Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym jest podstawowym kryterium oceny przy wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i negatywny wynik tej oceny skutkuje odmową wydania decyzji.

Działalność produkcyjna polegająca na przetwarzaniu odpadów tworzyw sztucznych w związku z produkcją folii, jako element działalności przemysłowej, może być prowadzona na terenach przemysłowo-usługowych, jeżeli nie jest to wyłącznym przeznaczeniem terenu zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczająca możliwości lokalizacji zakładów produkcji, w tym betoniarni, na terenach PU, jest zgodna z prawem jako wyraz racjonalnego wykonywania władztwa planistycznego przez gminę, nie narusza prawa własności ani nie prowadzi do istotnych naruszeń proceduralnych.

Skarga kasacyjna od wyroku oddalającego roszczenie przedsiębiorstwa o stwierdzenie nabycia użytkowania wieczystego gruntu została oddalona z uwagi na brak wykazania tytułu prawnego zarządu na wskazany dzień oraz niezasadność zarzutów proceduralnych.

Skarżący, który nie wykazał tytułu prawnorzeczowego do nieruchomości na dzień komunalizacji, nie posiada interesu prawnego w postępowaniu komunalizacyjnym, co skutkuje podmiotową niedopuszczalnością odwołania w rozumieniu art. 134 k.p.a.

Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji organu administracyjnego, nawet jeśli zawiera zarzut braku udziału w postępowaniu, nie może być kwalifikowany jako wniosek o wznowienie postępowania, jeśli został złożony po upływie terminu wznowieniowego, a strona nie dokonała skutecznego przywrócenia tego terminu.

Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że obecność działań podjętych poza formalnym programem PONE, które realizują jego cele, może stanowić podstawę do odstąpienia od wymierzenia kary administracyjnej na gruncie art. 189f k.p.a., wymaga to jednak rzetelnej analizy dowodowej przez organ administracyjny.

Decyzja podatkowa winna być skutecznie doręczana na aktualny adres zamieszkania osoby trzeciej, odpowiadającej za cudzy dług podatkowy, zgodnie z art. 148 § 1 o.p. Brak obowiązku aktualizacji adresu dla osób trzecich wyklucza skuteczne doręczenie decyzji na nieaktualny adres wskazany w ewidencji.

Oddalenie skargi kasacyjnej w przedmiocie zobowiązania do powrotu na skutek bezzasadności zarzutów, podkreślając wiążącą moc prawomocnych decyzji w zakresie ochrony międzynarodowej oraz zasadność decyzji Szefa UDSC co do zobowiązania do powrotu.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził legalność zobowiązania Miasta Ł. do zwrotu nadpłaconej subwencji oświatowej. Skarga kasacyjna nie wykazała uchybień w wykładni przepisów i organizacji kształcenia, co skutkowało jej oddaleniem.

Podmiot prowadzący placówkę oświatową nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu Prawa przedsiębiorców i nie spełnia przesłanek do otrzymania świadczeń z FGŚP na podstawie ustawy o przeciwdziałaniu COVID-19, jeśli nie wykaże, że wnioskowane wsparcie dotyczy działalności nieoświatowej.

Termin przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranej pomocy finansowej w ramach programów wieloletnich, o którym mowa w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, może być przedłużony na okres realizacji programu, ale nie może przekraczać ośmiu lat od daty powstania roszczenia.

Na podstawie art. 29 ust. 3 Prawa wodnego właściwy organ może nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub instalację urządzeń, zapobiegających szkodom, wyłącznie jeżeli zmiany stanu wody spowodowane przez właściciela szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie.

Zgodnie z art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a u.ś.r., osoba posiadająca prawo do renty nie ma prawa do świadczenia pielęgnacyjnego bez zawieszenia wdrażania prawa do renty. Realizacja prawa do renty przez jego wypłatę eliminuje możliwość otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.

Oddalona skarga kasacyjna potwierdza zgodność z prawem rozporządzenia Wojewody Lubuskiego, ustanawiającego zakazy i ograniczenia w strefie ochrony komunalnego ujęcia wód, działając na rzecz ochrony środowiska i zdrowia publicznego.

NSA uchyla zaskarżony wyrok i nakazuje ponowne rozpoznanie, podkreślając konieczność prawidłowego ustalenia, czy dane postępowanie było wszczęte oraz jak powinno być procedowane przy ocenie skutków nieuzupełnienia formalnych braków wniosku.

Bezczynność organu administracji publicznej w wykonywaniu swoich obowiązków, która nie jest usprawiedliwiona szczególnie skomplikowanym charakterem sprawy, stanowi zarzut uzasadniający skargę na bezczynność, nawet jeśli nie kwalifikuje się jako rażące naruszenie prawa.

Wszczęcie postępowania karnego skarbowego skutecznie zawiesza bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w tym odsetek. Faktury wystawione przez nierzetelne podmioty nie mogą być podstawą uznania kosztów uzyskania przychodów, jeśli nie dokumentują rzeczywistego zdarzenia gospodarczego.

Z odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki na podstawie art. 116 § 1 O.p. zwalnia wyłącznie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, tzn. w takim momencie, gdy majątek spółki pozwala jeszcze na choćby częściowe i równomierne zaspokojenie wierzycieli.

Postępowanie wznowieniowe w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. nie może być prowadzone w oparciu o okoliczności znane w dniu decyzji, lub działania późniejsze, nie zmieniające materialnoprawnych przesłanek decyzji o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członków zarządu.

Skarga kasacyjna E. B. w sprawie zarzutów dotyczących obowiązku szczepień ochronnych została oddalona z uwagi na brak zasadnych przesłanek proceduralnych i materialnopolitycznych, potwierdzając prawo do wymagalności obowiązku szczepień zgodnie z art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych.

Zarzut braku wymagalności obowiązku szczepień ochronnych, oparty na niewystarczającej dokumentacji medycznej i proceduralnych niedopatrzeniach, uznać należy za bezzasadny, gdyż wymagania te zostały spełnione zgodnie z przepisami prawa.

Jeżeli postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało wcześniej prawomocnie zakończone lub toczy się, jego wszczęcie i prowadzenie stanowi naruszenie art. 5 § 1 pkt 8 k.p.w., co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania.

Działalność spółki kapitałowej, której jedynym udziałowcem jest jednostka samorządu terytorialnego, polegająca wyłącznie na wykonywaniu niektórych zadań publicznych tej jednostki, na podstawie umowy zawartej między spółką a jednostką, finansowana jedynie w formie rekompensaty, o której mowa w art. 5 ust. 1 i 5 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust.