Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, potwierdzając błędy proceduralne organów administracyjnych w ocenie oddziaływania drogi na środowisko płazów oraz w ustalaniu stanu faktycznego niezbędnego do stwierdzenia szkody w środowisku.

Umorzenie postępowania administracyjnego o działania naprawcze w sprawie szkody w środowisku wymaga prawidłowego zebrania materiału dowodowego, uwzględniającego okres migracji gatunków, stanowiących element badań. Brak takich działań stanowi naruszenie zasad postępowania.

W przypadku zbiegu uprawnień do świadczeń rodzinnych, prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie może być przyznane przed wygaśnięciem decyzji o przyznaniu specjalnego zasiłku opiekuńczego; art. 17 i art. 27 ustawy o świadczeniach rodzinnych wykluczają taką możliwość.

Oddalenie skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny z uwagi na brak zasadności zarzutów procesowych i materialnoprawnych dotyczących ustalenia i oceny okoliczności faktu wykonania kontrolnych pomiarów mas pojazdu.

Nabycie użytkowania wieczystego z mocy prawa na podstawie art. 200 ust. 1 u.g.n. wymaga spełnienia przesłanek potwierdzenia całkowitego usytuowania budynku na gruncie, co nie może naruszać praw osób trzecich, a brak spełnienia tych przesłanek uniemożliwia ustanowienie użytkowania wieczystego.

Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu w przypadku stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia administracyjnego będącego przedmiotem skargi, gdy decyzja ta zostaje unieważniona w toku postępowania, co eliminuje przedmiot kontroli sądowej.

Dane osobowe dotyczące upadłości konsumenckiej, pozyskane bez związku z czynnościami bankowymi, nie mogą być przetwarzane przez instytucje utworzone na mocy art. 105 ust. 4 Prawa bankowego bez wyraźnej podstawy prawnej. Przetwarzanie zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f RODO jest w takiej sytuacji niedopuszczalne.

Organ administracji nie jest w bezczynności, gdy nie posiada informacji publicznej wymaganej przez wnioskodawcę. W przypadku braku posiadania informacji organ nie ma obowiązku jej udostępnienia ani wydania decyzji o odmowie jej udzielenia.

W sprawie, gdzie oskarżonemu zarzucano przestępstwo z art. 180a k.k., nie dochodzi do popełnienia tego czynu w braku istnienia decyzji o cofnięciu uprawnień w relevantnym okresie. W przypadku wcześniejszego prawomocnego ukarania za wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., postępowanie karne winno być umorzone z uwagi na powagę rzeczy osądzonej.

Przetwarzanie danych osobowych przez bank po zakończeniu umów, w celach archiwalnych, musi być zgodne z RODO oraz odpowiednimi przepisami prawa krajowego, nakładającymi obowiązki archiwizacyjne, co wymaga ponownej oceny przez sąd administracyjny.

Wykonywanie przewozu drogowego, podlegającego uregulowaniom ustawy o transporcie drogowym, wymaga posiadania odpowiedniej licencji, nawet jeśli przewóz jest realizowany okazjonalnie i pozornie bez formalnej działalności gospodarczej. Niedopełnienie obowiązku licencji skutkuje nałożeniem sankcji administracyjnej.

Skarga na wznowienie postępowania sądowego, opierająca się na zarzucie stronniczości sędziego, nie jest zasadna, jeśli okoliczności te nie stanowią nowych faktów mogących wpłynąć na wynik sprawy w rozumieniu art. 271 i 273 p.p.s.a.

Nieważność decyzji administracyjnej stwierdza się, gdyż zmiana masy pojazdu bez zgody producenta jest rażącym naruszeniem prawa i wymogów homologacji, uzasadniając decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Decyzja o rejestracji pojazdu, zawierająca zmianę jego parametrów technicznych bez wymaganej homologacji, jest wydana z rażącym naruszeniem prawa. Naczelny Sąd Administracyjny uznaje decyzję za nieważną oraz oddala skargę kasacyjną.

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi solidarną odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, jeśli nie wykaże przesłanek egzoneracyjnych, a egzekucja z majątku spółki jest bezskuteczna.

Postępowanie karno-skarbowe wszczęte przeciwko Skarżącemu nie miało charakteru instrumentalnego. W tej sytuacji bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych został zawieszony zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, co pozwala na dalsze prowadzenie postępowań podatkowych.

Skarga kasacyjna na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska dotycząca środowiskowych uwarunkowań realizacji obiektu radiolokacyjnego jest niezasadna; NSA potwierdza prawidłowość oceny dowodów oraz zgodność procedur z obowiązującymi przepisami prawa.

Uchwała rady gminy mogąca prowadzić do naruszenia prawa własności, zmieniająca przeznaczenie gruntów, winna być zatwierdzona przy uwzględnieniu dotychczasowych przeznaczeń oraz zgodnie z racjonalnym władztwem planistycznym wyważającym interes publiczny i prywatny. NSA wskazuje na potrzebę ponownej oceny prawidłowości decyzji o zmianach przeznaczenia działek.

Tytuł wykonawczy, jako podstawa egzekucji administracyjnej, musi dokładnie odwzorowywać treść i podstawę prawną decyzji administracyjnej. Jakiekolwiek odchylenie rodzi ryzyko umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.

Sąd Najwyższy orzeka: Wyroki Sądu Apelacyjnego i Sądu Okręgowego, rozpoznane przez sąd powszechny zamiast wojskowego, naruszają przepisy proceduralne, wymagając uchylenia i przekazania sprawy do właściwego Wojskowego Sądu Okręgowego.

Odmowa wydania zezwolenia na zjazd przez organ administracji drogowej jest uzasadniona, gdy zjazd ten może naruszać zasady bezpieczeństwa ruchu drogowego. Organy administracji mają prawo odmawiać budowy nowych zjazdów, jeśli istnieją inne drogi zapewniające dostęp do nieruchomości. Decyzje te muszą uwzględniać przepisy o klasie i funkcji dróg publicznych.

W razie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia na kategorię odpowiedniej masy, organ właściwie nałożył karę zgodnie z art. 140aa i 140ab ustawy - Prawo o ruchu drogowym, a ocena zgodności z procedurą odbywa się na podstawie obowiązujących przepisów metrologicznych i materialnych.

Nieuzasadnione jest dopuszczenie organizacji społecznej do postępowania administracyjnego, gdy cele statutowe są zbyt ogólnikowe, a jej działania służą ochronie interesów indywidualnych, nie społecznych; brak interesu społecznego wyklucza wsparcie żądania wszczęcia postępowania.

Przedmiotowy pojazd jest odpadem w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach. Międzynarodowe przemieszczenie odpadu uznaje się za legalne, gdy spełnione są odpowiednie wymogi prawne, a samo pozbycie się definitywnie determinuje klasyfikację jako odpadu.