Wznowienie postępowania cywilnego wskutek wyroku zakresowego Trybunału Konstytucyjnego

Zakaz prowadzenia reklamy aptek, przewidziany w art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, narusza unijne przepisy o swobodnym świadczeniu usług i nie może być podstawą do nałożenia kary, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej w tej kwestii.

Podatnik nie może skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego, jeśli działając z naruszeniem dobrej wiary, świadomie uczestniczył w karuzeli podatkowej, co wyklucza możliwość przypisania mu rzetelności i staranności w transakcjach handlowych.

Wskutek odrzucenia skargi kasacyjnej stwierdzono, że rozstrzygnięcie dotyczące odmowy prawa do odliczenia podatku VAT było uzasadnione z powodu nierzetelności faktury oraz braku działania instrumentalnego w zakresie wszczęcia postępowania karnego skarbowego.

Podatnik, który korzysta z "pustych" faktur w transakcjach stanowiących oszustwo VAT, ponosi odpowiedzialność za nienależyte odliczenie podatku VAT, o ile wiedział lub powinien był wiedzieć o nielegalnym charakterze tych transakcji. W takich przypadkach przysługuje odmowa prawa do odliczenia podatku.

Niekorzystne dla Skarżącej rozstrzygnięcie związane z brakiem wykazania spełnienia przesłanek do zwolnienia od podatku od nieruchomości za 2017 r., wynikających z nieodpowiedniego utrzymania i konserwacji nieruchomości zabytkowej zgodnie z przepisami u.o.z.o.z. oraz nieskuteczność zarzutów proceduralnych wniesionych skargą kasacyjną.

Zakaz reklamy aptek, wynikający z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego, jest sprzeczny z art. 8 dyrektywy 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej, co wyklucza sankcjonowanie działań reklamowych na gruncie prawa krajowego.

Zakaz prowadzenia reklamy aptek zgodnie z art. 94a ust. 1 Prawa farmaceutycznego jest niezgodny z prawem unijnym, szczególnie z dyrektywą 2000/31/WE i postanowieniami TFUE, co czyni nałożone kary za takie naruszenia bezprawnymi i nieuzasadnionymi, uzasadniając ich uchylenie oraz umorzenie postępowania.

Art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagający tytułu prawnego do gruntów, jest zgodny z prawem unijnym i Konstytucją RP. Przepisy unijne dopuszczają dodatkowe krajowe wymogi płatności, jeśli nie naruszają celów wspólnotowych.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję o stwierdzeniu nieważności rejestracji pojazdu z uwagi na rażące naruszenie przepisów o rejestracji w związku z brakiem odpowiednich dokumentów homologacyjnych.

Z upływem okresu wskazanego na merytoryczne postępowanie administracyjne, organ odwoławczy ma prawo uznać je za bezprzedmiotowe i umorzyć postępowanie na tej podstawie, zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., pod warunkiem zachowania właściwego stanu faktycznego i prawnego w dniu decyzji.

W okolicznościach, w których nie zostaną ujawnione nowe fakty i dowody mogące istotnie wpłynąć na rozstrzygnięcie, wykluczone jest wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Decyzje ostateczne nie mogą być wznawiane jedynie w oparciu o zmianę oceny dowodów znanych wcześniej organowi.

Wymóg legitymowania się tytułem prawnym do gruntów publicznych, określony w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, jest zgodny z prawem unijnym i nie narusza konstytucyjnej zasady równości, będąc uzasadnionym dodatkowym warunkiem przyznania płatności.

Ocena projektu złożonego przez S. Sp. z o.o. Sp.k. w M na dofinansowanie z funduszy unijnych została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a Zarząd Województwa Podkarpackiego nie zdołał wykazać niespójności w danych potwierdzających status MŚP spółki zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia 651/2014.

Przepis art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej wyraża zasadę subsydiarności wobec przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji publicznych. Pojęcie "przepisy innych ustaw" obejmuje także akty podustawowe wydane na podstawie upoważnienia ustawowego, w tym regulaminy organów samorządów zawodowych. Organ nie pozostaje w bezczynności, gdy w ustawowym

Stwierdza się, że zmiany ukształtowania terenu nie wpływają na warunki przepływu wód, a skarżący nie posiada statusu strony w postępowaniu wodnoprawnym. Skarga kasacyjna została oddalona.

Likwidacja postępowania administracyjnego dotyczącego odtworzenia urządzeń melioracyjnych, wskutek braku przesłanek kumulatywnych dla zastosowania art. 191 Prawa wodnego, jest zasadna, gdy materiał dowodowy nie potwierdza istnienia i oddziaływania na gospodarkę wodną urządzeń wodnych na spornej działce.

Dla skierowania na badanie lekarskie wystarczające jest posiadanie przez organ wiarygodnych informacji o stanie zdrowia kierowcy wskazujących na uzasadnione zastrzeżenia, bez konieczności wykazywania bezpośredniego wpływu stwierdzonych zaburzeń na zdolność prowadzenia pojazdów.

Zawarcie w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej wpisu dotyczącego działalności usługowej oraz udokumentowanie jej fakturą VAT zgodnie z wymaganiami § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi wystarcza do uznania spełnienia kryteriów przyznania pomocy finansowej.

Zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia nr 612/2009 w zakresie wymierzania kar za nienależne refundacje wywozowe, a zarzuty procesowe muszą wykazywać istotny wpływ na rozstrzygnięcie, czego skarga kasacyjna nie wykazała.

Zastosowanie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach bezpośrednich, wymagającego posiadania tytułu prawnego do gruntu publicznego, nie narusza prawa unijnego ani zasad konstytucyjnych, a wymóg ten jest zgodny z zasadą proporcjonalności i zgodny z celami Unii.

W przypadku powołania radnego na niepołączalną funkcję, nawet bez jej faktycznego wykonywania, następuje z mocy prawa wygaśnięcie mandatu radnego, zgodnie z art. 383 § 1 pkt 5 Kodeksu wyborczego.

Spółce komandytowo-akcyjnej nie przysługuje obowiązek pobierania zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od zaliczek na poczet zysków komplementariusza, gdyż pobór taki powinien nastąpić po obliczeniu należnego podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 30a updof.

Przychody ze sprzedaży nieruchomości, jeśli mają charakter ciągły i zorganizowany, należy kwalifikować jako dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z zarządu majątkiem prywatnym w rozumieniu ustawy o PIT.