Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 Glencore nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w Polsce, jeśli polskie przepisy zapewniają wystarczające gwarancje procesowe. Zaskarżona decyzja podatkowa pozostaje w mocy.

Brak legitymacji do wznowienia postępowania, nawet gdy podmiot był uprawniony do uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony, nie uprawnia do wszczęcia procedury wznowieniowej.

Uchwała gminy ustalająca opłatę za odprowadzanie wód opadowych musi kompleksowo regulować sposób ustalenia ceny i opłat, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., zapewniając ich weryfikowalność. Niewypełnienie tego obowiązku uzasadnia nieważność uchwały.

Fundacja jako organizacja ekologiczna może uczestniczyć w postępowaniach środowiskowych na podstawie statutowych celów organizacji. Brak rzetelnego uzasadnienia dotyczącego tych celów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymaga ponownego rozpoznania sprawy, co uchyla jego wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

W przypadku jednoczesnego popełnienia przestępstwa i wykroczenia przez kierowcę naruszającego przepisy ruchu drogowego, w ewidencji punktów karnych należy przypisać punkty tylko za naruszenie, któremu odpowiada większa liczba punktów zgodnie z § 3 ust. 6 rozporządzenia MSWiA.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej o rejestracji pojazdu z rażącym naruszeniem art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) p.r.d. oraz § 18 ust. 6 pkt 2 rozporządzenia jest zasadne przy braku oświadczenia producenta potwierdzającego zgodność homologacyjną pojazdu po dokonanych zmianach technicznych.

Rejestracja pojazdu, w którym dokonano zmian konstrukcyjnych, bez odpowiedniego oświadczenia producenta jest rażącym naruszeniem prawa, uzasadniającym stwierdzenie nieważności takiej decyzji administracyjnej.

Obowiązek przyłączenia nieruchomości do istniejącej sieci kanalizacyjnej, wynikający z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, wymaga faktycznego dokonania przyłączenia, a nie tylko formalnych czynności przygotowawczych.

Oddalenie skargi kasacyjnej Prokuratora Okręgowego z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw oraz brak rażącego naruszenia prawa przez decyzję SKO i wyrok WSA, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Osoba fizyczna prowadząca niepubliczne przedszkole pełni rolę płatnika zaliczek na podatek dochodowy od wynagrodzeń pracowników, pomimo że przedszkole jako jednostka organizacyjna nie posiada zdolności prawnej ani zdolności do swobodnego dysponowania środkami finansowymi.

Świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, gdy zakres opieki nad osobą niepełnosprawną nie wyklucza podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Ustalenia dotyczące potrzeby stałej opieki powinny uwzględniać indywidualne okoliczności oraz zakres czynności opiekuńczych.

Skarga kasacyjna dotycząca ustaleń faktycznych w zakresie przyznania płatności w ramach wsparcia bezpośredniego, przy braku wykazania wpływu na wynik sprawy, podlega oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wykonał kontrolę zgodności postępowania organu z prawem.

NSA potwierdził, iż sądy administracyjne mogą badać przedawnienie składek w sprawach umarzania ich odsetek, a kwestia ta mieści się w ich kompetencji kontrolnej, nie wykraczając poza granice orzekania.

Wyrok TSUE C-189/18 nie wpływa na treść decyzji polskich organów podatkowych, które muszą zapewniać stronie dostęp do dowodów w granicach krajowego prawa podatkowego, uwzględniając ochronę tajemnic i interesu publicznego.

Postępowanie o zasiedzenie nieruchomości nie stanowi zagadnienia wstępnego w postępowaniu dotyczącym rozbiórki samowoli budowlanej, a więc nie uzasadnia zawieszenia postępowania administracyjnego. Decyzja o rozbiórce samowolnie wybudowanej drogi była zasadna wobec braku legalizacji robót przez inwestora.

Zespół przyczep specjalnych, mimo rejestracji jako pojazdy, może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany, jeśli pełni funkcje obiektu stacjonarnego, co skutkuje obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę.

Decyzja ograniczająca korzystanie z nieruchomości na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. musi zawierać precyzyjne określenie obszaru zajętego na czas inwestycji, a brak takowego uzasadnia uchylenie decyzji organu. NSA oddala skargę kasacyjną Wojewody.

Na skutek naruszenia art. 85 § 1 k.k., wyrok łączny uwzględniający niewykonalną karę nie może być utrzymany. Połączenie kary pozbawienia wolności zawieszonej i niepodlegającej już wykonalności musi skutkować uchyleniem orzeczenia łącznego.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, gdyż rozbudowa zrealizowana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca warunki zabudowy, została właściwie oceniona jako naruszająca art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ze względu na brak wykazania wystarczającego uzbrojenia terenu na cele inwestycyjne.

Zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w realiach sprawy nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi i uchylenie wyroku sądu I instancji.

Świadczenie pielęgnacyjne należy się od miesiąca złożenia kompletnego wniosku, gdy spełniono wszystkie warunki formalne, w tym orzeczenie o niepełnosprawności; daty początkowej nie określa data narodzin, jeśli brak wcześniejszego formalnego uznania niepełnosprawności.

Zgodnie z uchwałą, decyzja Wojewody przyznająca prawo użytkowania wieczystego PKP jest nieważna z powodu naruszenia przepisów ustawy komercjalizacyjnej, gdyż grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa w chwili jej wydania, lecz był mieniem gminnym.