Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania zbiorników jako obiektów budowlanych została podtrzymana, a skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zezwolenia czy zgłoszenia, wbrew przepisom u.g.h., podmiotowi urządzającemu przysługuje kara pieniężna zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., niezależnie od twierdzeń o logicznym charakterze gier.

Działania prowadzenia gospodarki odpadami niezgodnie z pozwoleniem zintegrowanym, mające charakter powtarzalny i znaczący, nie mogą być uznane jako znikome, wykluczając możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje rozstrzygnięcia instancji wcześniejszych o słuszności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M.Z., uznając prawidłowość kontroli legalności decyzji administracyjnych dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając uchybień istotnych dla wyniku sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieusunięcie przez organy administracyjne wszystkich wątpliwości co do oceny dowodów i uzasadnienia decyzji, stanowiło naruszenie prawa procesowego uzasadniające uchylenie decyzji przez Sąd I instancji.

Oddalenie skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw; operat szacunkowy dla opłaty planistycznej jest zgodny z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając prawidłowość działań organów w zakresie odmowy udostępnienia informacji publicznej przetworzonej, uznał, że to wnioskodawca winien wykazać istnienie szczególnie istotnego interesu publicznego, a organy administracyjne nie muszą szczegółowo przedstawiać oczekiwań w tym zakresie.

Wobec braku uprzedniego wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego, administracyjne postępowanie nieważnościowe nie podlega obowiązkowemu zawieszeniu na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Dopiero późniejsze zarejestrowanie skarg sądowoadministracyjnych skutkuje potencjalnym zawieszeniem postępowania w sądzie.

Prawo do jednorazowych odpisów amortyzacyjnych na podstawie art. 38k u.p.d.o.p. przysługuje również w przypadku wytworzenia środków trwałych w celu przeciwdziałania COVID-19, nie tylko przy ich nabyciu.

Brak wykazania przez organy podatkowe świadomego udziału podatnika w transakcjach oszukańczych uniemożliwia uznanie jego odpowiedzialności; okoliczności takie jak szybkie zwroty VAT, stosowanie standardowych procedur handlowych czy korzystanie z podmiotów pośredniczących nie mogą same w sobie świadczyć o świadomej współudziałowości w karuzeli podatkowej.

NSA oddala skargę kasacyjną w sprawie sygn. IV SA/Po 782/22, utrzymując w mocy postanowienia uchwały o planie zagospodarowania przestrzennego, uznając ich zgodność z prawem i konstytucyjnymi zasadami ochrony własności oraz stosowanie zasad proporcjonalności i ładu urbanistycznego.

NSA orzekł, iż prawidłowe określenie adresata decyzji nakazu rozbiórki wymaga uwzględnienia wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, gdy status inwestora pozostaje niejednoznaczny w toku postępowania, co skutkuje uchyleniem decyzji skierowanych jedynie do jednego z współwłaścicieli.

Uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla wybranych obszarów przyrodniczych została przyjęta zgodnie z przepisami, bez przekroczenia władztwa planistycznego, a skarga kasacyjna W.K. i J.K. nie jest usprawiedliwiona.

Decyzja Starosty Polickiego rażąco naruszała art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego oraz m.p.z.p., powodując skutki niemożliwe do zaakceptowania, co uzasadniało jej stwierdzenie nieważności. Skarga kasacyjna była bezzasadna.

Nie stanowi istotnej zmiany instalacji zwiększenie ilości ścieków czy odpadów, jeśli są one zgodne z obecnym pozwoleniem zintegrowanym oraz nie zwiększają znacząco oddziaływania na środowisko, co wyklucza udział organizacji ekologicznych w postępowaniu.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że w przypadku nieprzekazania żądanych informacji przez podmiot świadczący usługi medyczne, Rzecznik Praw Pacjenta jest uprawniony do nałożenia kary pieniężnej, zgodnie z art. 69 u.p.p., gdy żądane informacje dotyczą praktyk mogących naruszać zbiorowe prawa pacjentów.

Sąd potwierdził, iż budowa kotłowni na działce A.K. stanowiła samowolę budowlaną niedopuszczalną do legalizacji, co uzasadniało nakaz jej rozbiórki. Wykonanie pomieszczenia kotłowni nie było objęte zatwierdzonym projektem budowlanym, naruszając prawo budowlane.

Gmina, realizując budowę drogi dojazdowej do oczyszczalni ścieków jako zadanie publicznoprawne, nie działa w charakterze podatnika VAT zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT, co wyklucza prawo do odliczenia podatku naliczonego z tytułu tej inwestycji.

Uchwała i wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwiają kontynuację postępowania administracyjnego o ustalenie warunków zabudowy; decyzje o umorzeniu z powodu bezprzedmiotowości są właściwe.

Sprzedawca odpadów, w tym przypadków mułów węglowych, jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru BDO jako podmiot gospodarujący odpadami. Brak wpisu skutkuje administracyjną karą pieniężną. Muł węglowy kwalifikuje się jako "odpad", nawet jeśli wykazuje wartość opałową.

Spółka komandytowa nie jest zobowiązana do poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od zaliczek na poczet zysku wypłacanych komplementariuszowi w trakcie roku podatkowego; obowiązek podatkowy powstaje po zakończeniu roku i określeniu pełnej kwoty zobowiązania podatkowego.

Decyzja organu I instancji może być uchylona, a postępowanie administracyjne wznowione, jeśli zawarte w niej braki formalne dotyczące kluczowych parametrów technicznych inwestycji wpływają istotnie na jej rozstrzygnięcie.

Fundacja A. uchybiła terminowi do wniesienia odwołania, co uzasadniało stwierdzenie uchybienia terminu na podstawie art. 134 k.p.a.; skarga fundacji powinna podlegać oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a., a nie uwzględnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej A. sp. z o.o. za naruszenie warunków pozwolenia zintegrowanego odbyło się zgodnie z prawem, a argumentacja dotycząca awarii jest niewystarczająca do uchylenia kary, zważywszy na istotność naruszeń dla ochrony środowiska.