Rekompensaty otrzymywane przez gminę na podstawie porozumienia międzygminnego za organizację transportu zbiorowego nie stanowią odpłatnego świadczenia usług podlegającego VAT, lecz mają charakter publicznoprawny.

Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony z faktur VAT przysługuje wyłącznie, gdy nabycie i wykorzystanie towarów faktycznie miało miejsce oraz odpowiadało rzeczywistemu przebiegowi zdarzeń gospodarczych; samo posiadanie faktur od legalnie działających podmiotów nie wystarcza do odliczenia podatku.

Oddalenie skargi kasacyjnej C. sp. z o.o. przez Naczelny Sąd Administracyjny, potwierdza prawidłowość orzeczeń organów podatkowych i WSA w zakresie odmowy prawa do odliczenia podatku naliczonego i obowiązku zapłaty podatku należnego na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Zwolnienie z podatku VAT usług kształcenia zawodowego wymaga oceny celów podmiotu świadczącego te usługi, które powinny być uznane za podobne do celów podmiotów publicznych zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. i) Dyrektywy 2006/112/WE.

W postępowaniu odwoławczym niedopuszczalne jest wprowadzenie zmiany orzeczenia przekraczającej zaskarżenie wniesione na korzyść oskarżonego oraz naruszającej zasadę reformationis in peius. Ponadto, obowiązuje wymóg orzeczenia kary łącznej w przypadku tego samego rodzaju przestępstw, celem zapewnienia jednolitości wymiaru sprawiedliwości.

W przypadku lokalizacji przyłącza kanalizacji deszczowej w pasie drogowym organy muszą właściwie interpretować przepisy miejscowego prawa w powiązaniu z przepisami o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę, by odmowa nie bazowała na błędnej wykładni prawnej przepisów odrębnych.

W przypadku wykładni zwrotu "nowych urządzeń, maszyn" nie jest dopuszczalne stosowanie definicji "nowy pojazd" z ustawy o ruchu drogowym. W kontekście pomocy dla młodych rolników należy kierować się potocznym znaczeniem pojęcia "nowy" jako dotychczas nieużywany.

Zasady ustalania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop mogą obejmować nowe brzmienie art. 115a ustawy o Policji, nawet dla stanów faktycznych sprzed jego zmiany, co wynika z nieprzeszkadzającego zastosowania art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej w takim zakresie.

Art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej nie wyklucza stosowania przepisu art. 115a ustawy o Policji w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą, przy ustalaniu ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, także dla stanów faktycznych sprzed 1 października 2020 r.

Wydłużenie terminów na załatwienie spraw z udziałem cudzoziemców, w myśl art. 100d specustawy ukraińskiej, po 30 czerwca 2024 r. narusza zasadę proporcjonalności wynikającą z norm konstytucyjnych i unijnych, co skutkuje brakiem ich zastosowania w przypadku braku nadzwyczajnych okoliczności.

Brak możliwości stosowania do policjantów zwolnionych przed dniem 6 listopada 2018 r. zasady obliczania ekwiwalentu zgodnie z przepisami uznanymi za niekonstytucyjne w wyroku TK, skutkuje naruszeniem konstytucyjnej zasady ekwiwalentności, potwierdzając poprawność wyroku WSA w celu przywrócenia zgodności z art. 66 ust. 2 Konstytucji RP.

NSA uznaje nieważność orzeczenia w sprawie z powodu uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia tożsamo sprawy przez sąd, skutkując uchyleniem i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA.

Skarga kasacyjna w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji na obszarze Górznieńsko-Lidzbarskiego Parku Krajobrazowego została oddalona, jako że przedsięwzięcie potencjalnie znacząco oddziaływałoby na środowisko, co jest niezgodne z przepisami ochrony przyrody.

Brak projektu geotechnicznego w dokumentacji budowlanej może być uzupełniony na etapie postępowania odwoławczego przez organ II instancji, co nie narusza zasady dwuinstancyjności, wobec czego uchybienie to nie uzasadnia uchylenia wszystkich decyzji administracyjnych.

NSA potwierdza, że zakończone postępowanie budowlane na podstawie ostatecznego pozwolenia na użytkowanie uzasadnia umorzenie postępowania o pozwolenie na budowę, a decyzje urzędów architektoniczno-budowlanych są wiążące wobec zawartych w nich norm prawa.

W sprawie, gdzie zachodzi uzasadniona obawa niewykonania decyzji podatkowej i brak majątku do ustanowienia zabezpieczeń, dopuszczalne jest nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej.

Wyrok NSA: Organ odwoławczy, nakładając rozstrzygnięcia na innej podstawie prawnej niż organ pierwszej instancji, naruszył zasadę dwuinstancyjności (art. 15 k.p.a.), co skutkowało koniecznością uchylenia decyzji i skierowania do ponownego rozpoznania w granicach wyznaczonych art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego.

W przypadku naruszenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i prawa budowlanego, brak możliwości legalizacji budynku jako samowola budowlana uzasadnia nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że błędna jest skarga kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania WSA we Wrocławiu. WSA właściwie dokonało analizy pojęcia "zabudowy zagrodowej typu farmerskiego" oraz związku planowanej inwestycji z działalnością skarżącego, co skutkowało uchyleniem decyzji organów administracyjnych.

W przypadku stwierdzenia samowoli budowlanej, a w szczególności braku przedłożenia zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę jest decyzją związana z przepisami Prawa budowlanego i nie podlega uznaniu administracyjnemu.

Oddalenie skargi kasacyjnej z uwagi na brak wykazania szczególnych okoliczności uniemożliwiających J.Z. wypracowanie wymaganych składek ubezpieczeniowych, co uniemożliwiało przyznanie renty w drodze wyjątku.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 100d ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy może być stosowany do wszystkich cudzoziemców, zawieszając terminy postępowania z uwagi na sytuację kryzysową. Ustaje konieczność stosowania przedłużonych ograniczeń prawa do sądu po ustaniu nadzwyczajnych okoliczności napływu uchodźców.

Zmiana decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a. wymaga, by nowe okoliczności nie zmieniały pierwotnego stanu faktycznego. Nowo zgłoszona zgoda małżonka na uwzględnienie normy mieszkaniowej stanowi modyfikację tego stanu, co wyklucza zastosowanie art. 155 k.p.a.