Nie można skutecznie zarzucać naruszenia prawa procesowego z powodu pominięcia spadkobierców w postępowaniu administracyjnym, gdy ustalenie stron nastąpiło na podstawie oświadczeń, a zarzut dotyczy innego podmiotu niż skarżący. Skarga kasacyjna oddalona.

Art. 115a ustawy o Policji, w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, powinien być interpretowany zgodnie z wymogami konstytucyjnymi i stosowany retrospektywnie dla okresów sprzed 6 listopada 2018 r., co uzasadnia przyznanie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop zgodnie z mnożnikiem 1/21. Skargę kasacyjną Komendanta Wojewódzkiego Policji oddalono.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące wygaśnięcia stosunku służbowego muszą opierać się na pełnej i wiarygodnej analizie materiału dowodowego, z uwzględnieniem kwalifikacji, przebiegu służby i dotychczasowego miejsca zamieszkania funkcjonariusza. Organy administracji publicznej winny dochować należytej staranności w gromadzeniu i ocenie dowodów, a wybiórcze ich traktowanie narusza zasady praworządności

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że odmowa Zarządu Województwa Małopolskiego uwzględnienia protestu skarżącej została dokonana z naruszeniem zasad rzetelności i przejrzystości oceny wniosków, co miało istotny wpływ na wynik sprawy; skarga kasacyjna została oddalona.

Orzeczenie NSA potwierdza, że art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie stanowi przeszkody w stosowaniu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym od 1 października 2020 r.; decyzje odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu zostały słusznie uchylone.

Wobec stwierdzenia niekonstytucyjności części regulacji dotyczących przelicznika ekwiwalentu urlopowego, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop należy stosować art. 115a ustawy o Policji w konstytucyjnym brzmieniu, tj. uwzględniając przelicznik 1/21.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie zmienia zasad ustalania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, lecz odnosi się do jego przyznania na zasadach obowiązujących przed 6 listopada 2018. Sąd oddalił skargę kasacyjną, przyjmując, że wyrok WSA, mimo błędnego uzasadnienia, jest zgodny z prawem.

Narzucony w sprawie przez organy podatkowe zakaz odliczenia podatku naliczonego na podstawie niewiarygodnych faktur VAT jest prawidłowy. Faktury te nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji, przez co nie dają prawa do korekty deklaracji podatkowej.

Przyznanie świadczenia z art. 83 ust. 1 ustawy emerytalnej wymaga ustalenia nadzwyczajnych okoliczności powodujących brak spełnienia warunków ustawowych do renty lub emerytury. Odmowa organu ZUS winna być uzasadniona pełnym zgromadzeniem materiału dowodowego i rozważeniem wszystkich istotnych aspektów stanu faktycznego.

Wykonanie nadbudowy i przebudowy budynku bez pozwolenia na budowę jest samowolą budowlaną podlegającą legalizacji na podstawie art. 48 Prawa budowlanego, nie zaś procedurom z art. 50-51 tej ustawy.

Podatnik, który nie dochował należytej staranności w sytuacji oszustwa podatkowego, traci prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur dokumentujących fikcyjne transakcje, w szczególności gdy nie był świadomy działań oszukańczych, ale mógł i powinien był wiedzieć o ryzyku ich wystąpienia.

Skarga kasacyjna wniesiona przez A.W. zasługuje na uwzględnienie, a wyrok WSA z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1536/20, ulega uchyleniu. Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania z uwagi na niewystarczające odniesienie się przez WSA do kluczowych okoliczności faktycznych i prawnych związanych z odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe z tytułu "pustych faktur".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż nałożenie obowiązku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w kontekście nowo wybudowanego budynku gospodarczego było zasadne, wykluczając przyjęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego ze względu na charakter wykonanych robót.

NSA uchyla zaskarżony wyrok WSA, uznając, że zastosowanie szczególnego przepisu ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy nie uzasadniało stwierdzenia bezczynności Wojewody Śląskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy.

Odmawiając prawa do odliczenia VAT, organ podatkowy musi wykazać, że transakcje były pozorne lub miały na celu wyłącznie uzyskanie korzyści podatkowej wbrew celom dyrektywy VAT. Pozorność nie jest równoznaczna z brakiem zdarzeń gospodarczych.

Podmiot świadczący usługi w modelu SaaS, dostarczając oprogramowanie i zasoby serwerowe ułatwiające sprzedaż online, jest uznawany za operatora interfejsu elektronicznego ułatwiającego dostawy towarów, zgodnie z art. 7a ustawy o VAT oraz art. 5b rozporządzenia 282/2011.

NSA orzekł, że sprzedaż działek z majątku prywatnego, w okolicznościach wskazujących na zwykły zarząd, nie podlega VAT. W działaniach skarżącej brak cech działalności gospodarczej, mimo aktywności związanej z obrotem nieruchomościami.

Wprowadzenie limitów czasowych na stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, zgodnie z ustawą zmieniającą KPA z 2021 r., jest zgodne z Konstytucją RP oraz europejskimi standardami prawnymi.

Decyzja o odmowie stwierdzenia nieważności dekretowego wywłaszczenia jest prawidłowa, gdyż brak charakterystycznych wad prawnych w decyzji nie uchybia przesłankom z art. 156 § 1 k.p.a.

Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o odpadach nakłada obowiązek uzupełnienia zezwoleń na odpady w terminie, a jego niedochowanie skutkuje ich wygaśnięciem, co nie może być zastąpione wnioskiem o nowe pozwolenie zintegrowane.

Naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. przez organ administracji publicznej, polegające na pozornym umożliwieniu strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji, może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji przez sąd administracyjny.

NSA uznał, że brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla budowy obwodnicy Tyczyna był zasadny, ponieważ nieskutecznie podważono kompletność i wartości dowodowe zgromadzonego materiału. Skargę kasacyjną oddalono.

Na postanowienie uzgodnieniowe dotyczące warunków środowiskowych nie przysługuje zażalenie; jego zaskarżenie jest możliwe wyłącznie w postępowaniu odwoławczym od decyzji głównej, co zgodne jest z prawem unijnym i krajowym.

Nie istnieje obowiązek przeprowadzenia pełnej oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji drogowej o ograniczonym charakterze, gdy opinie organów współdziałających nie wykazują potrzeby jej przeprowadzenia.