Aktywność podatnika w zakresie obrotu nieruchomościami, obejmująca zorganizowane, ciągłe i zarobkowe działania, podlega kwalifikacji jako działalność gospodarcza, co ma wpływ na sposób opodatkowania uzyskanego przychodu zgodnie z ustawą o podatku dochodowym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż skarga kasacyjna dotycząca naliczenia odsetek za zwłokę od niezapłaconych zaliczek na podatek dochodowy z tytułu działalności gospodarczej zostaje oddalona, albowiem brak jest usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia.

Z chwilą wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe, co uzasadnia jego umorzenie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

NSA oddala skargę kasacyjną Wojewody, uznając, że WSA słusznie stwierdził przewlekłość postępowania, mimo że uzasadnienie wyroku miało błędy. Przewlekłe prowadzenie sprawy uznano za niezgodne z art. 149 p.p.s.a., wobec braku działań po 1 lipca 2024 r.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości uzyskane przez skarżącego winny być zaliczone do przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, gdyż działania podatnika charakteryzowały się cechami zorganizowanej i ciągłej aktywności zarobkowej, wykraczającymi poza zwykłe zarządzanie majątkiem prywatnym.

Decyzja Mazowieckiego Kuratora Oświaty o odmowie udzielenia zezwolenia na założenie przedszkola publicznego była prawidłowa, gdyż wypełniała przesłanki poprawy sieci placówek i kształcenia, a liczba wolnych miejsc w istniejących placówkach świadczyła o braku zapotrzebowania na nowe przedszkola.

Zaskarżony wyrok w sprawie odmowy zmiany zezwolenia na utworzenie dodatkowej lokalizacji przedszkola publicznego jest zgodny z prawem. Decyzja oparta na przesłance braku potrzeby korzystnego uzupełnienia sieci przedszkoli znalazła potwierdzenie w stanie rzeczy wykazanym danymi statystycznymi, a decyzja organu nie nosi znamion dowolności.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego podtrzymuje stanowisko, że wybór oferty przewyższającej szacunkową wartość zamówienia w ramach projektów unijnych może stanowić naruszenie zasad budżetowych, uzasadniając obowiązek zwrotu środków finansowych i oddalenie skargi kasacyjnej.

Uchylenie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, na której podstawie wydano pozwolenie na budowę, jest prawnie dopuszczalne w postępowaniu wznowieniowym, a zwrot kosztów postępowania zasądza się od skarżącego kasacyjnie na rzecz uczestników. (art. 134 § 1, art. 145 § 1 p.p.s.a.)

NSA podziela stanowisko WSA, że znikomość wagi naruszenia i zaprzestanie naruszania prawa mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary. Organ administracyjny powinien rozważyć stosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. w tego typu przypadkach.

Obroty gospodarcze, dla celów ustalenia spadku wynikającego z art. 15g ust. 9 ustawy COVID-19, obejmują wyłącznie przychody z bezpośredniej sprzedaży towarów lub usług, z wyłączeniem przychodów pochodzących z rozwiązywania rezerw celowych i odpisów aktualizujących.

Informacje o pełnieniu służby i zwolnieniach chorobowych funkcjonariuszy Policji posiadają charakter informacji publicznej. Organ administracji musi zapewnić ich udostępnienie zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, a bezczynność organu może zostać skutecznie podważona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, stwierdzając, że spółka dobrowolnie pobiera wodę na cele różne niż tylko zaopatrzenie ludności, co uzasadnia stosowanie różnicowanych stawek opłat za usługi wodne.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uzasadniając, iż ustalenie wysokości opłaty zmiennej przez organ związane z rozdziałem odbiorców wody jest prawidłowe, a argumenty spółki dotyczące jednolitego celu poboru wody oraz błędnej interpretacji przepisów prawa wodnego i ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie mają uzasadnionych podstaw prawnych.

Informacja żądana przez Stowarzyszenie jest informacją publiczną przetworzoną. Dla jej uzyskania wymagane jest wykazanie szczególnie istotnego interesu publicznego, co nie zostało spełnione. Skarga kasacyjna została oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną, stwierdził prawidłowość oceny projektu pod względem wykonalności finansowej oraz zgodności z ustalonymi kryteriami konkursu środków unijnych. Dokumenty przedstawione po terminie oraz spekulatywne źródła finansowania nie mogą być podstawą zmiany rozstrzygnięcia.

Wymóg zatrudniania przez okres nie krótszy niż 3 lata co najmniej dwóch specjalistów, ustalony w postępowaniu o udzielenie zamówienia, narusza zasadę konkurencyjności i jest nieproporcjonalny w stosunku do przedmiotu zamówienia, co skutkuje koniecznością uchylenia decyzji sądu I instancji.

Skarga kasacyjna nie spełnia wymogów formalnych oraz brak wykazania wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy skutkuje jej oddaleniem. Prawidłowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych jest kluczowe dla oceny zasadności zarzutów.

NSA oddalając skargę kasacyjną potwierdził, że właściciel nieruchomości pozostaje podatnikiem podatku od nieruchomości, jeśli posiadanie nieruchomości na cele działalności gospodarczej jest zależne, mimo prowadzenia działalności przez inny podmiot.

Podmiotem obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości jest właściciel nieruchomości, nawet jeśli użytkowanie odbywa się w wyniku posiadania zależnego przez inny podmiot. Zarzut naruszenia art. 3 ust. 3 u.p.o.l. jest niezasadny wobec braku podważenia wiążącego stanu faktycznego oraz prawomocności wcześniejszych ustaleń.

Oddalenie skargi kasacyjnej uzasadnione jest brakiem podstaw do pierwszeństwa stosowania ustawy zmieniającej z 15 kwietnia 2021 r. nad rozporządzeniem wykonawczym, co skutkuje utrzymaniem orzeczenia WSA uchylającego rozstrzygnięcie ARMiR w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając zasadność kary pieniężnej nałożonej na spółkę za wnioskowanie o nienależną refundację wywozową. Sąd potwierdził skuteczność działań administracyjnych opartych na unijnych regulacjach dotyczących kontroli pochodzenia produktów rolnych.