Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.
Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.
NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.
Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.
Brak udziału strony w postępowaniu nie jest wystarczającą przesłanką do wznowienia postępowania, jeśli nie wykazano celowego działania organu administracji, co zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie narusza zasady obiektywizmu i nie jest powodem do odmowy wznowienia decyzji administracyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty naruszenia przepisów przez sądy niższej instancji są bezzasadne, a skarga kasacyjna nie wykazuje kwalifikowanych uchybień uzasadniających uchylenie decyzji o warunkach zabudowy. Skarga E.K. zostaje oddalona.
Przepisy specustawy ukraińskiej dotyczące terminów postępowań migracyjnych nie naruszają prawa do sądu, lecz ich obowiązywanie ponad wyznaczony okres bez uzasadnionych okoliczności kryzysowych stanowi bezczynność organu.
Dla doprowadzenia robót budowlanych do zgodności z przepisami zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2 Pr.bud., niezbędne jest rzeczywiste posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Brak wykazania tego prawa uzasadnia decyzję o nakazaniu doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego.
Działania polegające na utwardzeniu terenu z zastosowaniem płyt betonowych, tworzące parking w obszarze zieleni urządzonej, wymagają stosownego pozwolenia na budowę, a ich wykonanie bez takiego pozwolenia stanowi rażące naruszenie przepisów Prawa budowlanego i miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Plan miejscowy nie może bez uzasadnionej podstawy całkowicie zakazywać lokalizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, wymaga to dokumentacji planistycznej uzasadniającej ograniczenia w kontekście ochrony zdrowia czy środowiska.
Skarga kasacyjna skarżącego na decyzję w przedmiocie odsetek od niezapłaconej zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych została oddalona z uwagi na brak uzasadnienia podniesionych zarzutów. NSA podtrzymuje obowiązek naliczania odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych.
Transakcje między Z.R. a łotewską spółką stanowiły eksport, gdyż dostawa kończyła się poza UE, co wymaga zastosowania stawki 0% VAT. Wątpliwości subsumcyjne organy prawidłowo rozstrzygnęły bez potrzeby stosowania zasady in dubio pro tributario.
Działania pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym są skutkami prawnymi przypisanymi stronie. Użycie podrobionego dokumentu przez pełnomocnika uzasadnia odmowę zezwolenia na pobyt czasowy, zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 5 lit. b ustawy o cudzoziemcach.
W przypadku wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji po upływie trzydziestu lat od jej doręczenia prawo przewiduje umorzenie postępowania z mocy prawa, co wyklucza rozstrzygnięcie merytoryczne.
Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność kary pieniężnej nałożonej na spółkę za wnioskowanie o nienależną refundację wywozową. Sąd potwierdził skuteczność działań administracyjnych opartych na unijnych regulacjach dotyczących kontroli pochodzenia produktów rolnych.
RZI posiada status strony postępowania administracyjnego o wznowienie i wstrzymanie decyzji o pozwoleniu na budowę, a przedstawione dowody nie uzasadniają wznowienia postępowania, gdyż nowe okoliczności nie istniały w chwili wydania ostatecznej decyzji.
Wyrok Sądu Najwyższego wskazuje na rażące naruszenia prawa procesowego popełnione przez Sąd Okręgowy w wyroku łącznym, obejmującym nieistniejące orzeczenia, co skutkowało uchyleniem wyroku i koniecznością ponownego rozpoznania sprawy.
Uchwała rady gminy, wprowadzająca wymóg lokalizacji spalarni zwłok zwierzęcych co najmniej 3 km od zabudowań, narusza zasady konstytucyjne wolności gospodarczej i proporcjonalności oraz przekracza ustawowe kompetencje, co skutkuje stwierdzeniem jej nieważności w zaskarżonej części.
W uzasadnionych przypadkach, organ prowadzący ma prawo powierzyć stanowisko dyrektora szkoły na okres krótszy niż 5 lat szkolnych, pod warunkiem przedstawienia obiektywnych i uzasadnionych okoliczności, które uzasadniają takie odstępstwo.
Brak podstaw do stwierdzenia bezczynności Burmistrza w kontekście realizacji żądania udostępnienia informacji publicznej, jeśli organ nie posiada dokumentów, a udzielenie informacji wymagałoby ich wytworzenia.
Brak rozpoczęcia prac w ciągu 7 lat od ostateczności decyzji o wywłaszczeniu zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n. stanowi podstawę do zwrotu nieruchomości, nawet przy podjęciu działań projektowych niezwiązanych z fizycznym zagospodarowaniem terenu.
Zobowiązanie do zwrotu dotacji niezgodnie z przeznaczeniem ciąży na podmiocie prowadzącym placówkę w momencie powstania zobowiązania. Zmiana organu prowadzącego nie wpływa na odpowiedzialność za zwrot dotacji.
Przesłanka 'korzystnego uzupełnienia sieci przedszkolnej' wymaga rzeczywistego zapotrzebowania na nowe miejsca w przedszkolach. Liczba wolnych miejsc w istniejącej infrastrukturze determinuje zasadność wniosku o rozszerzenie sieci, co uzasadnia odmowę przy braku takiego zapotrzebowania.
Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak zasadności zarzutów procesowych i materialnoprawnych podniesionych przez skarżącą, a decyzja o nałożeniu kary za nienależną refundację wywozową uznana za prawidłową.