NSA uznaje, że pomoc społeczna, jako instrument subsydiarny, nie może obejmować ciągłego zaspokajania wszelkich potrzeb beneficjentów; decyzje organów nie przekroczyły granic administracyjnego uznania.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że decyzja organów odmawiająca przyznania zasiłku celowego była uzasadniona, a zgłoszone potrzeby skarżącego nie kwalifikowały się jako niezbędne potrzeby bytowe. Skarga kasacyjna została oddalona jako niezasadna.

Nieruchomości objęte ogólnymi planami zagospodarowania przed 1995 r. winny być uwzględniane przy ocenie wzrostu wartości; państwo nie może ograniczać ochrony jedynie do dawnych planów szczegółowych. Wykładnia powinna być prokonstytucyjna, obejmująca każdy plan miejscowy sprzed 1995 r.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego klasyfikację jako ogólny lub szczegółowy.

Uchwały planistyczne, bez względu na ich ogólny czy szczegółowy charakter, uchwalone przed 1 stycznia 1995 r., są właściwym punktem odniesienia przy obliczaniu wzrostu wartości nieruchomości (art. 37 ust. 1 upzp) na podstawie wykładni prokonstytucyjnej.

Dla potrzeb ustalania wzrostu wartości nieruchomości, na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie terenu według wszystkich planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., zarówno ogólnych, jak i szczegółowych, w kontekście prokonstytucyjnej wykładni.

Wydanie wyroku bez udziału syndyka w sprawie upadłościowej P. D. skutkuje jego nieważnością z powodu braku zdolności procesowej upadłego, co prowadzi do uchylenia orzeczenia i ponownego rozpoznania sprawy z udziałem właściwego podmiotu.

W sytuacji braku odnalezienia dokumentów potwierdzających wypłatę odszkodowania za wywłaszczenie, nie można domniemywać braku tej wypłaty, jeżeli organ administracyjny postępowanie dowodowe przeprowadził w sposób wszechstronny, a strona nie dostarczyła przeciwnych dowodów.

Stwierdzenie nieważności uchwał dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi skutkuje uznaniem takich opłat za świadczenia nienależne, podlegające zwrotowi jako nadpłaty na podstawie art. 75 Ordynacji podatkowej.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa z dniem powstania nadpłaty i powoduje wygaśnięcie zobowiązania podatkowego do wysokości dokonanej kompensaty, natomiast postanowienie organu podatkowego ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i potwierdza skutek już wcześniej zaistniały.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że decyzja o przyznaniu A.S. zasiłku okresowego w wysokości 600 zł pozostaje w zgodzie z przepisami prawa, przy spełnieniu ustawowych przesłanek i w granicach subsydiarności pomocy społecznej, oddalając skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną dotyczącą zasiłku celowego, stwierdzając, że decyzje organów administracyjnych mieszczą się w granicach uznania administracyjnego, zaś przyznanie zasiłku celowego możliwe jest tylko na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych.

Art. 61 ust. 3 upzp umożliwia wydawanie decyzji o warunkach zabudowy dla instalacji OZE bez konieczności spełniania wymogów dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej, niezależnie od ich mocy. NSA oddala skargę kasacyjną, potwierdzając wyłączenie tych norm dla OZE.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie określone w każdym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uchwalonym przed 1 stycznia 1995 roku, co oznacza zarówno dawny plan ogólny, jak i szczegółowy. Ograniczenia wynikające wyłącznie z faktycznego sposobu użytkowania są niezgodne z konstytucyjnymi zasadami ochrony własności.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, iż wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu musi obejmować plany ogólne uchwalone przed 1995 r., stosując interpretację prokonstytucyjną, zachowującą ciągłość planistyczną.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wykładnia art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obejmuje zarówno plany szczegółowe, jak i ogólne sprzed 1995 r. Oparcie wyceny nieruchomości na przeznaczeniu w dawnym planie ogólnym jest zatem uzasadnione.

Skarga kasacyjna nie uwzględniona; brak naruszenia przepisów prawa przez WSA w Warszawie w zakresie zgodności inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Decyzja o nakazie rozbiórki całości obiektu w przypadku kontynuacji budowy mimo jej wstrzymania na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego jest prawidłowa i zgodna z art. 49e pkt 6 tej ustawy.

Zaliczenie zwrotu VAT, dokonane z mocy prawa przed ogłoszeniem upadłości, nie wchodzi do masy upadłości. Działanie organu podatkowego po upadłości jedynie potwierdza uprzednio zaistniałe skutki prawne.

Informacja publiczna przetworzona podlega udostępnieniu, gdy wnioskodawca wykaże szczególnie istotny interes publiczny oraz możliwości wykorzystania informacji dla dobra ogółu.

Ziarniniak grzybiasty skóry nie może zostać uznany za chorobę zawodową wynikającą z narażenia zawodowego skarżącego, ponieważ brak jest naukowych dowodów na istotny związek przyczynowy miedzy czynnikami rakotwórczymi w jego środowisku pracy a wystąpieniem tego nowotworu.

Skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak zasadności i usprawiedliwień prawnych; Nie wykazano wpływu zarzucanych naruszeń na wynik orzeczenia. Postępowanie sądowe zgodne z kryteriami prawnymi, a zarzuty nie spełniały wymaganego formalizmu.

Rejestracja pojazdu dokonana na podstawie zaświadczeń technicznych, bez wymaganego oświadczenia homologacyjnego producenta, była dokonana z rażącym naruszeniem prawa, co uzasadniało stwierdzenie jej nieważności przez organy nadzorujące.