W sprawie o odmowę umorzenia należności z funduszu alimentacyjnego, sąd uznaje, że decyzje administracyjne mają charakter uznaniowy i nie naruszono ich granic uznania, jeżeli dokonano wystarczających ustaleń faktycznych, a odmowa została uzasadniona interesem społecznym.

Oddalenie skargi kasacyjnej złożonej na wyrok WSA w Gliwicach z uwagi na brak naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym jej uwzględnienie; potwierdzenie prawidłowości uznania administracyjnego i prawidłowego przestrzegania zasad przyznawania zasiłku celowego. W skardze nie wykazano uchybień prawnych skutkujących zmianą rozstrzygnięcia.

Skarga kasacyjna, która nie wskazuje jednoznacznie przepisów prawa materialnego lub procesowego oraz nie wykazuje ich naruszenia, jest bezzasadna. Poprawność ustaleń faktycznych nie może być skutecznie kwestionowana przez zarzuty dotyczące wykładni przepisów prawa materialnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że uchybienia proceduralne polegające na niewyczerpującym zebraniu materiału dowodowego, dotyczącego sytuacji zdrowotnej skarżącego w postępowaniu administracyjnym o umorzenie należności z funduszu alimentacyjnego, uzasadniają uchylenie decyzji odmownej.

Sąd kasacyjny uznał, że spełnienie przesłanek z art. 49f ust. 1 Prawa budowlanego obliguje organy do wszczęcia uproszczonego postępowania legalizacyjnego, co skutkuje oddaleniem skargi złożonej na postanowienie organów administracyjnych.

W postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy o cudzoziemcach, po 30 czerwca 2024 r., stosowanie art. 100c i 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy, w sposób uniemożliwiający skorzystanie ze środków ochrony prawnej wobec przewlekłości postępowania, jest nieproporcjonalne i niedopuszczalne.

Nabycie towaru przez podatnika musi być związane z rzeczywistą transakcją, aby mógł skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego. Brak weryfikacji autentyczności transakcji przez podatnika jest przesłanką do odmowy prawa do odliczenia podatku z nieprawdziwych faktur.

Dostęp do drogi publicznej musi być prawnie zagwarantowany. Brak potwierdzonego orzeczeniem sądu nabycia własności przez zasiedzenie wyklucza przyjęcie, że inwestor posiada prawo dostępu, co skutkuje odmową udzielenia pozwolenia na budowę.

Odmowa ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie stacji demontażu pojazdów oraz punktu zbierania złomu metali z uwagi na niespełnienie zasady dobrego sąsiedztwa, jako że planowana funkcja nie jest zgodna z istniejącą zabudową w rejonie. Skarga kasacyjna oddalona.

W ramach art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR możliwe jest ustalenie kwot nienależnie pobranych środków publicznych bez uprzedniego wzruszenia ostatecznych decyzji administracyjnych przyznających płatności, jeżeli w odrębnym postępowaniu udowodniono nieprawidłowości. Oddalenie skargi kasacyjnej potwierdza legalność takich ustaleń.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że korzystanie z podwykonawcy w ramach działalności opodatkowanej kartą podatkową, gdy prace te nie są usługami specjalistycznymi, prowadzi do utraty prawa do tej formy opodatkowania.

NSA orzekł, iż decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu o podatku VAT za IV kwartał 2010 roku była prawidłowa i nie uległa przedawnieniu, a wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie miało charakteru instrumentalnego.

Zobowiązanie cudzoziemca do powrotu jest zasadne, gdy nie występują przesłanki do udzielenia ochrony pobytowej, a organ administracyjny prawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny, w tym brak podstaw do pobytu ze względów humanitarnych na podstawie przepisów u.o.c.

Naczelny Sąd Administracyjny, rozpatrując skargę kasacyjną cudzoziemki, stwierdził, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie istnieją przesłanki do udzielenia zgody na pobyt z przyczyn humanitarnych. Tym samym potwierdził decyzje niższych instancji o zobowiązaniu jej do powrotu.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając jej zarzuty za niezasadne z uwagi na brak naruszenia prawa proceduralnego oraz zasadności merytorycznego rozstrzygnięcia organu podatkowego i WSA w sprawie VAT W. Sp. z o.o.

Dla uznania beztransakcyjnego przemieszczenia towarów za WDT konieczne jest przedstawienie dokumentów potwierdzających ich wywiezienie, niezależnie od formy tych dokumentów. Organ powinien dokładnie zweryfikować ich wiarygodność względem rzeczywistości przemieszczania towarów.

Uchwała o utworzeniu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego musi spełniać określone prawem przesłanki ochronne, a jej zakres nie może naruszać zasad prawidłowej gospodarki leśnej. Sąd pierwszej instancji musi ponownie ocenić uchwałę, uwzględniając prawidłową interpretację przepisów o ochronie przyrody.

NSA orzekł, że wnioski o dostęp do danych osobowych muszą być rozpatrywane w kontekście przepisów ochrony danych osobowych i nie mogą obejmować dostępu do dokumentów akt sądowych, które regulowane są odrębnymi przepisami procedury cywilnej.

Zaliczki na poczet zysku wypłacane komplementariuszom przez spółkę komandytową nie podlegają opodatkowaniu na zasadach zryczałtowanego podatku dochodowego w momencie ich wypłaty, lecz dopiero po obliczeniu całorocznego dochodu spółki i podatku należnego od tego dochodu.

NSA uznaje, że nierzetelne faktury wystawione przez G. I.S. nie dają podstaw do odliczenia podatku naliczonego, a podatnik z należytej staranności powinien wiedzieć o nierzetelności transakcji, co wykluczało możliwość odliczenia VAT z tych faktur.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że termin na usunięcie nieprawidłowości był niewłaściwy, co skutkowało błędnym nałożeniem obowiązku rozbiórki. Organ powinien ponownie rozpatrzyć zakres obowiązków inwestora, dostosowując termin do realiów sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając, że brak dowodów przeciwnych sprawia, iż okoliczność osobistej opieki nad dzieckiem nie stanowi uprawdopodobnienia braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania, zgodnie z art. 58 § 1 K.p.a.

Skargę kasacyjną oddala się; zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy z 11 sierpnia 2021 r. o zmianie Kodeksu postępowania administracyjnego, postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji wszczęte po upływie 30 lat od jej doręczenia umarza się z mocy prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, przyznając rację organowi administracyjnemu i uznając, że doręczenie zastępcze decyzji było skuteczne, a skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.