Limitowanie wysokości zasiłku celowego w stosunku do zgłaszanych potrzeb beneficia może być prawidłowe, gdy wynika z możliwości finansowych organu oraz uwzględnia kontekst innych świadczeń pomocy społecznej beneficjenta.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, że przy ustalaniu przeważającej działalności podmiotu dla celów zwolnienia z obowiązku opłacania składek na mocy rozporządzenia COVID-19, organ zobowiązany jest nie tylko do korzystania z danych zawartych w rejestrze REGON, lecz także do przeprowadzenia postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie rzeczywistego charakteru działalności.

Zamiana kary pozbawienia wolności na areszt uniemożliwia wydanie wyroku łącznego. Sąd jest zobowiązany umorzyć postępowanie, jeśli nie istnieją przesłanki do wydania wyroku łącznego (art. 572 k.p.k.).

Oddalenie skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta Świnoujście wobec braku usprawiedliwionych podstaw co do uchybienia terminu na wniesienie odwołania od decyzji lokalizacyjnej, a stwierdzenie Naczelnego Sądu Administracyjnego o prawidłowości zaskarżonego postanowienia Ministra Rozwoju i Technologii stwierdzającego uchybienie terminowe.

Decyzja administracyjna, która nadaje prawa rzeczowe stronom, nie może zostać zmieniona na podstawie art. 154 § 1 k.p.a., jeśli nabycie praw zostało prawidłowo ustalone. Zmiana decyzji na inną podstawę prawną w oparciu o art. 154 k.p.a. jest niedopuszczalna.

Decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy małoletniej cudzoziemce, u której zdiagnozowano autyzm, została uchylona z powodu niewystarczającego postępowania dowodowego w zakresie możliwego naruszenia praw dziecka regulowanych Konwencją o prawach dziecka (art. 187 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach). Organ administracyjny powinien kompleksowo przeanalizować wpływ potencjalnego wyjazdu na rozwój

Działanie polegające na przewozie osób bez wymaganej licencji, nawet bez formalnego statusu przedsiębiorcy, wypełnia znamiona naruszenia przepisów o transporcie drogowym, skutkując możliwością nałożenia kary pieniężnej.

Zachowanie należytej staranności przez przewoźnika w kontekście art. 140aa ust. 4 Prawa o ruchu drogowym wymaga, aby przewoźnik przedsięwziął wszelkie możliwe środki zapobiegające naruszeniu normatywności pojazdu. Przekroczenie dopuszczalnych parametrów technicznych bez odpowiedniego zezwolenia uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Przedstawione przez Gminę przedsięwzięcie stanowi nadużycie prawa, uzasadniając decyzję o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, w kontekście uzyskania nienależnej korzyści podatkowej zgodnie z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że zwolnienie z podatku od nieruchomości z tytułu infrastruktury kolejowej, zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, wymaga faktycznego udostępniania infrastruktury przewoźnikom kolejowym, co nie zostało spełnione przez skarżącą Spółkę.

Odpowiedzialność przewoźnika drogowego za naruszenie przepisów o ręcznym wprowadzaniu danych kierowcy nie zależy od winy; wystarczy samo stwierdzenie naruszenia do nałożenia kary. Dokumenty wewnętrzne przedsiębiorstwa nie podważają dowodów z kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, potwierdzając prawidłowość pomiarów wagowych oraz ustalenie A.G. jako wykonawcy przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia, tym samym uznaje zasadność nałożenia kary pieniężnej.

Decyzja o nałożeniu obowiązku sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu, jest zgodna z prawem. Organy nadzoru budowlanego prawidłowo zastosowały postępowanie naprawcze zamiast trybu dotyczącego samowoli budowlanej.

NSA potwierdza, że skuteczne ustalenie zakończenia budowy obiektu budowlanego ma kluczowe znaczenie dla kwalifikacji prawnej samowoli budowlanej, a niepełne postępowanie wyjaśniające nie może stanowić podstawy do prawidłowego rozstrzygnięcia administracyjnego.

Przewoźnik wykonujący przejazd pojazdem nienormatywnym bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej, jeżeli przekroczenie nacisku osi wynika z jego zaniedbania w weryfikacji obciążeń przed rozpoczęciem transportu.

Oddalenie skargi kasacyjnej L. sp. z o.o. w P. z powodu braku podstaw do jej uwzględnienia oraz potwierdzenie słuszności rozstrzygnięć wcześniejszych instancji w zakresie opłaty adiacenckiej.

Zamierzenie budowlane, które jest sprzeczne z aktualnie obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie może uzyskać pozwolenia na budowę, pomimo istniejącej decyzji o warunkach zabudowy. Plan miejscowy ma nadrzędność nad decyzją o warunkach zabudowy zgodnie z Prawem budowlanym.

W przypadku bliskości daty przedawnienia zobowiązania podatkowego, organy podatkowe mają obowiązek wykazać brak instrumentalności w wszczęciu postępowania karnego skarbowego, aby zachować konstytucyjne standardy zaufania do organów administracji podatkowej.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w sprawie podatkowej nie może być przywrócony termin do wniesienia odwołania, jeśli podatnik nie uprawdopodobnił braku własnej winy w jego uchybieniu. Przesyłki doręczone pod właściwym adresem i pokwitowane przez osobę uznaną za upoważnioną uznaje się za skutecznie doręczone, niezależnie od ewentualnych chorób czy zaniedbań ze strony podatnika.

Skarga kasacyjna dotycząca decyzji o doprowadzeniu robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, w obrębie obszaru zabytkowego, oddalona z uwagi na zgodność działań organów z wymogami współstosowania Prawa budowlanego i ochrony zabytków.

NSA uznał nieważność § 3 pkt 3 lit. d uchwały planu miejscowego, kwestionując nieproporcjonalność wprowadzonego zakazu działalności gospodarczej związanej z odpadami, przy jednoczesnym oddaleniu zarzutów co do zakazów składowisk i spalarni.

Naczelny Sąd Administracyjny orzeka, że niewłaściwa wykładnia art. 57 rozporządzenia 1083/2006 oraz brak ustaleń dotyczących nieoszukańczego bankructwa uzasadniają uchylenie wyroku WSA i ponowne rozpoznanie sprawy.

Udostępnienie informacji publicznej przetworzonej wymaga wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Ogólność argumentów o ochronie praworządności i praw pracowniczych nie wykazuje tego wymogu. Pracownicy samorządowi różnią się od pracowników socjalnych, a ich wynagrodzenia są regulowane odrębnymi przepisami.

Skarga kasacyjna P. Sp. z o.o. w sprawie nienależnie pobranych płatności w ramach programu wsparcia grup producentów rolnych jest bezzasadna. Organ prawidłowo zastosował przepisy oraz udowodnił istnienie sztucznych warunków dla uzyskania korzyści.