NSA oddala skargę kasacyjną w sprawie o ustalenie jednorazowej opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, uznając zarzuty dotyczące wykładni prawa materialnego i proceduralnego za nieuzasadnione oraz prawidłowość przeprowadzonego postępowania administracyjnego.

Skarga kasacyjna, oparta na zarzucie rażącego naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie zawierała usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy, w związku z czym została oddalona, podtrzymując decyzję administracyjną.

Zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność administracyjną za brak nadzoru nad aktualnością badań technicznych pojazdów wykorzystywanych w przewozie, co wyklucza możliwość odstąpienia od kary na podstawie art. 92c u.t.d., chyba że dowiedzie braku wpływu na naruszenie.

Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził, że stwierdzenie choroby zawodowej można oprzeć na wysokiej prawdopodobności związku między sposobem wykonywania pracy a chorobą, zgodnie z art. 235¹ k.p., odrzucając konieczność wykluczenia wszystkich pozawywiadowczych przyczyn schorzenia.

Skarga kasacyjna oparta na zarzucie naruszenia prawa materialnego, sformułowana wadliwie, nie wykazując błędnej wykładni ani zastosowania przepisów, podlega oddaleniu. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych przez zarzut naruszenia prawa materialnego jest niedopuszczalna.

Osoba uprawniona do emerytury nie może jednocześnie otrzymywać świadczenia pielęgnacyjnego, a jedynie dokonać wyboru pomiędzy tymi świadczeniami. Art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a) ustawy o świadczeniach rodzinnych jest zgodny z Konstytucją RP w zakresie zasady niepołączalności świadczeń.

Decyzja administracyjna nie zostaje stwierdzona nieważną w przypadku wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisów; rażące naruszenie prawa wymaga oczywistej sprzeczności z przepisami, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło.

Do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest udokumentowanie rzeczywistych zdarzeń gospodarczych fakturą zgodną z rzeczywistością. Faktury nieodzwierciedlające rzeczywistych transakcji nie stanowią podstawy do zaliczenia ich do kosztów podatkowych.

Pomoc społeczna ma charakter subsydiarny i wspierający, co uzasadnia ograniczenie wysokości świadczeń z zasiłku celowego, nawet przy spełnieniu przesłanek prawnych, chyba że władze publiczne dysponują wystarczającymi środkami finansowymi.

Odmowa przyznania skarżącej specjalnego zasiłku celowego, pomimo trudnej sytuacji finansowej, jest zgodna z prawem, gdy brak przesłanek wyjątkowych, spełniających kryterium 'szczególnie uzasadnionego przypadku', wymaganych przez art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

NSA orzekł, że organy administracyjne, przyznając zasiłek celowy na zakup żywności w określonej kwocie, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, gdyż pomoc społeczna ma na celu wspieranie podstawowych potrzeb życiowych, a nie pełne zaspokojenie wszystkich roszczeń beneficjentów.

Odmowa wydania opinii o stosowaniu preferencji podatkowych jest uzasadniona, jeśli istnieją uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego właściciela należności. Nie jest wymagane stanowcze ustalenie tożsamości właściciela należności przy odmowie wydania opinii (art. 26b ust. 3 updop).

Nałożenie grzywny w celu przymuszenia wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego, wynikającego z mocy prawa, jest zgodne z prawem, a skarga kasacyjna przy podważaniu obowiązku szczepienia nie może kwestionować nałożonej grzywny.

Wypłata zgromadzonych zysków z kapitału zapasowego spółki z o.o., utworzonej z przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej, nie podlega ponownemu opodatkowaniu jako przychód z tytułu udziału w zyskach osób prawnych.

Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego, wydany na podstawie Prawa budowlanego w przypadku samowoli budowlanej, jest uzasadniony prawnie jeśli inwestor nie spełnił obowiązków związanych z legalizacją, a doręczenia były skuteczne.

Częściowe wykonanie obowiązków nałożonych decyzją administracyjną nie stanowi podstawy do umorzenia grzywny uregulowanej w art. 125 § 1 u.p.e.a.; umorzenie jest możliwe tylko dla całkowicie wykonanych obowiązków w trakcie egzekucji. NSA oddalił skargę kasacyjną skarżącego.

Gmina Wieliczka odpowiada za samowolnie wykonane budowle jako inwestor, co uzasadnia nakaz rozbiórki na podstawie przepisów Prawa budowlanego, niezależnie od faktu realizacji prac przez jednostkę pomocniczą, którą gmina de facto reprezentuje.

Skarga kasacyjna dotycząca opłaty adiacenckiej została oddalona; orzeczono, że decyzje organów administracyjnych oraz sporządzony operat szacunkowy są zgodne z przepisami, brak podstaw do ich podważenia.

Decyzja Naczelnika z 1979 r. o przejęciu budynku mieszkalno-użytkowego została wydana na podstawie prawidłowych przepisów prawnych, nie naruszała prawa w sposób rażący, co uzasadnia jej utrzymanie w mocy oraz oddalenie skargi kasacyjnej.

Wydanie zarządzenia pokontrolnego nakładającego obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego bez wykazania istnienia otwartego lub zamkniętego systemu kanalizacji deszczowej jest sprzeczne z prawem i podlega uchyleniu z powodu niewystarczających ustaleń faktycznych.

W przypadku, gdy skarżący w wyniku konieczności sprawowania opieki nad osobą całkowicie zależną nie jest w stanie podjąć zatrudnienia, przysługuje mu świadczenie pielęgnacyjne. Organy administracyjne są zobowiązane do uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności faktycznych oraz do rzetelnej oceny dowodów, z wykluczeniem możliwości częściowego zatrudnienia.

Nagła choroba kierowcy wykonującego przewóz drogowy nie wyłącza odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenie przepisów transportowych, jeżeli przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności mógł uniknąć naruszenia. Okoliczności sprawy muszą obiektywnie wykluczać możliwość zapobieżenia naruszeniu.

Sprzeciw przedsiębiorcy wobec czynności kontrolnych, wniesiony po zakończeniu kontroli, staje się bezprzedmiotowy i nie skutkuje wstrzymaniem kontroli, co uzasadnia umorzenie postępowania wszczętego takim sprzeciwem.

Zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odpowiada prawu, pomimo niepełnej poprawności uzasadnienia, ponieważ interpretacja co do stosowania art. 9 ust. 1 ustawy nowelizującej i jego wpływu na ekwiwalent urlopowy pozostaje zgodna z obowiązującymi zasadami prawnymi.