Brak możliwości dochodzenia wierzytelności z masy upadłości w sytuacji, gdy wierzyciele nie mogli wiedzieć o wpłynięciu wniosku o ogłoszenie upadłości

Członek zarządu spółki z o.o. ponosi odpowiedzialność za zaległości podatkowe, gdy spełnione są przesłanki z art. 116 o.p., w szczególności bezskuteczność egzekucji z majątku spółki oraz niewystąpienie z wnioskiem o ogłoszenie upadłości w terminie.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I OSK 2838/22 uznał, że brak precyzyjnych terminów wskazanych w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce dla rozpatrzenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ministra nie skutkuje samoczynnie bezczynnością organu, jeżeli złożoność i charakter sprawy uzasadniają dłuższe procedowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, uznając ją za niezasadną, stwierdzając, iż organ administracji niewłaściwie ocenił stan faktyczny dotyczący posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do lokalu, co wpłynęło na błędne zastosowanie zasad udzielania pomocy mieszkaniowej.

Zarządzenie Burmistrza w przedmiocie ustalenia stawek czynszu jest aktem administracyjnym podlegającym kognicji sądów administracyjnych, a brak uzasadnienia zarządzenia stanowi istotne naruszenie prawa uniemożliwiające jego kontrolę przez sąd.

Negatywna ocena wniosku o dofinansowanie projektu, podtrzymana przez organy administracji oraz WSA, jest zgodna z prawem, gdyż postępowanie w zakresie wyboru projektów było przeprowadzone w sposób rzetelny i bezstronny.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że odległość inwestycji od nieruchomości M. sp.j. wykluczała możliwość uznania jej za stronę postępowania administracyjnego. Prawidłowo zinterpretowano przepisy dotyczące zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, odmawiając wznowienia postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania. Wystąpiła nieważność postępowania przed sądem I instancji z powodu nienależycie umocowanego pełnomocnika procesowego.

Upływ czasu oraz zgromadzony materiał dowodowy wskazują na przedwczesność decyzji odmownej dotyczącej unieważnienia nacjonalizacji, a wszczęcie postępowania nacjonalizacyjnego po terminie określonym w ustawie narusza przepisy prawa materialnego, uzasadniając uchylenie decyzji Ministra Rozwoju oraz wyroku WSA.

Zaskarżona decyzja administracyjna, w której organ nie podaje wyczerpującego uzasadnienia faktycznego dotyczącego powodów oddalenia zarzutu o nieistnienie obowiązku, nie poddaje się sądowej kontroli legalności, co uzasadnia odwołanie w takim zakresie, ukazując obowiązek rzetelnej oceny wpłat przez organ administracyjny.

Operat szacunkowy rzeczoznawcy majątkowego stanowi wystarczający dowód wzrostu wartości nieruchomości na potrzeby ustalenia opłaty adiacenckiej na podstawie art. 98a ust. 1 u.g.n. Sąd administracyjny prawidłowo aprobował jego zasadność, nie naruszając przy tym przepisów prawa procesowego.

Wyrok nakazowy Sądu Rejonowego, orzekający karę grzywny w wysokości przekraczającej 200 stawek dziennych, narusza art. 502 § 1 k.p.k. i zostaje uchylony przez Sąd Najwyższy, z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, celem dostosowania orzeczenia do limitów postępowania nakazowego.

Oddalenie skargi kasacyjnej z powodu braku podstaw kasacyjnych wskazujących na błędne zastosowanie przepisów prawa materialnego, potwierdzające prawidłowość decyzji o oddaleniu skargi na postanowienie o odmowie umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Postanowienie PINB zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego dotyczących doręczeń oraz praw strony do czynnego udziału w postępowaniu, co uzasadniało uchylenie orzeczeń obu instancji. Konieczne jest ponowne zbadanie sprawy, uwzględniając alternatywną kwalifikację obiektu.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem oddalona; brak rażącego naruszenia prawa UE w zakresie zastosowania podwyższonej stawki akcyzy z powodu nieprzedłożenia zestawień oświadczeń nabywców.

Złożenie oświadczeń nabywców oleju opałowego oraz ich zestawień jest konieczne do korzystania z obniżonej stawki podatku akcyzowego zgodnie z art. 89 ustawy o podatku akcyzowym, a ich brak uniemożliwia zastosowanie preferencji, nawet przy zniszczeniu dokumentacji.

Wykonanie prac utwardzenia terenu prowadzących do powstania drogi dojazdowej stanowi budowę wymagającą pozwolenia na budowę; brak takiego pozwolenia skutkuje klasyfikacją działań jako samowoli budowlanej i wstrzymaniem robót.

Zaprzestanie prowadzenia gospodarstwa rolnego warunkuje przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego; okoliczność ta musi być precyzyjnie weryfikowana, z uwzględnieniem oświadczeń i decyzji dotyczących zaprzestania podlegania ubezpieczeniom społecznym rolników.

Decyzja kasacyjna wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. wraz z przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania, jest uzasadniona, gdy naruszenie postępowania ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie, niemożliwy do naprawienia poprzez uzupełniające postępowanie dowodowe.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec braku wykazania niezbędnych przesłanek przez wnioskodawcę oraz prawidłowego procedowania przez organy, skarga kasacyjna na decyzję odmawiającą zwolnienia z kosztów rozgraniczenia zostaje oddalona.

Rozstrzyganie w trybie nadzoru administracyjnego wymaga respektowania granic żądania wniosku, a stwierdzenie nieważności decyzji może dotyczyć jedynie precyzyjnie określonej części. Wszczęcie postępowania z urzędu lub na wniosek obliguje organ do zbadania decyzji pod kątem wad prawnych w granicach określonych przez wnioskodawcę.

Decyzje organów administracyjnych dotyczące nałożenia obowiązku rozbiórki inwestycji budowlanej wykonanej bez odpowiednich pozwoleń nie mogą być uchylone w trybie nadzwyczajnym, gdy nie wykazano rażącego naruszenia prawa oraz braku zgody pozostałych współwłaścicieli na realizację obiektu.

Skarga kasacyjna wniesiona przez P.K. zostaje oddalona z powodu nieprecyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz braku należytego uzasadnienia zarzutów, co uniemożliwia skuteczne podważenie prawidłowości ustaleń faktycznych i prawnych decyzji organu oraz wyroku WSA.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak oświadczeń nabywców oraz nieprzedłożenie zestawień uniemożliwiają zastosowanie preferencyjnej stawki akcyzy dla oleju opałowego. Pomimo wyroku TSUE, wymogi formalne nie zostały spełnione, co uzasadniało wynikające z prawa konwencje podatkowe.