Odmowa zwrotu prawa jazdy kategorii A, C, D, BE, CE, DE podczas zakazu prowadzenia pojazdów kategorii B, wynikająca z art. 12 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o kierujących pojazdami, narusza zasadę ne bis in idem, poprzez rozszerzenie zakazu sądowego bez wyraźnego orzeczenia sądu karnego, co jest sprzeczne z Konstytucją RP.

Brak rozpoczęcia prac w ciągu 7 lat od ostateczności decyzji o wywłaszczeniu zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę do zwrotu nieruchomości, nawet przy podjęciu działań projektowych niezwiązanych z fizycznym zagospodarowaniem terenu.

Nabycie nieruchomości przez osobę niebędącą "osobą bliską" zbywcy w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.k.u.r. wymaga zgody Prezesa ANR. Regulacje u.k.u.r. są zgodne z Konstytucją RP, ochraniają gospodarstwa rodzinne, nie naruszając zakazu dyskryminacji.

Zobowiązanie do zwrotu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem ciąży na podmiocie prowadzącym placówkę w momencie powstania zobowiązania. Zmiana organu prowadzącego nie wpływa na odpowiedzialność za zwrot dotacji.

Przesłanka 'korzystnego uzupełnienia sieci przedszkolnej' wymaga rzeczywistego zapotrzebowania na nowe miejsca w przedszkolach. Liczba wolnych miejsc w istniejącej infrastrukturze determinuje zasadność wniosku o rozszerzenie sieci, co uzasadnia odmowę przy braku takiego zapotrzebowania.

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów procesowych i materialnoprawnych podniesionych przez skarżącą, a decyzja o nałożeniu kary za nienależną refundację wywozową uznana za prawidłową.

NSA uznał, że odpowiedzialność za zwrot dotacji pobranej nienależnie spoczywa na podmiocie, który ją przyjął i zarządzał w czasie jej nieprawidłowego wydatkowania. Brak podstaw prawnych do przeniesienia zobowiązania na nowy organ prowadzący placówkę.

W przypadku naruszenia ochrony danych osobowych przez ich administratora poprzez utratę dokumentacji zawierającej dane takie jak PESEL, adres zameldowania i inne szczegółowe dane osobowe, obowiązkiem administratora jest zgłoszenie naruszenia odpowiedniemu organowi nadzorczemu oraz powiadomienie osób, których dane dotyczą, o ryzyku naruszenia ich praw i wolności zgodnie z art. 33 i art. 34 RODO.

Brak podstaw do stwierdzenia bezczynności Burmistrza w kontekście realizacji żądania udostępnienia informacji publicznej, jeśli organ nie posiada dokumentów, a udzielenie informacji wymagałoby ich wytworzenia.

Oddalenie skargi kasacyjnej dotyczącej nałożenia administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia. Odpowiedzialność ma charakter obiektywny, nie zależy od zawinienia.

Postępowanie rejestracyjne pojazdu podjęte na podstawie wadliwego wniosku i bez wymaganych dokumentów może zostać uznane za naruszające prawo, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji wydanych z takim uchybieniem.

Sąd uchyla wyrok WSA i decyzję Prezesa UODO z powodu niewystarczających ustaleń. Ponowne rozpoznanie ma uwzględnić szczegółową ocenę zarządzania ryzykiem przez Bank jako administratora danych, bez zastępowania organu w tej ocenie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek precyzyjnego monitorowania poboru wody do różnych celów oraz czynnego zastosowania przepisów różnicujących stawki za usługi wodne w oparciu o ustalenia prawne Prawa wodnego i związanych z nim rozporządzeń.

Decyzja rejestracyjna Starosty w zakresie ponownej rejestracji pojazdu jest nieważna z uwagi na rażące naruszenie art. 73 ust. 1 prd; zmiana danych technicznych wymaga czynności materialno-technicznych, nie zaś decyzji rejestracyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej, oddala skargę M. J. na ocenę wniosku MŚP, stwierdzając brak podstaw do uznania naruszenia kryteriów prawnych i zasad dobrej administracji.

W przypadku braku formalnego odwołania w postaci niedołączenia ważnego pełnomocnictwa, organ powinien pozostawić odwołanie bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a., a nie stwierdzać jego niedopuszczalność na podstawie art. 134 K.p.a. Uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania z uwagi na niewłaściwą kontrolę legalności procesu przywracania terminu.

Jeżeli dotacja została wydatkowana niezgodnie z przeznaczeniem, zobowiązanie do jej zwrotu spoczywa na organie, który prowadził placówkę oświatową w momencie powstania tego zobowiązania, a zmiana organu prowadzącego nie uchyla ani nie przenosi tej odpowiedzialności.

Wniesiona skarga kasacyjna nie spełniała wymogów formalnych, przez co Naczelny Sąd Administracyjny, z uwagi na brak należytego uzasadnienia i wskazania wpływu naruszeń na wynik sprawy, oddalił skargę nie znajdując podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji organów podatkowych.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż decyzja o rejestracji pojazdu, wydana z rażącym naruszeniem przepisów dotyczących homologacji i zmian konstrukcyjnych, jest nieważna, potwierdzając prawidłowość stanowiska organu nadzorczego oraz wcześniejszych orzeczeń sądów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa wszczęcia postępowania przez organ podatkowy była nieuzasadniona, bowiem postępowanie powinno zostać wszczęte na podstawie złożonego prawidłowo wniosku, a nieuzupełnione formy należy skorygować w toku procedury podatkowej.

Przetwarzanie danych osobowych dziecka przez D.K. miało miejsce bez podstawy prawnej oraz z naruszeniem obowiązków informacyjnych określonych w RODO, co skutkowało utrzymaniem upomnienia nałożonego przez Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych.

Zobowiązanie administracyjne uznane za niewykonalne z przyczyn niezależnych od zobowiązanego może skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego. Wykonalność takich zobowiązań należy oceniać na podstawie dostępnych przesłanek faktycznych i prawnych, uwzględniając ograniczenia zewnętrzne, takie jak potrzeba uzyskania stosownych pozwoleń.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że opłata za czynności bieżącego nadzoru sanitarnego obejmująca koszty sporządzenia protokołu jest zgodna z prawem, jako że stanowi ona element kosztów administracyjnych realizacji nadzoru sanitarnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek szczepień ochronnych wobec małoletniego jest wymagany z mocy prawa, a zaistniałe okoliczności nie dają podstawy do uznania zarzutów za uzasadnione, tym samym podtrzymując postanowienie organów administracyjnych.