Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a nałożenie opłaty planistycznej za wzrost wartości nieruchomości zgodne jest z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalający skargę o wznowienie postępowania wskazuje, iż wyrok TSUE z 14 listopada 2024 r. nie wpływa na rozstrzygnięcie wcześniej wydanego wyroku sądu administracyjnego w zakresie zasad proporcjonalności odpowiedzialności solidarnej osób trzecich.

Śmierć strony skutkująca zmianą podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego z fakultatywnej na obligatoryjną wymaga wezwania spadkobierców do udziału w postępowaniu, co zmienia procesowe obowiązki organu administracji.

Uchwała Rady Gminy B., wprowadzająca ograniczenia w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące ochrony środowiska, nie naruszała władztwa planistycznego gminy. Wprowadzone regulacje były legalne i nie przekraczały kompetencji rady, ani nie naruszały zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym a indywidualnym.

Z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zasady konstytucyjne nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Przepis art. 409 k.c. w zakresie ustalenia momentu powstania powinności wzbogaconego liczenia się z obowiązkiem zwrotu nienależnego świadczenia wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych sprawy i oceny przy pomocy należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju. W przypadku świadczenia wypłacanego na podstawie prawomocnego wyroku sądowego, wobec którego toczy się postępowanie

Art. 6 pkt 1 u.p.t.u. stosuje się również, gdy zorganizowana część przedsiębiorstwa służy nabywcy do prowadzenia działalności gospodarczej innego rodzaju, przy zachowaniu przeznaczenia nabytego zespołu składników majątkowych; nie jest wymagana ścisła kontynuacja działalności zbywcy.

NSA uchyla wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2022 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA, uznając, że wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwiło instancyjną kontrolę, co jest przeszkodą dla prawomocnego rozstrzygnięcia.

Sąd błędnie zastosował przepisy Prawa budowlanego w postępowaniu nieważnościowym. Art. 37b p.b. wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 5 lat. Przepisy te mają zastosowanie do spraw wszczętych przed ich wejściem w życie.

Decyzja o warunkach zabudowy, mająca charakter urbanistyczno-architektoniczny, nie musi na tym etapie obejmować szczegółowego rozstrzygnięcia w zakresie rozbiórki istniejących budynków czy źródła energii cieplnej, co należy do późniejszych etapów procesu inwestycyjnego, zgodnych z obowiązującymi przepisami administracyjnymi i materiałowymi.

Weryfikacja prawidłowości ustalenia warunków zabudowy musi uwzględniać poprawność oceny sąsiedztwa urbanistycznego, określanego zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., z uwzględnieniem wyników analizy i obowiązujących standardów dowodowych.

Organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie może ograniczać analizy do całych działek ewidencyjnych, lecz powinien oceniać zgodność projektu z przepisami szczególnymi, w tym ochrony gruntów rolnych, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, orzekając, że pominięcie prawa strony do zapoznania się z pełnią akt sprawy i zgromadzonych materiałów, w tym kluczowej dokumentacji geotechnicznej, stanowiło istotną wadliwość proceduralną, wpływającą decydująco na wynik postępowania.

Decyzja o warunkach zabudowy winna uwzględniać ochronę zabytków ujętych w gminnej ewidencji. Obowiązek ten obejmuje wskazanie na zagrożenia oraz formułowanie zasad ochronnych już na etapie projektowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzuty procesowe i materialnoprawne podniesione w skardze kasacyjnej wymykały się spod kontroli sądu z uwagi na brak ich związku z przedmiotem rozpoznawanej sprawy, uzasadniając tym samym oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną M.Z., uznając prawidłowość kontroli legalności decyzji administracyjnych dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie stwierdzając uchybień istotnych dla wyniku sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznaje, że nieusunięcie przez organy administracyjne wszystkich wątpliwości co do oceny dowodów i uzasadnienia decyzji, stanowiło naruszenie prawa procesowego uzasadniające uchylenie decyzji przez Sąd I instancji.

Pozbawienie strony możliwości obrony jej praw w postępowaniu sądowym z powodu niedoręczenia istotnego pisma procesowego skutkuje nieważnością postępowania, co uzasadnia uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Wiata na opakowania, nie spełnia definicji budynku w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, ponieważ jej przegrody, m.in. z siatki, nie stanowią trwałego i funkcjonalnego elementu wydzielającego obiekt z przestrzeni.

Decyzja Ministra Spraw Zagranicznych o odmowie udostępnienia informacji o środowisku, potwierdzona przez NSA, była zgodna z prawem, uzasadniona ochroną informacji niejawnych i brakiem wykazanego interesu publicznego.

Obiekt złożony z elementów rozmontowalnych, jak panele siatki czy blacha falista, nie spełnia definicji budynku wynikającej z art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., jako iż nie stanowi trwałej przegrody budowlanej, co wyklucza jego kwalifikację jako budynku do celów opodatkowania.

Interpretacja indywidualna dotycząca opodatkowania zbiorników jako obiektów budowlanych została podtrzymana, a skarga kasacyjna oddalona z uwagi na brak uzasadnienia wpływu zarzutów proceduralnych na wynik sprawy.

Za urządzanie gier hazardowych na automatach bez koncesji, zezwolenia czy zgłoszenia, wbrew przepisom u.g.h., podmiotowi urządzającemu przysługuje kara pieniężna zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., niezależnie od twierdzeń o logicznym charakterze gier.

Działania prowadzenia gospodarki odpadami niezgodnie z pozwoleniem zintegrowanym, mające charakter powtarzalny i znaczący, nie mogą być uznane jako znikome, wykluczając możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymuje rozstrzygnięcia instancji wcześniejszych o słuszności wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.