Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna.

Uchybienie sądu pierwszej instancji polegające na niewłaściwej ocenie dowodów w kontekście przesłanki niewypłacalności jako podstawy odpowiedzialności, skutkuje uchyleniem wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA.

Działania polegające na testowaniu i doskonaleniu technologii opracowanej w ramach wcześniejszych etapów projektu, które mają na celu uruchomienie produkcji, nie stanowią działalności badawczo-rozwojowej w rozumieniu przepisów o uldze B+R i nie uzasadniają kwalifikacji związanych z nimi kosztów jako kwalifikowane.

Działalność spółki komunalnej, która realizuje zadania użyteczności publicznej na rzecz gminy, nie jest działalnością gospodarczą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców, co wyklucza opodatkowanie nieruchomości jako związanych z działalnością gospodarczą.

Zarządzenie pokontrolne wydane przez Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska spełniało wymogi prawne. Kontrola interwencyjna może obejmować szerokie spektrum działań związanych z ochroną środowiska, a spółka nie dostarczyła wystarczających dowodów na przestrzeganie przepisów w zakresie gospodarki odpadami.

Sytuacja materialna i życiowa beneficjenta pomocy społecznej, zwłaszcza trwała niezdolność do pracy, mogą uzasadniać umorzenie długu z tytułu nienależnie pobranego świadczenia, pod warunkiem, że wymagają tego szczególne okoliczności życiowe, które należy ponownie ocenić w kontekście art. 104 ust. 4 u.p.s.

Przedmiotowy pojazd jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Międzynarodowe przemieszczenie odpadu uznaje się za legalne, gdy spełnione są odpowiednie wymogi prawne, a samo pozbycie się definitywnie determinuje klasyfikację jako odpadu.

Nieuzasadnione jest dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania administracyjnego, gdy cele statutowe są zbyt ogólnikowe, a jej działania służą ochronie interesów indywidualnych, nie społecznych; brak interesu społecznego wyklucza wsparcie żądania wszczęcia postępowania.

Sąd Najwyższy orzeka: Wyroki Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego, rozpoznane przez sąd powszechny zamiast wojskowego, naruszają przepisy proceduralne, wymagając uchylenia i przekazania sprawy do właściwego Wojskowego Sądu Okręgowego.

Tytuł wykonawczy, jako podstawa egzekucji administracyjnej, musi dokładnie odwzorowywać treść i podstawę prawną decyzji administracyjnej. Jakiekolwiek odchylenie rodzi ryzyko umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Odmowa wydania zezwolenia na zjazd przez organ administracji drogowej jest uzasadniona, gdy zjazd ten może naruszać zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organy administracji mają prawo odmawiać budowy nowych zjazdów, jeśli istnieją inne drogi zapewniające dostęp do nieruchomości. Decyzje te muszą uwzględniać przepisy o klasie i funkcji dróg publicznych.

W razie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia na kategorię odpowiedniej masy, organ właściwie nałożył karę zgodnie z art. 140aa i 140ab ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a ocena zgodności z procedurą odbywa się na podstawie obowiązujących przepisów metrologicznych i materialnych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając legalność decyzji o odmowie zwrotu nieruchomości ze względu na spełnienie celu wywłaszczenia. Brak podstaw do uchylenia decyzji stwierdzono w związku z niezasadnymi zarzutami proceduralnymi.

W postępowaniu egzekucyjnym podstawą oceny zarzutów są tylko te okoliczności, które mieszczą się w katalogu art. 33 § 2 u.p.e.a. Postępowanie to nie zapewnia pełnych gwarancji procesowych, a nowe zarzuty wymagają osobnego rozpoznania.

Umowy zawierające obowiązek przygotowania i przeprowadzenia wykładów kwalifikują się jako umowy o świadczenie usług, do których stosuje się przepisy o zleceniu, co skutkuje objęciem zainteresowanego obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego.

Decyzja o rejestracji pojazdu wydana z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz przepisów rozporządzenia w sprawie rejestracji pojazdów, jest nieważna. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za prawidłowe wcześniejsze rozstrzygnięcia, podtrzymując decyzję o unieważnieniu rejestracji pojazdu.

Przedsiębiorca odpowiada za niepoddanie się kontroli drogowej, gdy nie wykaże okoliczności egzoneracyjnych wyłączających odpowiedzialność, mimo że istniała możliwość wyznaczenia innego pełnomocnika do reprezentowania podczas kontroli. NSA oddalił skargę kasacyjną uznając ją za pozbawioną podstaw.

Uchwała rady gminy mogąca prowadzić do naruszenia prawa własności, zmieniająca przeznaczenie gruntów, winna być zatwierdzona przy uwzględnieniu dotychczasowych przeznaczeń oraz zgodnie z racjonalnym władztwem planistycznym wyważającym interes publiczny i prywatny. NSA wskazuje na potrzebę ponownej oceny prawidłowości decyzji o zmianach przeznaczenia działek.

Zarejestrowanie pojazdu ze zmienionymi parametrami technicznymi bez wymaganej homologacji stanowi rażące naruszenie prawa. Legalność takiej rejestracji wymaga przedstawienia oświadczenia producenta potwierdzającego zgodność zmodyfikowanego pojazdu z normami homologacyjnymi.

Interpretacyjne uzasadnienie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wymaga realnego wykorzystania postępowania karnego skarbowego nie tylko jako formalnego aktu zawieszenia biegu przedawnienia. NSA potwierdził, że spełnienie przesłanek proceduralnych jest kluczowe, ale zalecenia wyroków muszą być uwzględniane przy ponownym rozpatrywaniu sprawy.

Decyzja o zarejestrowaniu pojazdu z rażącym naruszeniem prawa oraz nieuprawnioną zmianą masy całkowitej bez zgody producenta jest nieważna, co uzasadnia oddalenie skargi kasacyjnej.

NSA potwierdził, że wprowadzenie zakazu zabudowy kubaturowej na terenie rolniczym bez należytego uzasadnienia stanowi przekroczenie granic władztwa planistycznego, naruszając zasadę proporcjonalności i nie uzasadniając ograniczenia prawa własności.

Kompetencja gminy do nieprzeznaczania nieruchomości na cele mieszkaniowe uzasadniona jest przewagą istniejących terenów budowlanych, co wymaga jednak dokładnej i prawidłowej oceny zapotrzebowania oraz wykonania bilansu terenów pod zabudowę.

NSA stwierdził, że wierzyciel podmiotu objętego sankcjami, na mocy unijnego rozporządzenia, posiada interes prawny w wystąpieniu z wnioskiem o zwolnienie zamrożonych środków finansowych związanych z umowami zawartymi przed nałożeniem sankcji.