Wykładnia art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym powinna uwzględniać funkcjonalne cele podatku akcyzowego, a termin roczny na złożenie wniosku o zwrot akcyzy od samochodów, które nie podlegają konsumpcji krajowej, nie powinien uniemożliwiać zwrotu w sytuacji sporu o klasyfikację taryfową.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że decyzja o rejestracji pojazdu bez wymaganych dokumentów homologacji stanowiła oczywiste naruszenie prawa, ale nie rażące, z uwagi na brak zamierzonego skutku społeczno-gospodarczego, co wykluczało stwierdzenie jej nieważności.

Sąd uznał, że oczywiste naruszenie przepisów prawa materialnego przez organ rejestrujący pojazd, polegające na braku wymaganych dokumentów, samo w sobie nie wystarcza do stwierdzenia nieważności decyzji. Zasadność takiego stwierdzenia wymaga wystąpienia skutków, które naruszają zasadnicze normy praworządności.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiocie nałożenia kary finansowej za naruszenie przepisów dotyczących opłaty elektronicznej, była zgodna z prawem, a skarga kasacyjna została oddalona jako nieuzasadniona. Sąd uznał, że brak formalnych nieprawidłowości w działaniu organu eliminuje podstawę do wzruszenia decyzji.

W przypadku braku zarzutów proceduralnych w skardze kasacyjnej, sąd ogranicza się do rozpoznania zarzutów materialnoprawnych w granicach zaskarżenia. Spełnienie wymogów formalnych skargi kasacyjnej jest kluczowe dla rozpatrzenia przez sąd zarzucanego naruszenia prawa materialnego.

W przypadku stwierdzenia manipulacji oprogramowania tachografu, przedsiębiorstwo ponosi odpowiedzialność za naruszenie przepisów, nawet przy braku fizycznego dowodu zakłócającego urządzenia. Skarżąca nie wykazała istotnego wpływu na wynik sprawy z powodu domniemanych uchybień proceduralnych.

Sąd administracyjny nie może opierać orzeczenia dyscyplinarnego na niewystarczająco zgromadzonym materiale dowodowym oraz arbitralnej jego ocenie; dowody muszą być zebrane i ocenione w sposób wyczerpujący oraz przekonująco uzasadnione w orzeczeniu.

NSA oddala skargę kasacyjną A.S., stwierdzając, że Sąd I instancji prawidłowo orzekł zgodność z prawem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

NSA oddala skargę kasacyjną uznając, że brak uzasadnionych podstaw do jej uwzględnienia, podtrzymując kwalifikację naruszeń oraz prawidłowość postępowania dowodowego organów administracyjnych.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że art. 107 ust. 1 u.p.a. wymaga wykładni funkcjonalnej; roczny termin liczy się od ustalenia wysokości akcyzy, a nie od daty dostawy, gdyż taka wykładnia narusza zasadę proporcjonalności.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż w sprawie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne brak było podstaw dla uwzględnienia skargi kasacyjnej, potwierdzając prawidłowość ustaleń dokonanych przez organ i Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W przypadku śmierci uczestnika postępowania, zachodzi obligatoryjne zawieszenie postępowania na mocy art. 124 § 1 pkt 1 p.p.s.a.; uchybienie tego obowiązku prowadzi do nieważności postępowania i uchylenia wyroku sądowego.

Zasada jawności informacji publicznej wymaga od organów administracji publicznej rzetelnej analizy statusu osób w kontekście pełnienia funkcji publicznych przed zastosowaniem ograniczeń związanych z ochroną prywatności, zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Nałożenie osobnych kar za korzystanie ze zmodyfikowanego tachografu i brak rejestracji danych na karcie kierowcy jest zgodne z prawem, mimo że wynikają one z tego samego incydentu, gdyż wynikały z różnych przyczyn.

Obywatel Ukrainy przebywający legalnie na terytorium RP może ubiegać się o zasiłek pielęgnacyjny niezależnie od zamieszkiwania z dziećmi; art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie ogranicza katalogu świadczeń do tych związanych wyłącznie z dziećmi.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że skarga kasacyjna dotycząca odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu UE jest bezzasadna, potwierdzając poprawność postępowania i interpretacji prawa przez WSA. Skarga kasacyjna nie wykazała naruszeń procesowych lub materialnych, które mogłyby uzasadnić zmianę rozstrzygnięcia.

NSA oddalił skargę kasacyjną, uznając, że decyzja o karze za manipulację tachografem była poprawnie uzasadniona - organy i sąd I instancji działały zgodnie z prawem, opierając się na wiążącej ocenie prawnej i opinii biegłego.

Skarżący naruszył art. 4 pkt 1 i 11 u.t.d., wykonując przewóz okazjonalny bez licencji. Skarga kasacyjna była bezzasadna. NSA potwierdził prawidłowość decyzji organu o nałożeniu kary pieniężnej.

Decyzja wydana z naruszeniem art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. nie zawsze stanowi rażące naruszenie prawa. Rażące uchybienie musi być ewidentne, dotyczyć przepisu jednoznacznego oraz wywoływać niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze.

Spółka komandytowa nie jest obowiązana do pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od komplementariusza na etapie zaliczek na zysk wypłacanych w trakcie roku podatkowego. Obowiązek poboru zaktualizuje się dopiero po zakończeniu roku podatkowego, gdy znana będzie ostateczna kwota dochodu.

Instrumentalne wszczęcie postępowania karnego skarbowego nie stanowi podstawy do uznania przedawnienia zobowiązania podatkowego. Brak należytej staranności podatnika w zakresie weryfikacji kontrahentów uniemożliwia obniżenie podatku należnego o podatek naliczony na podstawie faktur nierzetelnych.

Sąd stwierdził, że nie każde oczywiste naruszenie prawa jest rażące; uchybienie musi wywoływać skutki nieakceptowalne w państwie prawa, aby je uznać za rażące naruszenie w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarga kasacyjna oddalona.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną M.G., potwierdzając prawidłowość działania organu egzekucyjnego oraz wiążący charakter wcześniejszych orzeczeń sądowych, w tym w zakresie dokonanych czynności egzekucyjnych zgodnych z ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Skarga o wznowienie postępowania, na podstawie wpływu wyroku TSUE, jest niedopuszczalna, gdy orzeczenie TSUE nie wpływa na podstawy prawne dotychczasowego orzeczenia. Solidarna odpowiedzialność, w świetle krajowego prawa upadłościowego, pozostaje niezależna od przesłanek wyłożonych w orzeczeniu TSUE.