W przypadku wydania dwóch decyzji ostatecznych w tej samej sprawie, postępowanie administracyjne należy umorzyć na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., ponieważ nie może nadtawać kolejna decyzja w sprawie wcześniej rozstrzygniętej przez decyzję ostateczną.

Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, uznając za prawidłową decyzję Wojewody o odmowie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości, gdyż cel wywłaszczenia został uprzednio zrealizowany zgodnie z art. 137 ust. 1 u.g.n.

Postępowanie administracyjne dotyczące ograniczenia korzystania z nieruchomości na potrzeby publiczne prowadzone było prawidłowo, a decyzja organów jest zgodna z przepisami ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz miejscowym planem zagospodarowania. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Nie jest dopuszczalne odmówienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z powodu istnienia innych zobowiązanych alimentacyjnie członków rodziny, gdy wnioskodawca faktycznie sprawuje opiekę i z tego tytułu rezygnuje z zatrudnienia. Przy zbiegu uprawnień do świadczeń wymagane jest jednoznaczne oświadczenie o wyborze świadczenia.

Decyzja o umorzeniu postępowania budowlanego nie może być wydana bez wyegzekwowania ustalonych obowiązków ekspertyzy technicznej, jeżeli istnieją przesłanki mogące wskazywać na zagrożenie bezpieczeństwa, zgodnie z art. 138 § 2 K.p.a.

Prawo do odliczenia podatku naliczonego nie przysługuje podatnikowi, jeżeli na podstawie okoliczności danej transakcji mógł lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w czynnościach służących nadużyciom w podatku VAT; niedochowanie należytej staranności wyłącza dobrą wiarę podatnika.

Podmiot uczestniczący w karuzeli podatkowej nie może korzystać z prawa do odliczenia podatku VAT, gdy istnieje wiedza o oszukańczej naturze transakcji. Zawieszenie przedawnienia wskutek postępowania karno-skarbowego jest legalne, jeśli nie służy wyłącznie przedłużeniu terminu.

Zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dot. lokalizacji cmentarza jest nieważny z powodu istotnego naruszenia zasad jego sporządzania. Nie wyznaczono wymaganej strefy sanitarnej, co stanowi naruszenie przepisów u.o.c. i rozporządzenia w sprawie cmentarzy.

Członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki, jeżeli wykaże działanie z należytą starannością, w tym gdy nie ponosi winy za niezłożenie wniosku o upadłość w odpowiednim czasie w przypadku zaistnienia przesłanek egzoneracyjnych, takich jak pozytywne decyzje ratalne oraz szczególne okoliczności postępowania restrukturyzacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że niedopełnienie warunków krajowych sprzecznych z prawem unijnym, nie stanowi przeszkody dla korekty VAT po upływie dwuletniego terminu. Zasada pierwszeństwa prawa unijnego pozwala pominąć te ograniczenia warunkujące zastosowanie ulgi na złe długi.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że art. 15 zzr ust. 1 pkt 3 ustawy o COVID nie dotyczy zawieszenia biegu przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zobowiązania podatkowe za okresy od marca do listopada 2016 r. ulegają przedawnieniu, a dla późniejszych transakcji brak przesłanek do zastosowania stawki 0% VAT.

Wydanie rozporządzenia bez odpowiedniej delegacji ustawowej narusza art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Nałożenie kary pieniężnej na podstawie takiego aktu stanowi naruszenie zasady legalizmu i uprawnień wynikających z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP.

Obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym podlega egzekucji administracyjnej niezależnie od niekonstytucyjności regulacji określających terminy i ilość dawek, gdyż wymagalność samego obowiązku wynika z ustawy.

W braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, sąd administracyjny nie dostrzega uchybień proceduralnych ani materialnoprawnych uzasadniających uchylenie zaskarżonego postanowienia, przy zachowaniu zgodności postanowień egzekucyjnych z obecnym stanem prawnym.

Skarga kasacyjna, która nie wykazuje rozsądnie uzasadnionych podstaw merytorycznych, nie może prowadzić do zmiany orzeczenia sądu pierwszej instancji. Decyzje administracyjne w sprawach zwrotu nienależnie pobranych środków pozostają we właściwości administracyjnej, a nie cywilnej.

Sąd administracyjny, bazując na granicach skargi kasacyjnej, odmawia stwierdzenia naruszeń prawa w decyzji organu administracyjnego, utrzymując w mocy rozstrzygnięcie I instancji o nienależnym pobraniu środków z funduszu publicznego.

W przypadku stwierdzenia nieodpowiedniego stanu technicznego muru, organ nadzoru budowlanego słusznie nakazuje jego zabezpieczenie zgodnie z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, nawet jeśli przyczyny degradacji leżą poza obiektem.

Zakaz prowadzenia działalności gospodarczej na podstawie rozporządzenia bez ustawowego upoważnienia narusza Konstytucję RP, w szczególności zasady wyłączności ustawowej ograniczeń działalności gospodarczej. Przepisy rozporządzenia nie mogą stanowić podstawy wymierzenia kary.

Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego było dotknięte brakiem wyczerpującego rozpoznania sprawy oraz wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, co skutkuje uchyleniem owego wyroku i skierowaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem stanowiska NSA.

Dopuszczenie realizacji budynku mieszkalnego w trybie zgłoszenia jest wyłączone, gdy inwestycja wymaga oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, co obliguje do uzyskania pozwolenia na budowę. Brak sprzeciwu organu przy zgłoszeniu nie legitymizuje inwestycji niezgodnej z wymogami ochrony środowiska.

Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego potwierdza, że stwierdzenie choroby zawodowej boreliozy może nastąpić przy wysokim prawdopodobieństwie jej zawodowej etiologii, a nie tylko bezpośredniego dowodu narażenia zawodowego, uznając za prawomocne decyzje organów sanitarno-epidemiologicznych.

Członek zarządu spółki z o.o. podlega odpowiedzialności podatkowej za zaległości w VAT, jeżeli pełnił funkcję w czasie powstania zobowiązania, a egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Formalne pełnienie funkcji przesądza o odpowiedzialności, niezależnie od faktycznego wykonywania obowiązków.

Grunty związane z likwidowaną linią kolejową, które nie są faktycznie udostępniane przewoźnikom, nie kwalifikują się do zwolnienia z podatku od nieruchomości. Faktyczne udostępnienie oraz wykorzystywanie w działalności gospodarczej są kluczowe dla stosowania zwolnień podatkowych.

Nie można wszcząć uproszczonego postępowania legalizacyjnego dla obiektu, wobec którego przed dniem 19 września 2020 r. istniała ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę, co czyni takie postępowanie niedopuszczalnym.