Wyrok TSUE w sprawie C-189/18 Glencore nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania podatkowego w Polsce, jeśli polskie przepisy zapewniają wystarczające gwarancje procesowe. Zaskarżona decyzja podatkowa pozostaje w mocy.

Zakaz reklamy aptek wynikający z art. 94a ust. 1 ustawy Prawo farmaceutyczne narusza dyrektywę 2000/31/WE oraz art. 49 i 56 TFUE, co uniemożliwia nałożenie kary pieniężnej. NSA utrzymał uchylenie zaskarżonej decyzji GIF.

Właściwym organem podatkowym do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, wydanej przez naczelnika urzędu celno-skarbowego, jest naczelnik właściwego terytorialnie urzędu skarbowego.

Rejestracja ciągnika rolniczego bez wymaganego świadectwa homologacji WE na mocy art. 72 ust. 1 pkt 3 p.r.d. bez powodowania rażącego naruszenia prawa jest niedopuszczalna; decyzja nie może być unieważniona, jeżeli naruszenie przepisów nie jest oczywiste.

Decyzje organów administracyjnych, badające demokratyczność grupy producentów na etapie wypłaty pomocy finansowej, naruszają przepisy materialne, jeśli wcześniej nie uchylono decyzji o wstępnym uznaniu tej grupy.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dopuszczenie organizacji społecznej do udziału w postępowaniu administracyjnym jest uzasadnione, jeśli przyczyni się do realizacji interesu społecznego, zapewniając transparentność i obiektywność podejmowanych decyzji.

NSA uchylił wyrok WSA, stwierdzając uchybienia proceduralne i błędną wykładnię prawa unijnego i krajowego, wpływającą na prawidłowość ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przez organizację producentów.

Grzywna w celu przymuszenia, nałożona za niewykonanie obowiązku podłączenia do sieci kanalizacyjnej, jest prawomocna nawet gdy skarżący zainicjował formalne procedury, ale nie sfinalizował przyłączenia z przyczyn niezależnych. Ustawodawca wymaga faktycznego wykonania obowiązku (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.).

Zgodnie z art. 89 u.p.e.a., zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług obejmuje wierzytelności powstałe po dokonaniu zajęcia, należności można zająć u trzeciodłużnika bez wcześniejszego ustalenia. Oddalono skargę kasacyjną Skarżącego jako bezzasadną.

Brak legitymacji do wznowienia postępowania, nawet gdy podmiot był uprawniony do uczestnictwa w postępowaniu na prawach strony, nie uprawnia do wszczęcia procedury wznowieniowej.

Fundacja jako organizacja ekologiczna może uczestniczyć w postępowaniach środowiskowych na podstawie statutowych celów organizacji. Brak rzetelnego uzasadnienia dotyczącego tych celów przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wymaga ponownego rozpoznania sprawy, co uchyla jego wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania.

Zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienia o zawieszeniu postępowania oraz odmowie podjęcia zawieszonego postępowania, nie obejmuje zaś odmowy zawieszenia. Orzeczenie potwierdza utrwaloną linię orzeczniczą i wykładnię art. 101 § 3 k.p.a.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 maja 2024 r. stwierdził, że decyzja administracyjna zakazująca wprowadzenia produktu do obrotu może równozamiennie spełniać wymóg prawidłowego oznakowania, kiedy produkt narusza normy jakości handlowej, nie stanowiąc zarazem naruszenia zasad proceduralnych art. 139 KPA, co oznacza eliminację błędnego zastosowania reformationis in peius.

Zgodnie z uchwałą, decyzja Wojewody przyznająca prawo użytkowania wieczystego PKP jest nieważna z powodu naruszenia przepisów ustawy komercjalizacyjnej, gdyż grunt nie stanowił własności Skarbu Państwa w chwili jej wydania, lecz był mieniem gminnym.

Świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, gdy zakres opieki uniemożliwia podjęcie pracy, co NSA uznał za spełnione w analizowanej sprawie, uchylając wcześniejsze decyzje. Związek przyczynowy między rezygnacją z zatrudnienia a opieką musi być ścisły.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uchylająca warunki zabudowy, została właściwie oceniona jako naruszająca art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., ze względu na brak wykazania wystarczającego uzbrojenia terenu na cele inwestycyjne.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż postępowanie w sprawie rozbudowy budynku mieszkalnego mogło zostać umorzone jako bezprzedmiotowe, gdyż rozbudowa zrealizowana została zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym, a zarzuty kasacyjne nie wykazały naruszeń przepisów postępowania administracyjnego.

Zastosowanie przez organ nadzoru budowlanego art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w realiach sprawy nie stanowiło rażącego naruszenia prawa, co uzasadniało oddalenie skargi i uchylenie wyroku sądu I instancji.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., jeżeli przeznaczenie to jest korzystniejsze niż użytkowanie faktyczne.

W przypadku ustalania wzrostu wartości nieruchomości, należy uwzględniać przeznaczenie wynikające z każdego planu miejscowego uchwalonego przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od tego, czy był to plan ogólny czy szczegółowy.

Przy ustalaniu wzrostu wartości nieruchomości, zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, należy uwzględniać przeznaczenie terenu we wszystkich miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru (ogólne czy szczegółowe), w oparciu o wykładnię prokonstytucyjną.

Świadczenie pielęgnacyjne należy się od miesiąca złożenia kompletnego wniosku, gdy spełniono wszystkie warunki formalne, w tym orzeczenie o niepełnosprawności; daty początkowej nie określa data narodzin, jeśli brak wcześniejszego formalnego uznania niepełnosprawności.

Decyzja o naliczeniu opłat za zarząd nieruchomością może stanowić dowód prawa zarządu w postępowaniu uwłaszczeniowym tylko przy odpowiedniej identyfikacji gruntu. Skarga kasacyjna PKP S.A. oddalona z braku dowodów na istnienie zarządu.

Organy administracji przy ustalaniu jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości winny uwzględniać przeznaczenie terenu wynikające z planów miejscowych uchwalonych przed 1 stycznia 1995 r., niezależnie od ich charakteru jako szczegółowego czy ogólnego.