Zdolność przedsiębiorstwa do zatrudnienia, o której mowa w art. 3 ust. 1 lit. B ustawy nacjonalizacyjnej, dotyczy potencjalnej zdolności zatrudnienia pracowników, a nie ich faktycznego stanu zatrudnienia w dacie wejścia w życie ustawy nacjonalizacyjnej z dnia 5 lutego 1946 r.

Wpis w CEIDG może być dowodem podjęcia działalności gospodarczej, ale nie jest rozstrzygający. Organ administracyjny musi przeprowadzić wyczerpujące postępowanie dowodowe w celu ustalenia faktycznego jej prowadzenia. W przypadku braku takiego prowadzenia organ powinien ponownie przeanalizować dowody.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej z racji jej rażącego naruszenia prawa wymaga wykazania oczywistej sprzeczności decyzji z przepisem będącym jej podstawą prawną. Rażące naruszenie prawa oznacza oczywistą sprzeczność treści decyzji z jej podstawą prawną, co uzasadnia jej nieważność.

Obowiązek szczepień ochronnych jest wymagalny na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia. NSA orzeka, że nawet wskazania Trybunału Konstytucyjnego dotyczące formy aktu prawnego nie podważają wymagalności obowiązku szczepień.

Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, oddalając skargę i stwierdzając wymagalność obowiązku szczepień ochronnych na podstawie zgodnych z prawem przepisów rozporządzenia dotyczącego szczepień obowiązkowych.

Uchwała pozbawiająca kategorii drogi powiatowej odcinek dawnej drogi wojewódzkiej nr 577, zaliczając go do kategorii dróg gminnych, jest zgodna z art. 10 ust. 5c i 5e u.d.p. i nie narusza przepisów ustawy o drogach publicznych, jeśli jednoznacznie identyfikuje odcinek drogi jako przedmiot uchwały.

Działania beneficjenta prowadzące do naruszenia zasad uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców uzasadniają nałożenie korekty finansowej na podstawie umowy o dofinansowanie oraz obowiązujących przepisów i wytycznych.

Wprowadzenie limitów czasowych na stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z ustawą zmieniającą KPA z 2021 r., jest zgodne z Konstytucją RP oraz europejskimi standardami prawnymi.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności dekretowego wywłaszczenia jest prawidłowa, gdyż brak charakterystycznych wad prawnych w decyzji nie uchybia przesłankom z art. 156 § 1 k.p.a.

NSA orzekł, że sprzedaż działek z majątku prywatnego, w okolicznościach wskazujących na zwykły zarząd, nie podlega VAT. W działaniach skarżącej brak cech działalności gospodarczej, mimo aktywności związanej z obrotem nieruchomościami.

Naczelny Sąd Administracyjny utrzymuje w mocy orzeczenia organów podatkowych, przyznając im rację w odmowie prawa do odliczenia podatku VAT dla spółki uczestniczącej świadomie w nielegalnych transakcjach mających na celu wyłudzenie VAT, oraz zobowiązując ją do zapłaty należności administracyjnych.

NSA oddala skargę kasacyjną Dyrektora Izby Skarbowej, potwierdzając prawidłowość zastosowania przez spółkę obniżonej 5% stawki VAT na "produkty z pieca" zgodnie z wcześniejszą oceną prawną sądów administracyjnych.

Skarga kasacyjna, która nie spełnia wymaganych przepisami prawa wymogów formalnych i nie wykazuje jasno określonych zarzutów naruszenia przepisów materialnych i procesowych, podlega oddaleniu przez NSA z uwagi na brak dostatecznie uzasadnionych podstaw.

Wniosek strony nieprecyzujący zakresu żądania, który uniemożliwia ustalenie przedmiotu postępowania, może być pozostawiony bez rozpoznania zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a., a postępowanie organu przeprowadzone zgodnie z ustawowymi terminami nie stanowi jego przewlekłości.

Decyzja administracyjna nie może być uznana za nieważną z powodu zwykłych niejasności interpretacyjnych. Wymaga się rażącego i oczywistego naruszenia prawa. W przypadku decyzji z 1986 roku nie stwierdzono takiego naruszenia, dlatego nie uzasadniono jej nieważności.

Brak uzasadnienia stanowi istotne naruszenie proceduralne utrudniające kontrolę legalności uchwał samorządu. Ustalenie zasad usytuowania alkoholu wymaga wyjaśnień związanych z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości.

Brak uzasadnienia merytorycznej przyczyny ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń w uchwale organu samorządowego stanowi istotne naruszenie prawa uzasadniające stwierdzenie nieważności uchwały w całości.

Skarga kasacyjna D.N. dotycząca uchybienia terminu oraz odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, została oddalona. Procedury doręczeń były prawidłowe, a zarzuty procesowe nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy (art. 184 p.p.s.a.).

Zobowiązanie podatkowe osoby trzeciej nie może być orzekane bez możliwości efektywnego zakwestionowania ustaleń decyzji wymiarowej wydanej wobec dłużnika podatkowego. Maze wsparcia na prawie do skutecznej obrony oraz kwestionowanie doręczeń wpływa na wynik sprawy.

Przy odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki decydujące znaczenie ma właściwość miejscowa organu wyznaczona na gruncie Ordynacji podatkowej, a doręczenia winny być prawidłowe i efektywne. Każdy członek zarządu powinien mieć możliwość skutecznego kwestionowania ustaleń dotyczących zobowiązań podatkowych spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż oddala skargę kasacyjną złożoną na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, potwierdzając prawidłowość działania organu administracyjnego oraz sądu I instancji w postępowaniu dotyczącym umorzenia należności z funduszu stypendialnego.

Skarga kasacyjna M. Sp. z o.o. na wyrok WSA w Bydgoszczy nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, ponieważ zarówno ocena prawidłowości stosowania przepisów prawa materialnego, jak i proceduralnego przez sąd I instancji uznana została za prawidłową przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga kasacyjna Gminy D. o wznowienie postępowania nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących przepisów, w szczególności art. 273 § 2 p.p.s.a., gdyż nie wykazano istnienia nowych okoliczności faktycznych lub dowodowych mających wpływ na pierwotny wynik sprawy.

Brak legitymacji prawnej skarżącej do działania w postępowaniu dotyczącym sprawdzenia podlegania nieruchomości reformie rolnej przez dekret PKWN, skutkujący umorzeniem postępowania wobec nieudokumentowanego tytułu prawnego jej poprzedników na dzień dekretu.