Jeżeli decyzja eliminowana z obrotu stanowiła podstawę przyznania płatności, konieczne jest ustalenie ostatecznej wysokości płatności przed żądaniem zwrotu nienależnie pobranych środków. Zasada związania oceną prawną nie dotyczy odrębnego postępowania o ustalenie kwoty nienależnych płatności.

Wykonanie otworów okiennych w zachodniej ścianie budynku przy ul. G. w Warszawie było niezgodne z prawem; Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną z uwagi na prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organy nadzoru budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, podtrzymując decyzję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Organ odwoławczy ma prawo sanować nieistotne wady projektu budowlanego, zgodnie z art. 136 k.p.a., co nie narusza przepisów Prawa budowlanego ani proceduralnych norm administracyjnych.

Czasowa rejestracja samochodu osobowego na wniosek, w celu jego wywozu poza granice kraju, nie stanowi przeszkody do zwrotu podatku akcyzowego na podstawie art. 107 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym.

Sąd Najwyższy orzekł, iż w przypadku uiszczenia pełnej kwoty zaległych alimentów przez sprawcę w ciągu 30 dni od pierwszego przesłuchania (art. 209 § 4 k.k.), należy obligatoryjnie umorzyć postępowanie karne z art. 17 § 1 pkt 4 k.p.k.

Art. 9 ust. 1 nowelizacyjnej ustawy nie stanowi przeszkody dla stosowania ekwiwalentu według przelicznika 1/21 zawartego w art. 115a ustawy Policji, nadanym nowelizacją od 1 października 2020 r., również retrospektywnie dla stanów faktycznych przed tą datą.

Kandydat na prezesa zarządu banku nie jest stroną w postępowaniu administracyjnym przed Komisją Nadzoru Finansowego dotyczącym zgody na powołanie na to stanowisko, zgodnie z art. 11aa ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym.

Przepis art. 92a ust. 10 ustawy o transporcie drogowym wyklucza podwójną karalność administracyjną tylko wtedy, gdy to samo zachowanie wypełnia tożsame znamiona naruszeń określonych w obu załącznikach do ustawy. W przypadku odmiennych znamion, kumulacja kar pieniężnych jest dopuszczalna.

Oddalenie skargi kasacyjnej wobec braku bezczynności Komendanta Powiatowego Policji w procesie udostępnienia informacji publicznej. Treść informacji, a nie forma dokumentu, podlega ujawnieniu, zgodnie z zasadami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Decyzja Prezesa ZUS w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku była niezgodna z prawem z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Sąd zaakcentował brak nowych okoliczności, istotnych dla zmiany stanu faktycznego, uzasadniając oddalenie skargi kasacyjnej Prezesa ZUS.

W przypadku decyzji dekretowych nie stanowi rażącego naruszenia prawa fakt odmowy stwierdzenia nieważności na gruncie uprzedniego oddania go w użytkowanie wieczyste. O rażącym naruszeniu można mówić jedynie w przypadku oczywistej sprzeczności decyzji z jednolitą normą prawną.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nieprzyznanie świadczenia pielęgnacyjnego jest zgodne z prawem, gdyż Skarżąca nie zawiesiła skutecznie renty przed zmianą przepisów, a kontrola decyzji rentowej nie należy do sądu administracyjnego.

Reguła prawa materialnego, jaką jest przepis art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej k.p.a., przewiduje umorzenie postępowań nadzorczych stwierdzenia nieważności decyzji po upływie 30 lat od ich wydania, co uzasadnia zachowanie stabilności prawnej decyzji administracyjnych zgodnie z wymogami porządku publicznego.

Uchylenie wyroku sądu odwoławczego w części dotyczącej braku wniosku o ściganie od uprawnionych pokrzywdzonych czyniło wyrok wadliwym, co wymagało ponownego rozpoznania wybranych zarzutów przez sąd odwoławczy. Pozostałe aspekty kasacji oddalono jako bezzasadne.

NSA stwierdził, że zaskarżone postępowanie administracyjne słusznie umorzono na podstawie art. 2 ust. 2 nowelizacji KPA z 2021 r., albowiem zapewnia to zgodność z zasadami pewności prawa oraz stabilności stosunków prawnych przy uwzględnieniu ograniczeń czasowych wzruszalności decyzji administracyjnych.

NSA uchylił wyrok WSA i decyzje Ministra z powodu istotnych braków dowodowych dotyczących legitymacji skarżących. Sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, co podkreśla istotę dochodzenia do prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym.

Naczelny Sąd Administracyjny, uznając brak zasadności skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o., potwierdził prawidłowość ustaleń organów podatkowych oraz Sądu I instancji w zakresie nierzetelności wystawionych faktur przez skarżącą spółkę, skutkując tym samym utrzymaniem w mocy zaskarżonego wyroku oraz decyzji podatkowej.

Skład Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie był nienależycie obsadzony, co spowodowało uchylenie zapadłego wyroku z powodu naruszenia standardów niezależności i niezawisłości sędziowskiej. Sprawę zwrócono do ponownego rozpoznania przez sąd odwoławczy.

Wyznaczenie przez gminę miejsca handlu zlokalizowanego w pasie drogowym, bez umocowania do rozporządzania tym terenem, narusza przepisy ustawy o drogach publicznych, wymaga bowiem decyzji zarządcy drogi i nie realizuje celu ułatwień w handlu przewidzianych ustawą z dnia 29 października 2021 r.

Wobec poważnych wad w uzasadnieniu wyroku WSA i niewystarczającej analizy stanu faktycznego, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił ten wyrok, przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, celem prawidłowej kwalifikacji działań beneficjenta względem przepisów dotyczących wydatkowania środków unijnych.

Sąd uznał, że organ administracyjny prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego oraz procesowego przy nakładaniu kary na przewoźnika za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, co skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej jako bezzasadnej.

Dopuszczalne jest przenoszenie kosztów kwalifikowalnych w zakresie do 20% do części niekwalifikowalnej, bez ich zwiększania względem pierwotnych wartości budżetowych, celem zgodności z wytycznymi o regionalnej pomocy inwestycyjnej.

Cofnięcie uprawnień diagnostycznych jest uzasadnione w przypadku stwierdzenia istotnych naruszeń przepisów dotyczących badań technicznych pojazdów, niezależnie od stopnia winy czy okoliczności zawinionego działania diagnosty, co umacnia zasadność decyzji administracyjnych opartych na art. 84 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym.

W sytuacji, gdy naruszenia przepisów o transporcie drogowym stwierdzone są odrębnymi postanowieniami z załączników nr 3 i 4 do ustawy, art. 92a ust. 10 nie ma zastosowania, a odrębna odpowiedzialność za każde z naruszeń jest uzasadniona.