, posiada interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o zwolnienie zamrożonych środków finansowych związanych z umowami zawartymi przed nałożeniem sankcji.

Skarga kasacyjna spółki R. sp. z o.o. została oddalona, gdyż ustalenie dodatkowego zobowiązania podatkowego oraz sankcji podatkowej przez organy podatkowe było uzasadnione świadomym naruszeniem przepisów dotyczących VAT w związku z nierynkowym ustalaniem cen w transakcjach z podmiotami powiązanymi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji podatkowej była zgodna z prawem, a zarzuty dotyczące nieprawidłowości składu sądu i dwuinstancyjności nie zostały potwierdzone.

Nie każde posiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesądza o jej opodatkowaniu stawką dla działalności gospodarczej; konieczne jest wykazanie jej użycia lub możliwości użycia w tej działalności (art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wykładnia ścisła).

Skarga kasacyjna Q. sp. z o.o. została oddalona. Skarga na czynności egzekucyjne nie może obejmować kwestii merytorycznych dotyczących istnienia zobowiązania podatkowego czy naliczonych odsetek, a jedynie prawidłowość samego postępowania egzekucyjnego.

Przesłanki ustalenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki muszą wynikać z rzetelnej oceny stanu niewypłacalności, uwzględniając całokształt dostępnych dowodów oraz moment pełnienia funkcji zarządczej.

Roboty budowlane polegające na rozebraniu i ponownym utwardzeniu placu manewrowo-postojowego, jako kwalifikowane jako odbudowa, wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli obejmują powierzchnię umożliwiającą postój ponad 10 samochodów.

Decyzja organu nadzoru budowlanego nakładająca obowiązki naprawcze na Gminę S. w zakresie odwodnienia drogi gminnej była zgodna z prawem. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, wskazując na prawidłowość ustaleń organu w odniesieniu do zgromadzonych dowodów i obowiązujących przepisów prawa wodnego.

Zabudowa agroturystyczna dopuszczalna jest tylko w ramach zabudowy zagrodowej w obrębie gospodarstwa rolnego o powierzchni co najmniej 1 ha, co wynika z miejscowego planu zagospodarowania. Oddalenie skargi kasacyjnej wynika z prawidłowości decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja Wojewody Mazowieckiego w sprawie zezwolenia na inwestycję drogową jest zgodna z prawem. Wywłaszczenie na realizację inwestycji było konieczne oraz proporcjonalne do potrzeb publicznych, a zarzuty skargi kasacyjnej co do naruszenia prawa były niezasadne.

W sytuacji, gdy decyzja administracyjna z 2008 r. bezterminowo cofnęła uprawnienia do kierowania pojazdami, czyn polegający na prowadzeniu pojazdu mimo wyroków cofających uprawnienia stanowi występek z art. 180a k.k. Mylne zakwalifikowanie jako wykroczenie wymaga uchylenia wyroku i ponownego rozpoznania sprawy.

Za wszczęciem postępowania administracyjnego na wniosek organizacji społecznej nie przemawia jedynie zgodność z celami statutowymi. Konieczne jest wykazanie obiektywnego interesu społecznego, który uzasadniałby udział takiej organizacji w postępowaniu.

Dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym wymaga wykazania interesu społecznego; cele organizacyjne muszą być jednoznacznie uzasadnione, a nie tylko wskazane w sposób ogólnikowy. Brak spełnienia tych przesłanek skutkuje brakiem prawa do zainicjowania postępowania przez organizację.

Zarządzenie pokontrolne WIOŚ, jako sygnalizacja naruszeń, podlega ograniczonej kontroli sądowej; sąd nie bada ustaleń faktycznych z protokołu kontroli, lecz ich zgodność z zarządzeniem, które przypomina o obowiązkach wynikających z przepisów ochrony środowiska.

Wyrok łączący kary orzeczony z naruszeniem zasady specjalności i dopuszczalnego wymiaru kary zgodnie z art. 607e § 1 k.p.k. oraz art. 86 § 1 k.k. podlega uchyleniu, a sprawa przekazaniu do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził stwierdzenie nieważności pozwolenia wodnoprawnego z uwagi na rażące naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 407 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego, wywołane brakiem oceny potrzeby decyzji środowiskowej.

Utrzymanie w mocy wyroku sądu I instancji, stwierdzającego, że decyzja o opodatkowaniu nieruchomości powiązanych z WORD wymaga uwzględnienia faktycznego zakresu działalności gospodarczej jednostki, a sama przynależność do środków trwałych nie przesądza o związku z działalnością gospodarczą.

Przy ocenie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą kluczowe jest przeprowadzenie szczegółowego postępowania dowodowego, wykazującego faktyczne wykorzystanie nieruchomości w działalności gospodarczej; sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę nie uzasadnia wyższej stawki podatku.

Skarga kasacyjna, złożona przez S.N., nie została uwzględniona, albowiem skarżący nie wykazał posiadania interesu prawnego ani legitymacji do wniesienia skargi na decyzję administracyjną, jako że działał jedynie w imieniu córek, co nie daje mu prawa występowania jako strona w postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością, o ile indywidualizuje nieruchomość i spełnia wymogi procesowe, stanowi wystarczający dowód posiadania prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym (art. 200 u.g.n. i § 4 rozporządzenia z 1998 r.).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wskazując, że uzasadnienie wyroku nie spełniło wymagań formalnoprawnych zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., utrudniając kontrolę instancyjną i ocenę interesu społecznego.

Skarga kasacyjna wniesiona przez Dyrektora Zespołu Szkolno-Przedszkolnego nr [...] została oddalona. Odwołanie wicedyrektora szkoły bez wypowiedzenia nie znajduje usprawiedliwienia w ramach szczególnie uzasadnionych przypadków określonych w Prawie oświatowym.

Zaświadczenie potwierdzające pracę w gospodarstwie rolnym może być wydane tylko na podstawie danych posiadanych przez organ administracyjny w swoich ewidencjach i rejestrach. W braku takich danych, odmowa wydania zaświadczenia jest prawidłowa.