Zarządzenie Burmistrza Miasta T. nr [...] z [...] kwietnia 2005 r. w części obejmującej działkę nr [...] w przebiegu drogi stanowiącej ul. [...] w T. zostało wydane z naruszeniem prawa i jest nieważne, gdyż nie znajduje podstaw w ustawach o samorządzie gminnym i drogach publicznych do regulowania praw do prywatnych gruntów.

Uznanie czynności włączenia zabytku do gminnej ewidencji za bezskuteczne, ze względu na naruszenie prawa do czynnego udziału właściciela w postępowaniu, zgodnie z orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego uznającym niekonstytucyjność przepisów ograniczających prawo własności bez zapewnienia ochrony prawnej.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie art. 61a § 1 K.p.a. jest niedopuszczalna w przypadku, gdy ustalenie interesu prawnego wymaga postępowania dowodowego.

Odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego o stwierdzenie nieważności decyzji komunalizacyjnej nie może opierać się na domniemanym braku przymiotu strony, gdy wymaga to dokonania wyjaśnień i badań dowodowych; interes prawny musi być gruntownie zweryfikowany w toku postępowania.

Odmowa wszczęcia postępowania nadzwyczajnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z powodu upływu 30 lat od jej doręczenia w oparciu o art. 158 § 3 k.p.a. jest niezasadna, jeśli wniosek o jej wszczęcie złożono przed wejściem w życie nowych przepisów. Decyzje administracyjne podlegają ocenie na podstawie stanu prawnego obowiązującego w chwili składania wniosku.

Włączenie nieruchomości do gminnej ewidencji zabytków bez zapewnienia właścicielowi czynnego udziału w postępowaniu narusza jego prawo własności i jest bezskuteczne (por. wyrok NSA z dnia 18 września 2025 r., sygn. akt II OSK 1499/24).

Podatnik, ubiegając się o zaliczenie wydatków do kosztów uzyskania przychodu, winien wykazać ich rzeczywiste poniesienie oraz celowość w kontekście art. 22 ust. 1 u.p.d.o.f. W przypadku nieudokumentowania tych wydatków, organy podatkowe mają prawo do odmowy uznania ich za koszt uzyskania przychodu.

NSA podtrzymuje decyzję organów podatkowych i WSA o odmowie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych, uznając, że brak dostatecznej podstawy do uznania, iż skarżący spełnia przesłanki ustawowe oraz umowy międzynarodowe dla takiego ograniczenia.

Art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID-19 może, na zasadzie analogii legis, stanowić podstawę przywrócenia terminów prawa materialnego również w kontekście prawa podatkowego, uznając wartość konstytucyjną ochrony praw obywateli w czasie epidemii.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do przyznania znaku towarowego wtórnej zdolności odróżniającej, gdy brak adekwatnych dowodów na istnienie tego zależności przed datą zgłoszenia znaku, oddalając skargę kasacyjną jako bezzasadną.

Brak jednoznacznego ustalenia własności działki uniemożliwia uznanie jej za drogę publiczną, co skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnej o nałożonej karze pieniężnej za zajęcie pasa drogowego przez osobę bez zezwolenia.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdza, iż nieważność uchwały Rady Miejskiej w Drobinie w zakresie przewidywania inwestycji na gruntach leśnych i rolnych bez wymaganych zgód, jest zgodna z prawem, przez co oddalono skargę kasacyjną.

Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym, w przypadku braku przeciwwskazań, jest bezpośrednio wykonalny i jego niewykonanie uzasadnia zastosowanie środków egzekucyjnych.

Sprzeciw dotyczący zgłoszenia znaku NIVELIUM jest zasadny, gdyż podobieństwo do znaku NIVEA prowadzi do ryzyka nienależnej korzyści i szkody dla renomy i charakteru odróżniającego wcześniej zarejestrowanych znaków towarowych B. AG.

Zróżnicowanie mieszkańców strefy płatnego parkowania według tytułu prawnego do pojazdu narusza zasadę równości, co skutkuje nieważnością odpowiednich postanowień uchwały lokalnej. Rada Miejska nie była uprawniona do takiego różnicowania w ramach uchwały o strefie płatnego parkowania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego o sygnaturze K 38/13 skutkuje koniecznością pominięcia niekonstytucyjnego kryterium temporalnego przy orzekaniu w sprawach o świadczenia pielęgnacyjne. Organy administracyjne mają obowiązek zastosować art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, uwzględniając wyrok Trybunału w punkcie zgodności z konstytucją.

Brak jasności i spójności wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w szczególności co do § 1 ust. 6 uchwały oraz załącznika nr 4, skutkuje koniecznością ponownego rozpoznania sprawy przez WSA. Utrzymane w mocy jednocześnie nieważność uchwały i jej załącznika czyni uchwałę niewykonalną.

Umorzenie postępowania karnego z braku znamion czynu zabronionego może stanowić przesłankę dla uznania zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za bezskuteczne, o ile działania organu podatkowego były czysto instrumentalne.

Decyzja przyznająca odszkodowanie za wywłaszczoną nieruchomość, już wcześniej rozstrzygnięta decyzją ostateczną, jest nieważna, gdyż kwestia ta została uprzednio prawomocnie rozstrzygnięta na podstawie ówczesnych przepisów prawa.

Status strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę wynika z obszaru oddziaływania obiektu. Brak obiektywnych ograniczeń w zabudowie nieruchomości uniemożliwia uznanie występowania interesu prawnego w rozumieniu Prawa budowlanego.

NSA: Sporządzenie planu miejscowego sprzecznego z ustaleniami studium skutkuje jego nieważnością. Przekroczenie dopuszczalnych parametrów zabudowy stanowi naruszenie władztwa planistycznego gminy i jest podstawą do unieważnienia uchwały w tej części.

Wyrok NSA wskazuje, iż obowiązki szczepień ochronnych wynikające z ustawy pozostają wymagalne, pomimo zastrzeżeń TK odnośnie formy ich publikacji przez GIS; nakłady egzekucyjne są skuteczne do czasu wygaśnięcia derogacji wyroku TK.

Wznowienie postępowania administracyjnego i uchylenie ostatecznej decyzji przyznającej płatność obszarową mogą mieć miejsce, gdy ujawnione zostają nowe dowody wskazujące na istotne zmiany w kwalifikujących się powierzchniach działek rolnych.

Skarga kasacyjna od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego została oddalona. Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że miesięczne dofinansowanie nie przysługuje do wynagrodzeń wypłaconych po dniu złożenia wniosku, co uzasadniało decyzję o zwrocie środków przez spółkę.