Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA oraz uchwałę Komisji Egzaminacyjnej, wskazując na konieczność ponownej oceny pracy egzaminacyjnej zgodnie z wytycznymi sądów oraz przepisami prawa o adwokaturze, mając na uwadze wszystkie ustawowe kryteria oceniania.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt III OSK 7357/21, który oddala skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji, potwierdza, że ustalanie ekwiwalentu za urlop winno uwzględniać zasady obowiązujące przed zmianą w brzmieniu art. 115a ustawy o Policji, wynikającą z ustawy nowelizującej z 2020 r.

Zakup lokalu mieszkalnego przed złożeniem wniosku o pomoc finansową policjantowi nie wyklucza przyznania tej pomocy, jeżeli lokal w chwili zakupu wymaga prac remontowych uniemożliwiających natychmiastowe zamieszkanie.

Przesłanka bezskuteczności egzekucji z majątku spółki, wykazana przez organ podatkowy, uzasadnia odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki. Zaniechanie zgłoszenia wniosku o upadłość oraz brak wskazania mienia dostępnego do egzekucji wyłączają przesłanki egzoneracyjne.

Osoba zamieszkująca w lokalu znajdującym się w dyspozycji Policji bez tytułu prawnego, nie może utrzymywać prawa do jego dalszego użytkowania na podstawie związków rodzinnych z funkcjonariuszem, chyba że przysługuje jej policyjna renta rodzinna. Decyzja o opróżnieniu ma charakter związany.

W sytuacji, gdy doręczanie decyzji organu administracyjnego budzi wątpliwości związane z prawidłowością adresu, na który przesyłka została skierowana, ocena prawidłowości doręczenia jest uprzednia wobec rozstrzygania o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania. (NSA, wyrok z dnia 11 grudnia 2025 r., sygn. akt [...])

Oddalenie przez NSA skargi kasacyjnej potwierdza prawidłowość ustalenia warunków zabudowy przez organy administracyjne i WSA, zgodnie z prawidłowym wyznaczeniem obszaru analizowanego i parametrami zgodnymi z postanowieniami r.s.u.w.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe decyzje dotyczące lokalizacji inwestycji gazociągu, stwierdzając, iż zostały one podjęte w granicach kompetencji organów, bez naruszenia prawa materialnego i proceduralnego. Odrzucono możliwość ingerencji w trasę inwestycji, powołując się na szczególny charakter specustawy gazowej.

W sprawie o stwierdzenie nabycia z mocy prawa prawa użytkowania wieczystego, kluczowe jest ustalenie własności Skarbu Państwa do gruntu na dzień decydujący (5 grudnia 1990 r.). Brak spełnienia tej przesłanki uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie uwłaszczeniowe.

Przy spełnieniu przesłanek art. 21 ust. 1 pkt 83 lit. a u.p.d.o.f., jednostkę spełniającą funkcje wzmacniające siły państwa lub sojusznicze można uznać za "jednostkę wojskową", umożliwiając tym samym zastosowanie zwolnienia podatkowego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że świadczeniobiorca, który pobiera świadczenia rodzinne pomimo nowego orzeczenia o niepełnosprawności, będąc pouczonym o obowiązku informacyjnym, jest zobowiązany do ich zwrotu. Uchylono wyrok WSA i oddalono skargę, stwierdzając brak uchybień w zakresie pouczeń.

Nieprzestrzeganie terminu na zwrot nadpłaty podatku VAT, zgodnie z prawem unijnym, zobowiązuje organ do naliczenia oprocentowania od dnia złożenia wniosku do dnia faktycznego zwrotu, co wynika z zasady skuteczności i równoważności prawa Unii.

Zniesienie współwłasności statku turystycznego przez Gminę, niewykorzystywanego do działalności gospodarczej, nie jest czynnością opodatkowaną podatkiem VAT, gdyż Gmina nie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT.

Pełnomocnik strony nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, gdyż samo posiadanie zwolnienia lekarskiego nie jest wystarczające do przywrócenia terminu bez wykazania braku możliwości dokonania czynności procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż organ podatkowy popełnił błędy proceduralne polegające na pominięciu kluczowych przesłanek dot. klasyfikacji nieodpłatnych świadczeń pracowników jako przychodu, uzasadniających uchylenie decyzji w interpretacji podatkowej.

Na sądach administracyjnych spoczywa obowiązek wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego, w tym kwestii związanych z ustaleniem granic pasa drogowego oraz statusu strony postępowania administracyjnego. Organ administracyjny musi dostarczyć jednoznacznych dowodów na podstawienie czynu i odpowiedzialności administracyjnej.

Użytkownik drogi nie może ponosić sankcji za nieuiszczenie opłaty elektronicznej w wyniku wadliwego działania systemu poboru opłat, o ile dopełnił wszystkich obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów w dniu przejazdu.

Wykonywanie okazjonalnego przewozu osób, mimo braku formalnego statusu działalności gospodarczej, gdy nosi cechy zorganizowanej działalności transportowej, podlega regulacjom ustawy o transporcie drogowym oraz konieczności spełnienia wymogów zdrowotnych i psychologicznych kierowców; brak ich spełnienia skutkuje karą.

Ustalając, że § 26 ust. 1 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego umożliwia racjonalną wykładnię, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje brak istotnego naruszenia prawa i oddala skargi kasacyjne, podtrzymując ważność zaskarżonej uchwały.

Odpowiedzialność subsydiarna członka zarządu spółki za zaległości podatkowe jest uzasadniona, jeżeli nie wykazał on zgłoszenia wniosku o upadłość spółki w odpowiednim czasie ani braku swojej winy w zaniechaniu tego obowiązku.

Orzeczenie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, odraczające utratę mocy przepisu niekonstytucyjnego, nie uprawnia do wznowienia postępowania. NSA podtrzymuje prawidłowość stosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. do czasu jego derogacji.

Spółka pełniąca rolę operatora Przemyskiego Inkubatora Przedsiębiorczości i Innowacji, zarządzając publicznym majątkiem, jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w zakresie wykonywania zadań publicznych. Bezczynność w tym zakresie stanowi naruszenie prawa.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dopuścił się rażącej bezczynności w zakresie pytań skarżących dotyczących informacji publicznej. Skarga kasacyjna była bezzasadna wobec przekonania o zgodności odpowiedzi udzielonych zgodnie z ustawą.

W sprawie karnej o sygnaturze II K 160/25, Sąd Najwyższy uchyla wyrok Sądu Rejonowego z powodu pominięcia obligatoryjnego środka karnego zgodnie z art. 41 § 1a pkt 1 k.k., nakazując jego uwzględnienie w dalszym postępowaniu.