Instytucja umorzenia zaległości podatkowej na podstawie art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet w razie wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego organ podatkowy nie jest zobligowany do udzielenia ulgi.

NSA uchylił wyrok WSA we Wrocławiu oraz postanowienie organu odwoławczego, nakazując ponowne rozpatrzenie sprawy w świetle art. 162 § 1 o.p., z uwzględnieniem okoliczności uprawdopodobniających brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powinno skutkować jego przywróceniem, jeśli strona uprawdopodobni brak swojej winy. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu, który może skutkować przywróceniem terminu w przypadku wykazania okoliczności bezwzględnie utrudniających jego dochowanie.

Przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wymaga uprawdopodobnienia braku winy skarżącego. Organ powinien uwzględnić całokształt okoliczności oraz zastosować instytucję przywrócenia terminu w przypadku uprawdopodobnienia braku winy, zgodnie z art. 162 § 1 o.p.

Teza orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi, że rozważając przywrócenie terminu do złożenia odwołania, organ powinien starannie ocenić, czy materiał dowodowy uprawdopodabnia brak winy skarżącego w uchybieniu terminowi, zgodnie z art. 162 § 1 o.p., co uzasadnia uchylenie wyroku WSA i postanowienia organu podatkowego.

Decyzja organu podatkowego określająca zakres odpowiedzialności spadkobiercy do wysokości masy czynnego spadku była prawidłowa; zobowiązuje podatkowo do wysokości masy czynnego spadku, niezależnie od innych długów spadkowych.

W postępowaniu wznowieniowym, przesłanki zawarte w art. 240 § 1 O.p. muszą mieć charakter wyjątku, który nie pozwala na rozszerzoną wykładnię. Nowe dowody muszą zmieniać podstawowy stan faktyczny, inaczej decyzja ostateczna nie podlega uchyleniu.

Odpowiedzialność członka zarządu spółki za zaległości podatkowe oparta na art. 116 § 1 O.p. nie podlega wyłączeniu w przypadku braku wykazania przesłanek egzoneracyjnych, w tym terminowego złożenia wniosku o upadłość oraz istnienia realnych aktywów umożliwiających zaspokojenie zobowiązań spółki.

Dopuszczenie cudzoziemca do posiadania broni w RP wymaga zbadania całokształtu okoliczności wskazujących na zamiar stałego pobytu, niezależnie od formalnego statusu meldunkowego, uwzględniając międzynarodowe normy i zasadę wzajemności.

W postępowaniu administracyjnym dotyczącym przyznania pomocy rolniczej, uznanie przedsiębiorstwa za powiązane wymaga precyzyjnego uzasadnienia w oparciu o przepisy unijne. Domniemane powiązania nie mogą stanowić jedynej podstawy prawnej do odmowy wsparcia.

Przyznanie pomocy finansowej na zakup nawozów mineralnych nie może być odmówione na podstawie nieprecyzyjnej klasyfikacji przedsiębiorstwa jako powiązanego, jeżeli brak jest wystarczającego uzasadnienia prawnego i faktycznego zgodnego z art. 3 Załącznika nr 1 do rozporządzenia UE nr 702/2014.

Zajęcie pasa drogowego bez uprzedniego uzyskania wymaganych zezwoleń administracyjnych, bez załączenia zatwierdzonego projektu organizacji ruchu, uzasadnia odmowę przyznania retroaktywnie legalizacji działań podjętych na pasie drogowym wbrew przepisom o drogach publicznych.

W przypadku odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z art. 24 ust. 3 ustawy SENT należy uwzględniać proporcjonalność kary, okoliczności naruszenia oraz jego wpływ na interes publiczny i budżet państwa. Automatyczne nałożenie kary bez tej analizy narusza zasadę proporcjonalności.

Zgodnie z art. 10a ustawy SENT, obowiązek zapewnienia przekazywania danych geolokalizacyjnych spoczywa na przewoźniku przez całą trasę. Nieprzekazanie tych danych stanowi naruszenie ustawy, co uzasadnia nałożenie kary pieniężnej. Organy nie mają obowiązku rozstrzygania wątpliwości na korzyść przewoźnika, gdyż ustawa nie jest prawem podatkowym.

Dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości na okoliczność właściwego rozliczenia wpłaty podatkowej pozostaje w gestii organu podatkowego, a jego zaniechanie nie narusza zasad prawdy obiektywnej, jeśli sprawa nie wymaga specjalistycznych wiadomości.

Odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, gdyż zaliczenie wpłaty to czynność materialno-techniczna niewymagająca specjalistycznej opinii. Skarga kasacyjna w tej części jest bezpodstawna.

Brak jednoznacznego i spójnego uzasadnienia wyroku sądu pierwszej instancji skutkuje uchyleniem tego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w szczególności w zakresie wywozu towarów i świadomości oszustwa podatkowego.

W przypadku ostatecznej decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego, nie jest dopuszczalne ponowne badanie legalności tego obiektu w drodze nowego postępowania legalizacyjnego. Powaga rzeczy osądzonej oraz przepisy intertemporalne wyłączają taką możliwość.

Organem właściwym do rozstrzygnięcia wniosku o udzielenie ulgi w spłacie kary pieniężnej pozostaje ten, który nałożył karę administracyjną w I instancji, niezależnie od utrzymania decyzji w mocy przez organ odwoławczy.

Odliczenie podatku naliczonego z tzw. "pustych faktur" nie jest możliwe w przypadku braku rzeczywistego wykonania usługi. Wszczęcie postępowania karnego skarbowego przedłuża termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, co wyklucza zarzut przedawnienia tych zobowiązań.

Umarzając postępowanie nadzorcze w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 1949 roku, Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że doręczenie tej decyzji było skuteczne i spełnione przesłanki umorzenia na mocy nowych przepisów KPA, co jest zgodne z konstytucyjnymi zasadami trwałości decyzji administracyjnych.

Sąd administracyjny stwierdził, że podatnik świadomie uczestniczył w oszukańczych transakcjach, mających na celu wyłudzenie zwrotu podatku VAT, co uzasadnia pozbawienie go prawa do odliczenia podatku z zakwestionowanych faktur.

Osoba nie pozostająca w związku małżeńskim nie może być uznana za osobę samotną w kontekście ustawy o pomocy społecznej; brak współpracy przy procedurach administracyjnych wyklucza możliwość przyznania świadczeń opiekuńczych.

W przypadku decyzji odmowy czasowego odebrania zwierzęcia, odwołanie przysługuje w terminie 14 dni zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a., a nie 3 dni przewidzianym w art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie zwierząt, które dotyczy wyłącznie decyzji o czasowym odebraniu zwierzęcia.