Sąd uznał, że skarga kasacyjna była nieuzasadniona, i potwierdził legalność odmowy pomocy na zalesianie, powołując się na brak usprawiedliwionej podstawy prawnej do odmiennych ustaleń faktycznych i prawnych oraz braku naruszenia przez WSA i organ prawa materialnego.

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia przez organ egzekucyjny jest uzasadnione, gdyż stanowi mniej dolegliwy środek egzekucyjny w porównaniu do wykonania zastępczego, a zobowiązany może uniknąć grzywny przez terminowe wypełnienie obowiązku usunięcia odpadów.

Właściciel nieruchomości ma status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę, jeśli istnieje potencjalne oddziaływanie inwestycji na jego działkę. Nie jest wymagane przekroczenie norm oddziaływania, wystarczająca jest potrzeba ustalenia tego oddziaływania przez organ administracyjny.

Znak towarowy "ELECTRO" nie wykazuje wystarczającej zdolności odróżniającej oraz wykazuje elementy opisowe, uniemożliwiające jego rejestrację dla zgłoszonych usług i towarów ze względu na brak indywidualizującej cechy oraz funkcję jedynie deskryptywną zgodnie z art. 129 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo własności przemysłowej.

NSA potwierdza, że przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. mają zastosowanie do budynków wybudowanych przed 1 stycznia 1995 r. w samowoli budowlanej. Legalizacja opiera się na wcześniejszych, mniej restrykcyjnych przepisach.

Skarga kasacyjna N. N. Sp. j. w K. zostaje oddalona. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie popełnił błędu, przyjmując iż płatności zostały nienależnie pobrane z powodu celowego wprowadzenia w błąd organu przez spółkę. Skarżąca nie wykazała usprawiedliwionych podstaw dla zarzutów kasacyjnych.

Decyzja Starosty narusza przepisy o właściwości organów, co skutkowało jej nieważnością. Przedsięwzięcia bioremediacyjne winny być kwalifikowane jako instalacje, dla których właściwe są zezwolenia wydawane przez marszałka województwa.

Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego, jaką jest budowa PSZOK, została podjęta zgodnie z prawem, a żadne istotne przepisy o planowaniu i ochronie wód podziemnych oraz złóż kopalin nie zostały naruszone.

Nieopublikowanie uchwały ustalającej zasady przyznawania diet radnym nie zwalnia z odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, gdyż taka uchwała, na mocy art. 25 ust. 4 u.s.g., mimo to określa zasady prawne, których należy przestrzegać.

Gmina Siemianowice Śląskie nie ponosi odpowiedzialności za zmianę stosunków wodnych na sąsiednich działkach na skutek utwardzenia drogi, jako że stagnacja wody wynika z inwestycji związanych z zabudową i modyfikacją terenu pod budowę osiedla.

Postępowanie o stwierdzenie nadpłaty, na podstawie art. 75 § 1 i 2 o.p., nie może służyć do wzruszenia ostatecznych decyzji podatkowych ustalających zobowiązanie, co skutkuje prawomocnością decyzji wymiarowej i brakiem możliwości wszczęcia postępowania w takich okolicznościach.

NSA uchyla wyrok WSA i stwierdza nieważność decyzji o zwrocie dotacji, w związku z naruszeniem tożsamości podmiotowej strony, skutkującym rażącym naruszeniem prawa.

Odmowa udzielenia prawa ochronnego na znak "AF ART FITNESS" została uznana za zasadną z uwagi na ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd ze względu na jego znaczne podobieństwo do renomowanego znaku "4F" oraz działanie zgłaszającego w złej wierze.

Uchwała Rady Powiatu Puckiego odrzucająca skargę, jako sprzeczna z prawem z powodu braku zasady wyczerpującego uzasadnienia oraz pouczenia, podlegała stwierdzeniu nieważności. Wymogi formalne określone w art. 238 § 1 KPA muszą być spełnione w każdej uchwale o załatwieniu skargi.

Bezczynność organu administracyjnego w przedmiocie decyzji środowiskowych, niewłaściwe zarządzanie postępowaniem oraz rażące naruszenie art. 66-77 ustawy środowiskowej, stanowią podstawę do uznania nieuzasadnionej przewlekłości i nałożenia sankcji.

Faktury VAT wystawione przez G. I.S., nieudokumentowane rzeczywistymi transakcjami, nie dają podstawy do odliczenia podatku naliczonego (art. 86, 88 u.p.t.u.). Podatnik, z dochowaniem staranności kupieckiej, powinien wiedzieć o ich nierzetelności.

Faktury VAT wystawione przez G. I.S. nie dokumentują rzeczywistych transakcji gospodarczych. Brak zachowania przez podatnika należytej staranności weryfikacyjnej wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego wedle przepisów o VAT.

Decyzja o zatwierdzeniu podziału nieruchomości, która nie zapewnia nowo wydzielonym działkom zgodnego z prawem dostępu do drogi publicznej, stanowi rażące naruszenie art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami, uzasadniające stwierdzenie jej nieważności.

Przyznanie bonifikaty w opłacie rocznej na podstawie art. 84 ust. 5 w związku z ust. 3 u.g.n. może obowiązywać w roku uzyskania ostateczności decyzji, nie czekając na początek następnego roku. Brak odesłania do art. 87 ust. 3 u.g.n. potwierdza celowy zamysł ustawodawcy.

Skarga kasacyjna na decyzję organu administracyjnego odmawiającą przyznania zasiłku stałego, prowadzoną w wspólnym gospodarstwie domowym, musi zawierać podstawy do skutecznego podważenia ustaleń faktycznych postanowionych przez sąd I instancji i organy administracyjne.

Członek zarządu ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, gdy nie zgłosił kolejnego wniosku o upadłość we właściwym czasie, a brak jego winy nie został wykazany. Sąd oddala skargę kasacyjną o naruszenie przepisów postępowania i materialnego.

Dopłaty do spółki, wniesione poprzez kompensatę zobowiązań, nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, gdyż art. 15cb u.p.d.o.p. wymaga faktycznej wpłaty na rachunek spółki.

Skarga kasacyjna została oddalona; Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutecznie zawiesiło bieg przedawnienia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 o.p.

Skarżący, korzystając z usług podwykonawcy przy świadczeniu usług budowlanych, utracił prawo do opodatkowania działalności w formie karty podatkowej, ponieważ usługi te nie były specjalistyczne. Decyzja o wygaśnięciu opodatkowania jest zasadna.