Oddalenie skargi kasacyjnej i utrzymanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku wzniesionego bez pozwolenia, którego legalność nie została wykazana, potwierdza skuteczność oceny sądowej z uwagi na ustalone fakty i ich zgodność z przepisami prawa budowlanego.

Stwierdzenie nieważności uchwał dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami nie skutkuje automatycznym uznaniem tych opłat za nienależne i podlegające zwrotowi. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla brak podstaw prawnych do tego typu uznań w kontekście eks tunc uchwały.

Warunki do korzystania z nowo wybudowanej infrastruktury technicznej powstają z chwilą uzyskania formalnego pozwolenia na użytkowanie, a nie z faktu wcześniejszego korzystania technicznego, co determinuje termin wszczęcia postępowania o ustalenie opłaty adiacenckiej.

Podmiot, który na etapie postępowania nadzwyczajnego nie wykaże istnienia interesu prawnego, nie jest uznawany za stronę postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 P.p.s.a., jeżeli brak owego interesu potwierdzają ustalenia faktyczne organów administracyjnych.

Świadczenie pielęgnacyjne nie może być odmówione z uwagi na istnienie innych osób alimentacyjnie zobowiązanych, a ocena związku przyczynowego nie może opierać się na braku wcześniejszej aktywności zawodowej. NSA uchylił zaskarżone wyroki, wskazując na konieczność uwzględnienia rzeczywistego zakresu opieki oraz zgodności z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Nieudzielenie pozwolenia na budowę z uwagi na brak strefy ochronnej wymaga istnienia odpowiedniego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąsiedztwo terenu zamkniętego nie wyklucza realizacji inwestycji, o ile nie istnieją konkretne normy zakazujące jej realizacji.

Sąd Administracyjny orzeka, iż postępowanie o zwrot nieruchomości na podstawie art. 136 ust. 3 u.g.n. jest bezprzedmiotowe, gdy nieruchomość nie została wywłaszczona ustawą wywłaszczeniową. Skarga kasacyjna E.F. zostaje oddalona.

Nabycie nieruchomości komorniczej obciążonej odpadami komunalnymi wiąże się z domniemaniem posiadania odpadów i obowiązkiem ich usunięcia. Bez wykazania faktycznego innego posiadacza, nabywca ponosi odpowiedzialność za niezgodne z przepisami magazynowanie odpadów, co uzasadnia nałożenie podwyższonej opłaty za korzystanie ze środowiska.

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a nałożenie opłaty planistycznej za wzrost wartości nieruchomości zgodne jest z art. 36 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Uchwała Rady Miejskiej w Łodzi dotycząca ustalenia opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdów była sprzeczna z art. 130a Prawa o ruchu drogowym, gdyż ustalono ją na podstawie niezgodnych z prawem przesłanek finansowych.

NSA stwierdził, że decyzja nakazująca likwidację urządzeń wodnych jest nieważna z uwagi na brak wystarczającego materiału dowodowego, uzasadniając uchylenie decyzji o likwidacji wykonanych urządzeń jako wydanej z naruszeniem prawa procesowego i materialnego.

Umorzenie postępowania karnoskarbowego wobec wspólnika spółki cywilnej nie stanowi przesłanki umorzenia egzekucji administracyjnej względem tejże spółki, chyba że wierzyciel złoży stosowny wniosek. Brak tego wniosku powoduje, że postępowanie egzekucyjne nie podlega umorzeniu.

Nieruchomości pozostające w posiadaniu PKP w dniu 27 maja 1990 r., bez tytułu prawnego, należały do rad narodowych i ulegały komunalizacji z mocy prawa, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 1990 r. Proces uwłaszczenia PKP na takich gruntach nie wstrzymuje komunalizacji.

Organizowanie gier na automatach o charakterze losowym bez wymaganych zezwoleń podlega karze pieniężnej, a dowody przeprowadzone w formie eksperymentów procesowych funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej mają walor dokumentów urzędowych z wzmocnioną mocą dowodową.

Urządzanie gier o charakterze losowym bez koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia, spełniających wymogi ustawowe dla gier hazardowych, podlega karze pieniężnej. Organy administracji i sądy mogą opierać ustalenia faktyczne na wynikach eksperymentów przeprowadzonych zgodnie z ustawą o Krajowej Administracji Skarbowej.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzutach nieprecyzyjnie wskazanych naruszeń prawa materialnego i proceduralnego, nie mogła prowadzić do uchylenia decyzji nakładającej karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach bez wymaganej koncesji.

Skarga kasacyjna T. Sp. z o.o. na wyrok WSA w Poznaniu została oddalona. Organizowanie gier na automatach bez koncesji stanowi naruszenie ustawy o grach hazardowych; dowody przeprowadzone przez organy są wystarczające i zgodne z przepisami prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając, że zaskarżony wyrok WSA został wydany zgodnie z wiążącym wyrokiem z 1 września 2022 r. i nie naruszył przepisów postępowania.

Śmierć strony skutkująca zmianą podstawy zawieszenia postępowania administracyjnego z fakultatywnej na obligatoryjną wymaga wezwania spadkobierców do udziału w postępowaniu, co zmienia procesowe obowiązki organu administracji.

Uchwała Rady Gminy B., wprowadzająca ograniczenia w planie zagospodarowania przestrzennego dotyczące ochrony środowiska, nie naruszała władztwa planistycznego gminy. Wprowadzone regulacje były legalne i nie przekraczały kompetencji rady, ani nie naruszały zasady proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym a indywidualnym.

Z chwilą uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie o ustalenie warunków zabudowy staje się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu. Zasady konstytucyjne nie stoją na przeszkodzie obowiązywaniu art. 4 ust. 2 oraz art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

NSA uchyla wyrok WSA z dnia 21 stycznia 2022 r. i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA, uznając, że wadliwe uzasadnienie wyroku uniemożliwiło instancyjną kontrolę, co jest przeszkodą dla prawomocnego rozstrzygnięcia.

Sąd błędnie zastosował przepisy Prawa budowlanego w postępowaniu nieważnościowym. Art. 37b p.b. wyklucza stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę po upływie 5 lat. Przepisy te mają zastosowanie do spraw wszczętych przed ich wejściem w życie.

Przepis art. 409 k.c. w zakresie ustalenia momentu powstania powinności wzbogaconego liczenia się z obowiązkiem zwrotu nienależnego świadczenia wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności faktycznych sprawy i oceny przy pomocy należytej staranności wymaganej w stosunkach danego rodzaju. W przypadku świadczenia wypłacanego na podstawie prawomocnego wyroku sądowego, wobec którego toczy się postępowanie