NSA uznał decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej za uzasadnioną, podkreślając zgodność przeprowadzonych procedur z wymogami prawa. Brak wykazania nadzwyczajnych okoliczności wyklucza zwolnienie od odpowiedzialności.

Decyzja odszkodowawcza z dnia 13 czerwca 1983 r. o wypłacie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość stanowi ostateczny akt administracyjny, uznany za skutecznie wejście do obrotu prawnego, a mimo braku dowodów wypłaty, uznano za uprawdopodobnione, że odszkodowanie zostało wypłacone.

Trudna sytuacja życiowa i materialna skarżącego J. F., uwzględniając jego stałą niepełnosprawność i zależność od pomocy społecznej, uzasadnia umorzenie ostatniej raty długu zgodnie z art. 104 ust. 4 ustawy o pomocy społecznej.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie w związku z prawidłowym zastosowaniem przepisów art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przez organy administracyjne oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny, który słusznie stwierdził nieważność decyzji o rejestracji pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa.

Stwierdzenie nieważności decyzji rejestracyjnej pojazdu z powodu rażącego naruszenia prawa, w tym niewypełnienia obligatoryjnych wymogów homologacyjnych przez skarżącego oraz brak oświadczenia od producenta. Decyzja ta była nieważna z urzędu, co uzasadnia jej eliminację z obrotu prawnego.

Rażące naruszenie prawa w postaci braku przedłożenia odpowiednich dokumentów homologacyjnych przy rejestracji pojazdu skutkuje stwierdzeniem nieważności decyzji administracyjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., podtrzymując zasadę trwałości decyzji ostatecznych tylko w sytuacji, gdy brak jest ewidentnego błędu prawnego.

Skarga kasacyjna Stowarzyszenia została oddalona, gdyż nie wykazało ono, że cele statutowe uzasadniają jego udział w postępowaniu dotyczącym legalności robót budowlanych, a udział ten nie jest motywowany interesem społecznym.

NSA oddala skargę kasacyjną, uznając brak przesłanek interesu publicznego w kontekście art. 253 § 1 O.p., co uniemożliwia uchylenie decyzji ostatecznej w wyjątkowym trybie nadzwyczajnym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż brak rażącego naruszenia prawa przy wydawaniu decyzji administracyjnej o rozgraniczeniu nieruchomości wyklucza stwierdzenie jej nieważności w trybie nadzwyczajnym zgodnie z art. 156 k.p.a. Kontrola sądowa nie obejmuje ponownej oceny ustaleń faktycznych, jeżeli brak zakwestionowań przez strony.

Przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych wymaga spełnienia przesłanek ustawowych, a okoliczność posiadania rodzeństwa również zobowiązanego alimentacyjnie nie stanowi negatywnej przesłanki odmowy jego przyznania.

Sama okoliczność posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę nie przesądza o opodatkowaniu najwyższą stawką, jeśli nie zachodzi rzeczywiste ich wykorzystanie do działalności gospodarczej. Organy podatkowe zobowiązane są uwzględniać szczególny status podmiotu w ocenie związku nieruchomości z działalnością gospodarczą.

Należy uznać usługi polegające na korzystaniu z pamięci w chmurze za użytkowanie urządzenia przemysłowego w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 1 u.p.d.o.p., co skutkuje obowiązkiem poboru podatku u źródła. NSA potwierdził, że szerokie rozumienie tego terminu obejmuje urządzenia wykorzystywane w profesjonalnym obrocie.

Nałożenie grzywny w wysokości 40 000 zł na Gminę Tokarnia za niewykonanie obowiązku rozbiórki jest zgodne z prawem, stanowi prawidłowy środek przymuszający, mający na celu realizację ostatecznej decyzji administracyjnej o charakterze niepieniężnym.

Środki otrzymane z FGŚP jako dofinansowanie wynagrodzeń pracowników zatrudnionych w Specjalnej Strefie Ekonomicznej są przychodami zwolnionymi z opodatkowania, gdyż pozostają w funkcjonalnym związku z działalnością strefową zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p.

Postępowanie w zakresie nadzoru budowlanego, związane z naruszeniem przepisów Prawa budowlanego, wszczyna się wyłącznie z urzędu na podstawie art. 53a Prawa budowlanego; nie może być inicjowane na wniosek podmiotu powołującego się na własny interes prawny.

Instalacje infrastruktury technicznej, nie stanowiące obiektów budowlanych, podlegają weryfikacji w trybie procedury naprawczej art. 50-51 Prawa budowlanego, nawet przy braku pozwolenia na budowę, o ile nie prowadzą do powstania obiektu budowlanego.

W myśl przepisów prawa budowlanego, organ administracyjny zobowiązany jest liczyć termin na wydanie decyzji od momentu złożenia wniosku, niezależnie od jego braków. Problemy kadrowe i wzmożona liczba wniosków nie stanowią przyczyn niezależnych usprawiedliwiających zwłokę.

Faktury nie odzwierciedlające rzeczywistego nabycia towarów i usług nie stanowią podstawy do odliczenia podatku naliczonego (art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a u.p.t.u.); brak dobrej wiary oraz należytej staranności weryfikacji kontrahentów uniemożliwia przyznanie prawa do odliczenia VAT.

Art. 15zzzzzn² ustawy COVID nie znajduje zastosowania do terminów określonych w prawie podatkowym jako terminów materialnoprawnych, co wyklucza możliwość ich przywrócenia na podstawie przepisów dotyczących prawa administracyjnego.

Samo zawiadomienie podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, które pozostaje związane z realizacją zobowiązania podatkowego, wystarcza do zawieszenia biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. wymaga spełnienia przesłanek potwierdzenia całkowitego usytuowania budynku na gruncie, co nie może naruszać praw osób trzecich, a brak spełnienia tych przesłanek uniemożliwia ustanowienie użytkowania wieczystego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając błędy proceduralne organów administracyjnych w ocenie oddziaływania drogi na środowisko płazów oraz w ustalaniu stanu faktycznego niezbędnego do stwierdzenia szkody w środowisku.

Umorzenie postępowania administracyjnego o działania naprawcze w sprawie szkody w środowisku wymaga prawidłowego zebrania materiału dowodowego, uwzględniającego okres migracji gatunków, stanowiących element badań. Brak takich działań stanowi naruszenie zasad postępowania.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte przeciwko Skarżącemu nie miało charakteru instrumentalnego. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co pozwala na dalsze prowadzenie postępowań podatkowych.