Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy uwzględniać przeznaczenie terenu we wszystkich miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru (ogólne czy szczegółowe), w oparciu o wykładnię prokonstytucyjną.

Zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w realiach sprawy nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi i uchylenie wyroku sądu I instancji.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, gdyż rozbudowa zrealizowana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca warunki zabudowy, została właściwie oceniona jako naruszająca art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ze względu na brak wykazania wystarczającego uzbrojenia terenu na cele inwestycyjne.

Zgodnie z uchwałą, decyzja Wojewody przyznająca prawo użytkowania wieczystego PKP jest nieważna z powodu naruszenia przepisów ustawy komercjalizacyjnej, gdyż grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa w chwili jej wydania, lecz był mieniem gminnym.

Organy administracji przy ustalaniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości winny uwzględniać przeznaczenie terenu wynikające z planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru jako szczegółowego czy ogólnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w przypadku ustalania jednorazowych opłat za wzrost wartości nieruchomości należy uwzględniać również przeznaczenie wynikające z dawnych planów ogólnych, stosując wykładnię prokonstytucyjną art. 87 ust. 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości na podstawie art. 37 ust. 1 upzp, należy uwzględniać przeznaczenie terenu zarówno w dawnych planach ogólnych, jak i szczegółowych. Skargę kasacyjną oddalono.

Niedopuszczalne jest orzekanie w trybie nakazowym, gdy materiał dowodowy wskazuje na uzasadnioną wątpliwość co do poczytalności obwinionego, co obliguje do wprowadzenia obligatoryjnej obrony i rozpoznania sprawy na zasadach ogólnych.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością może stanowić dowód prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym tylko przy odpowiedniej identyfikacji gruntu. Skarga kasacyjna PKP S.A. oddalona z braku dowodów na istnienie zarządu.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, iż decyzja o odmowie przyznania zasiłku celowego była zgodna z prawem uznaniowym, które musi respektować zasady subsydiarności pomocy społecznej i ograniczone środki publiczne. Skarga kasacyjna nie wykazała istotnego naruszenia przepisów proceduralnych.

Zawarcie umowy sprzedaży nieruchomości w 1988 roku przez H.J. było w pełni dobrowolne i nie pozostawało w realnym związku z procesem wywłaszczeniowym, co wyklucza możliwość zwrotu nieruchomości na podstawie przepisów o zwrocie wywłaszczonych nieruchomości.

Prawomocność wcześniejszej sądowej kontroli decyzji administracyjnej wyłącza dopuszczalność ponownego wszczęcia postępowania o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. Bez wykazania obiektywnych przeszkód, kontrola decyzji przez sądy nie pozwala na wznowienie postępowania w tej materii.

Plan miejscowy nie może uniemożliwiać realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W takim przypadku zastosowanie mają przepisy art. 46 ust. 1 i 1a ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, które wyłączają stosowanie przeszkadzających ustaleń planu.

Zaliczenie nadpłaty z tytułu VAT przed ogłoszeniem upadłości na poczet zaległości podatkowej jest skuteczne, a postanowienie wydane po upadłości jedynie deklaruje dokonane ex lege zaliczenie, nie naruszając przepisów prawa upadłościowego.

Zaliczenie nadpłaty podatku na poczet zaległości podatkowej następuje z mocy prawa w dniu powstania nadpłaty, a postanowienie organu podatkowego wydane w tej sprawie ma jedynie charakter deklaratoryjny i nie konstytuuje nowych skutków prawnych ani nie wchodzi do masy upadłości podatnika.

Działka gruntowa oznaczona jako "A" może być prawidłowo sklasyfikowana jako las w świetle ustawy o lasach, pod warunkiem że spełnia kryteria powierzchniowe i zadrzewienia, co wykazano w operacie geodezyjnym oraz dodatkowych dowodach dotyczących stanu faktycznego.

Pomoc społeczna polega na subsydiarnym wspieraniu jednostek w trudnych sytuacjach, bez konieczności zaspokajania wszystkich ich potrzeb. Decyzje administracyjne powinny mieścić się w granicach uznania i uwzględniać ogólne ramy i zasady określone przepisami prawa.

Zasiłek celowy może być przyznany wyłącznie na zaspokojenie niezbędnych potrzeb bytowych. Wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę potwierdza, że decyzja odmowna organu uznaniowego, dokonana w granicach przyznanego uznania administracyjnego, była zasadna.

NSA uznaje, że pomoc społeczna, jako instrument subsydiarny, nie może obejmować ciągłego zaspokajania wszelkich potrzeb beneficjentów; decyzje organów nie przekroczyły granic administracyjnego uznania.

Skarga kasacyjna na postanowienie utrzymujące w mocy zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym jest bezzasadna, jeśli skoncentrowane zostały one na zarzutach wykraczających poza przedmiot i zakres kontroli pierwszej instancji, a zmiany podmiotowe nie wpływają na legalność dotychczasowych rozstrzygnięć.

Decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 20 października 2020 r., wydana w postępowaniu legalizacyjnym, nie narusza rażąco prawa i może stanowić o podstawie prawnej wykonania obowiązków budowlanych. Decyzję tę należy traktować jako równoważnik pozwolenia na użytkowanie, co uzasadnia brak konieczności jej eliminacji z obrotu prawnego.

Przy ustaleniu wzrostu wartości nieruchomości według art. 37 ust. 1 upzp należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., bez względu na jego charakter ogólny czy szczegółowy.